2 Kas 2009

AKIL

Bazı resimleri unutur gidermiş akıl.. Resmi dolduran yüzler, sesler, kokular çok uzaklarda kalır
gün gelir hiç yaşanmamış gibi olurmuş.

Kimi resimleriyse ne kadar gerilere iterseniz itin ellerinizle.. Zaman akıp geçmezmiş üzerlerinden. Unuttum sanırken, geçti gitti, hani tam da bitti derken çıkıverirmiş insanın karşısına aklın dolambaçlı yollarından birinde.

Bazen gerçekten de yok gibidir acı kokulu hatıralar. Güvenle gülümsersin aynadaki resmine. Sonra biran gelir.. bir anla gelir. Bir kokuyla, bir mevsim, bir melodiyle gelir.. Gerçek mi hayal mi olduğunu kestiremediğin resimler akar gider gözlerinin önünden. Sonra işte biran gelir aynadaki aksin değişiverir. Bu yüzden nafiledir kim resimleri çöpe atmak, kimi anıları aklın tavan arasına itiştirip durmak.

Hep yakıcı günü yok ömrün. Hatıraların kıymetli mücevherleri, kaç sayfa çevrilirse çevrilsin üzelerine geçip gitmemiş gibidir. Ruh bedene sığmaz acıyla kıvranırken, can havliyle uzanır aklın elleri o sayfalara. Ve su altında nefes gibi yetişir ömrün her tatlı hali.

Hiç atmıyor akıl. Silmiyor. Yırtıp parçalamıyor. Kimini hep el altında tutuyor her kara ana ışık olsun diye. Kimini kendine bile yok sandıracak kadar derinlere saklıyor. Kim bilir belki de bazen aynı çukurlara yeniden düşmeyelim diye.

Sevgiyle,
Bettra.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder