Bettra

BAŞLANGIÇLAR...

2011-09-25T10:29:00.000-07:00

Bir sonbahar yazısı olacaktı aslında... Uzun bir aradan sonra serin birkaç cümle geçmişti gönlümden. Artık fazla olmuş sıcak ve tozlu yazı geride bırakıp eylül ayıyla kucaklaşmanın verdiği mutluluktan falan söz edecektim işte.. Yazımı okuyan bir kaçınızla aynı duygularla kucaklaşacaktık. Birkaçınız yok ille de yaz diyecekti. Ve ben anne olmanın aynı anda hem muhteşem hem de çok yorucu olan yanlarıyla noktalayacaktım bu sayfadaki cümlelerimi. Ama olmadı. Az önce bir sosyal paylaşım ortamında gördüğüm fotoğraflarla gönlümden geçen o güzel serin, çim kokulu, mutluluk dolu cümlelerim bir çöl fırtınasında uçup gitti."Bu yaşımda" ile başlayan cümleler kurmak için bilmem yeter mi yaşım ama diyeceğim. Bu yaşımda şunu sindire sindire öğrenmiş oldum: Gazetelerde ve artık daha çokça internet ortamında gördüğümüz binlerce iş ilanında aranan özelliklerden biri olan "prenzatabl" çok şey demekmiş ! Yani prezentabl değilseniz hiçbir şey demekmişsiniz. Ha bu yetmez elbette ama bununla başlamanız şart! İçinizde ne olduğu çok önemli değil ambalajınız janjanlı olmak zorunda! (En azından gördüğüm fotoğraflardan benim anladığım bu: Ambalajın altından çıkacak malın niteliği belli bir standardın üzerindeyse çok da önemli değilmiş) Sonra kendi reklamınızı iyi yapmanız, yapamasanız da yapıyor, bilmeseniz de biliyor görünmeniz, olmadığınız biri/leri gibi görünmeniz, "iyi" yerlerde yemeniz, "iyi" yerlerden giyinmeniz, "kaliteli" insanlarla görünmeniz, hiyerarşi falan es geçip gözünüze kestirdiğiniz herkesle senli benli, canım cicim olmanız kırk yıllık ahbap muhabbeti çekmeniz falan gerekiyor. Sonrası kendiliğinden geliyor zaten. İnsanlar sizi samimi bulmasalar, arkanızdan atıp tutsalar da popülariteniz günbegün artıyor. Aynı işle, reklamı satın alması, sözleşmesi osu busu şusu her detayıyla senelerce uğraşmış adam dururken bir bakıyorsunuz işin balı sizin ağzınızda. Bu yazdıklarımı yapabiliyor eh tabi biraz da işinizden anlıyorsanız galiba önünüzde açılmayacak kapı kalmıyor. Gaza geldim işe dönüşüm çoook baş döndürücü olacak ! Başlangıçların şerefine kaldırıyorum kadehimi. Prenzantabl başlangıçların şerefine!

Bet

DÜN

2011-03-10T06:37:00.000-08:00

Sen KOCA dünyayı senden ibaret sanıyordun. Başlangıcı da bitişi de sendin benim çizgimin.
Ben ay olayım etrafında döneyim istiyordun da dünya olup beni etrafında tutamıyordun.
Sonra bir gün doğdu bir baktık: SanıyorDUN, istiyorDUN, tutamıyorDUN...
Ben sana, sen bana DÜN oluyorduk...
Ve ben hala bir gün çayını kaç şekerli içtiğini bilememekten korkuyorum.

Sevgiler,
Bettra

İNDİRİMLİ HAYALLER...

2011-02-25T09:05:00.000-08:00

Parayla olsaydı eğer göklerce maviye boyanmış sulara dalıp mutlu hayaller kurmak daha kıymetli olurdu eminim. Hayallere dalmanın, düşler kurmanın ve onlardan sadece size özel yepyeni bir dünya yaratmanın tadı eşsiz olurdu bunlar için bir değer ödemek zorunda olsaydık. İndirime girdiklerinde parasını ödemeden kuramayacağımız hayaller, hayalci dükkanların önünde de sabahın ilk saatleriyle uzun kuyruklar olurdu belki... Uzak uzak diyalarda tuhaflıklarla dolu sisli, gri bir ülkenin tuhaf sayılabilecek bir yaşayanı olduğunuzu hayal etmek için aylarca para biriktirmeniz gerekseydi bu hayale sarılıp uyuduğunuz gecelerin sayısı az olmazdı bence... Güçlü kollarını sarıp bedeninize nefesiyle hayat bulabileceğiniz ve sadece yanında kendini olabileceğiniz biraz doğaüstü biraz kibirli sıradışı bir adamı hayallerinizde şekillendirmek; her gün okulda uzaktan izlediğiniz ve henüz tek kelime bile edemediğiniz sevgiliyle denize nazır renkli düşler için para ödemek zorunda olmak ne acı verici olurdu...

Oysa hayal kurmak bedava! Evden işe işten eve, okula gidip gelirken çizdiğiniz doğrunun çeperlerine sıkışıp kalmaktan vazgeçin ! Daha değerli olsunlar istiyorsanız yarattığınız paralarla büyük tutarlar ödeyerek satın alın hayallerinizi. Olur olmaz her yerde buluşun sadece size ait ve düşledikçe sizi götürecekleri yerlere inanamayacağınız hayallerinizle. Ve sizi mutlu etmelerine, içinizi dışınıza çıkarıp sizden yeni bir siz yaratmalarına izin verin. Ben hayalci ejderhanın dükkanına gidiyorum şimdi. Hani şu mavi tahta kapılı, eski dükkan.. Konuşan fotoğraflar satan yeşil şapkalı kadının dükkanının karşısında olan hani... Uzun zamandır beklediğim bir hayalin devamı indirime girmiş. Bana biraz pahalıya mal olacak ama o ormanda neler olup bittiğini görmeye değer...

Sevgiler ;)
Bettra...

KUZEY'DEN ESİNTİLER...

2011-02-18T03:02:00.000-08:00

Soğuk olduğunu düşünürsünüz değil mi Kuzey rüzgarının.. Benimki sımsıcak :) Bütün meltemlerden daha deniz kokulu, daha huzurlu.

29 OCAK 2011

'Anne' oldum! Evimde artık kükrer gibi esneyen minik bir aslan var :)

Herhangi bir sıfatın içini doldurmak aynı anda hiç bu kadar kolay ve bir o kadar da zor olmamıştı. Kolay çünkü onu içimde hissettiğim ilk andan itibaren başladım anne olmaya. Anne gibi düşünüp hissetmeye. Zor çünkü onun için isteyeceğiniz iyiliklerin sonu yok. Onu, başına gelebilecek her türlü kötülükten korumak istemenin, problem senaryoları yazıp sonra çözüm yolları aramanın, ihtiyaçlarına doğru cevap verebilmenin, hayallerindeki "anne" olmayı istemenin de öyle...

Annelik benim için, bu ilk zamanlarda, daha çok korkulardan ibaret sanırım. Tüm hayatım boyunca hiç bu kadar çok korkacak şeyim olmamıştı... Ya hasta olursa, ya doymuyorsa, ya çok ağlar da susturamazsam, ya şu lanet gaz miniğimin yakasından düşmezse, ya düşerse, kaybolursa, bana bir şey olursa, babasına bir şey olursa, iyi bir eğitim alamazsa, kötü arkadaşları olursa... Ya.. ya... ya... Yazabileceğim ya'ların sayısını tahmin bile edemezsiniz. Tabi anne değilseniz :)

Bugün tam 27 günlük bir erkek bebeğim var. Onu içimde taşırken bunun ne muhteşem, ne anlatılamaz bir duygu olduğunu yazmaya çalışmıştım. O zaman anlatamaya kelimeleri yetiremediğim bir duyguyu, onu görüp kokladıktan, gözlerine bakıktan, sesini duyduktan, minik ellerini ayaklarını öptükten sonra anlatabilmeyi ummak onlarla anlatabilecekleriniz sonsuz bir gök gibi bile olsa, kelimelerin gücünü abartmak gibi...

Çok yorgunum. Uykusuz. Programsız. Yani Kuzey'li :) Her şey onun etrafında dönüyor. Onun keyfine, sağlığına, uykusuna, altına, karnına... göre. Başka hiçbir şey beni hem alışkanlıklarımdan bu kadar ayırıp hem de bu kadar mutlu edemezdi... Yüzüne baktığımda yorgunluk da sıkıntılar da silinip gidiyor...

İşte bu yüzden herkes için bir dileğim var :) İsteyen ve elbette hazır hisseden herkese bu mutheşem canlıdan en az bir tane diliyorum :)

Sevgiler...

Bettra

DİLEK AĞACIM...

2010-12-29T01:39:00.000-08:00

Sanırım bu yıl hayattan geçen yıllara oranla daha net ve ciddi şeyler istiyorum... Burası benim dilek ağacım olsun.. Bakalım neler sallanıyor kocaman dilek & istek ağacımda tatlı bir meltem eşliğinde...

Bütün sevdiklerim için sağlık, huzur, mutluluk ve bütün bunlara yetecek kadar para dolu bir yıl elbette bu yıl da ilk dileğim...

Dünyamın en tatlı bebeğini sağlıkla kucağıma alabilmek, onu sarıp sevgimle ısıtabilmek ve çok sevildiğini her daim hissettirebilmek de ilk dileğim. Birden fazla ilk dileğim olabilir öyle değil mi? Sonraki ilk dileğim yepyeni bir ben yani "iyi" bir anne olabilmek. Bunu becerebilmeyi diliyorum.. Sabırlı, kontrollü, dayanıklı olabilmeyi...

Bütün bunları olabilirken beni ben yapan, mutlu yapan, doyuran diğer şeylerden vazgeçmemeyi. Kendime vakit ayırabilmeyi...

Daha net dileklerim var demiştim hani.. Hayallerimdeki kitabı yazmak gibi... Nobel'i kazanmasam da olur. Kendimi mutlu edecek bir kitap olması yeterli :) Kelimelerin büyüsü ben dahil okuyan herkesi sarsın istiyorum. Yazmak için daha çok zaman ve bu zamanı öyle ya da böyle yaratacak bir ben diliyorum... Yazdıklarımı okuyacak ve mutlu olacak bir sürü okur eşlik edebilir bu dileğime :)

Hala okumadığım ama okumayı çok istediğim bütün kitapları bu yıl okumayı diliyorum. Ve oğlumla uyku öncesi en sevdiğim bölümlerini paylaşmayı :)

"Boşveeer" diyebilmeyi ve bunu dediğimde beni sarıp sıkan tüm endişeleri gerçekten boşvermiş olmayı diliyorum.

Tazime biraz daha "benci" olmayı öğretebilmeyi, birlikte daha az "bıkbık" yapmayı, böylece daha az takıntılı ve daha huzurlu bir çift olabilmeyi diliyorum. Birlikte "önce biz" demeyi öğrenmeyi ve nedense önce kendini düşünen ama bizden önce onları düşünmemizi bekleyen insanlara bunu hissettirebilmeyi hatta ekvator gibi varsayımsal bir çizgi çekip gözlerine sokmayı ve "bak canım sen çizginin öte yanındasın" diyebilmeyi; diyemesem de anlamalarını sağlayabilmeyi diliyorum.

Tazimle birbirimize daha çok, çok daha çok aşık olmayı, artılarımızı eksilerimizden daha fazla görebilmeyi diliyorum :) Kısmetse şubat ortası gibi "Sen harika bir baba olacaksıııınnn !" diye en yüksek sesimle boynuna atlayabilecek enerjiye ve ruh haline sahip olabilmeyi de :) Bir de bazı sabahlar benden önce uyanıp kahvaltıyı hazırlayan kişi olmasını diliyorum :)

Çayımı mutfaktan salona dökmeden getirebilecek, yumurtayı marketten eve kırmadan taşıyabilecek, dokunduğumu yıkıp dökmeden napacaksam yapabilecek, heyecanlandığımda ya da sinirlendiğimde de düzgün kurallı cümleler kurabilecek, kafamı başka bir yere çevirdiğim zaman da yoldan çıkmadan bir yere çarpmadan yürüyebilecek kadar az sakar olmayı diliyorum. Ama bu dileğim gerçekleşmezse sorun değil.. Ben kendimi böyle de seviyorum :)

Satın aldığım, fotokopiyle çoğalttığım, internetten topladığım, sağdan soldan duyduğum kimi çok havalı, kimi çok pratik, kimi renkli, kimi çok temel yemek tariflerimi hayata geçirmeyi diliyorum. Blogumun "Bettra Mutfakta" bölümün leziz tariflerle dolup taşmasını da :) Biliyorum yılın ilk altı ayı evdeki yeni sakinimizle bunları yapmam çok kolay olmayacak ama ben yılın ikinci yarısı yapabiliyor olmaya da razıyım :)

Çok sevip hep hatırladığım, süpriz doğum günü partileri yaptığım, ara ara beklenmedik hediyeler, notlar bazen saçma ve komik hallerimle güldürdüğüm, hayatımın vazgeçilmez oyuncularının da artık kendilerine gelip bana süpriz partiler yapmalarını, ellerinde çoook seveceğim hediyelerle çıkıp gelmelerini diliyorum. Bu oyuncular kendilerini çoook iyi biliyorlar! Bu yıl da olmayacak çok belli ama en azından yeni, yeni yılda evimizin bu kez Tazi tarafından süslenmesini, ışıklarla renklendirilmesini ve sadece keyfini çıkaran taraf olmayı diliyorum.

Az konuşup çok anlaşılmayı, doğru anlaşılmayı istiyorum... Daha sakin ve daha pozitif bir ben de fena olmaz...

Rüyalarımda uçmaya, harika denizlerde yüzmeye, hayallerimdeki muhteşem ormanda yazacaklarıma ilham olacak film tadında rüyalar görmeye kaldığım yerden devam etmek istiyorum. Biliyorum bu da yılın ilk yarısı evin yeni sakininin yarattığı yorgunluk nedeniyle pek mümkün olmayacak ama bakın şimdiden daha sabırlı biriyim :) Yılın ikinci yarısını bekleyebilirim :)

Tatlıyı daha az sevmeyi diliyorum. Pekala bu çok gerçekçi olmadı... Çoook sevsem de her seferinde ona yenilmemeyi, karşısına dikilip "Beni kandırman o kadar kolay olmayacak" diyebilecek kadar iradeli olmayı diliyorum..

Geçen yıllarda dilediğim ancak henüz gerçekleşmemiş hayallerimi yineleyeyim mi karar veremedim.. Belki de gerçekleşmemelerinin güzel nedenleri vardır öyle değil mi? Sanırım bu noktada kararı dileklerimi gerçekleştirmekle görevli manevi varlığa bırakıyorum :)

2011 in tüm dilek&isteklerimle beraber yılın en geç ikinci yarısı bana gelmiş olmasını diliyorum...
İhi sevgiler :)
Bettra...

AŞUREEE !

2010-12-22T10:21:00.000-08:00

Oğlumla kavuşmamıza ksımetse sadece iki ay kaldı. Şubat ortası gibi minicik bedenini kucaklayıp, onu ne kadar çok sevdiğimi gösterebilmek için sabırsızlanıyorum. Bu, tahmin edersiniz ki benim artık koooocaman bir insan olduğumu gösteriyor. Eğilemiyorum, oturken, yatarken ve kalkarken zorlanıyorum ve bu sıralar beni en çok zorlayan işlerden biri de ayakkabılarımı bağlamak. Iııhh çok rahatsız :( Her neyse konu şu ki bu kocaman halim bile engel olamadı gidip buğday, kayısı, incir, fındık, ceviz falan alıp işe koyulmama. Yılın en sevdiğim zamanlarından birindeyiz: Muharrem Ayı !

Aşure ! Ben de uyandırdığı anlamların hakkını veriyorsa bence dünyanın ennn lezzetli ve en karşı konulmaz tatlısı! Günde üç kase yediğimi, geceleri uyanıp yediğimi, sabahları uyanıp bir kase daha yediğimi ve sonra karın ağrısı çektiğimi, canım annem yapıp dağıttığında ve buzdolabının en az iki rafı silme aşureyle dolu olduğunda bile "Offf anne bu kadar dağıtmamıza ne gerek var? Biz ne yiyeceğiz şimdi !?" diye sızlandığımı hatırlıyorum :) Yaş ilerledikçe bu kadar fevri tatlı yiyemiyoruz tabi ama aşure hala en favori tatlım...

Geçtiğimiz hafta cuma gününden girdim mutfağa, fasulye ve nohutu ıslattım. Cumartesi günü onları yirmi dakika kadar düdüklüde bir güzel haşladım ve sonra oturup nohutların zarlarını tek tek ayıkladım. Akşam kayısı, incir ve kuru üzümü yıkayıp suya bastırdım. Kayısı ve incirleri zevkime göre küçük boyutlarda doğradım tabi önce. Buğdayı da ayıklayıp yıkadıktan sonra üzerini geçecek kadar suda bir taşım kaynatıp altını kapattım ve gece boyunca o suda bıraktım. Nihayet pazar sabahı geldiğinde asıl konuya giriyor olmanın heyecanı vardı :) Buğdayı suyunu çekip şişmiş olarak buldum pazar sabahı. Üzerini geçecek kadar su ilave edip başladım pişirmeye. Kaynamaya başlayınca altını kısıp "helmeleşinceye" yani hani basit mercimek çorbası yaparken mercimekler yumuşar böyle birbirine karışır ya iyice hah işte o kıvama gelinceye kadar suyunu çektikçe üzerine su eklemek suretiyle buğdayı pişirmeye devam ettim. Buğday tencerede rahat dönecek kadar su olmalı tencerede, diğer malzemeleri ilave edeceğiniz zaman. Buğdayın kıvama gelmesi bir saatten fazla sürüyor. Tabi ağır ateşte... Baktım kıvam tuttu, buğdaylar iyice yumuşadı haşlayıp hazırladığım fasulye, nohut, kayısı, kuru üzüm ve portakal kabuğu rendesini buğdaya karıştırdım. İnciri bu aşamada karıştırmıyoruz ki aşuremizin rengi kararmasın. Bütün malzeme özdeşleşinceye kadar pişirdim. Bu da orta kısık ateşte yaklaşık yarım saat kadar sürüyor. Sonra şekeri ilave edip karıştırdım. Şeker aşurenin kıvamını sulandırıyor. On dakika kadar sonra ne kıvamda olduğunu anlarsınız. Malzemlerin rahatça karışmadığı, koyu kıvamlı bir haldeyse biraz daha sıcak su ilave edilebilir. Miktarı göz ve el kıvamı ile anlamanız gerekiyor. Benim ölçüm dediğim gibi aşurenin rahatça karışıyor olması. Şekerin yeterli miktarda olup olmadığını bir kaşıkla biraz tadarak anlayabilirsiniz. Aynı şekild şeker de su gibi sonradan ilave edilebilir az geldiyse. İndirmeye on dakika kadar kala kuru incirleri de ilave ettim. Pişirme işlemi tamamlanınca sıcakken kaselere pay ettim. Ve oda sıcaklığında soğumaya bıraktım. Aşureler ılıyıp üzeri sertleşince üstlerini süslemeye başladım. Bu aşamada iş tamamen sizin damak tadınıza ve yaratıcılığınıza kalıyor. Aşağıda benim süslemek için kullandığım malzemeleri görebilirsiniz. Bunlara iç ya da toz antep fıstığı, dolmalık fıstık, portakal kabuğu rendesi vb malzemeler ilave edilebilir. Aynı şekilde iç malzemelere de başka tatlar ilave edilebilir taze meyve ya da karanfil gibi. Miktarlarla da zevkinize göre oynayabilirsiniz. Ben aşağıda gördüğünüz miktarlardan resimlerde gördüğünüz hazır alüminyum kaplara koymak üzere 25 kase aşure elde ettim.

Kendim yaptım diye demiyorum ama pazar akşamı aşuremi yerken salgıladığım endorfin miktarı tavan yaptı :) Tazi de çok beğendi :) Zaman alan ve biraz zahmetli bir tatlı evet ama sonunda tattığınız lezzet ve bunu sevdiklerinizle, komşularla eşle dostla paylaşmak bütün o zahmete ve yorgunluğa değiyor...

Sevgiler,
Bettra...

İçi İçin:
500 - 600 gr aşurelik buğday

1,5 su bardağı nohut

1,5 su bardağı fasulye
250 gr kuru kayısı
250 gr kuru üzüm
150 gr kuru incir
7 su bardağı toz şeker
1 portakalın (orta büyüklükte) kabuğunun rendesi

Süslemek İçin:
Nar
Ceviz
Fındık
Kuş üzümü
Tarçın

YENİ YIL TEBRİKLERİ

2010-12-22T00:29:00.000-08:00

Marketlere, mağazalara, alışveriş merkezlerine, parklara, evlere ışıl ışıl ve rengarenk süslerle gelmesini seviyorum ! "Aaaa bak yeni yıl gelmiş!" diye ağız dolusu gülümsemelerle en çocuksu yanıma kavuşuyorum bu süsleri görünce... Her yer çam ağaçları ve üzerilerindeki şeker gibi süslerle dolsun istiyorum. Baktığım her yerde yanıp sönen minik ışıklar göreyim istiyorum. Seviyorum işte yeni yıl arifelerini :)

Arkadaşlardan, eşten dosttan güzel dileklerle dolu tebrik kartları gelmeye başladı . Eh teknolijinin her sabah uyandığımızda uzun yollar kattettiği bir çağda yaşayınca artık kartlar da elektronik ortamda geliyor tabi :) Ve bir de insanın yaratıcı arkadaşları olunca kartlar kişiye özel olabiliyor. İşte "Trend Küpü"nün http://trendkupu.blogspot.com/ yaratıcı yazarlarından Ole'nin bu sabah gönderdiği harika yeni yıl kartı :) Ben çok beğendim!

Şimdiden, yüzünüzü hep içten, tatlı tebessümlerle dolduracak bir yeni yıl arifesi ve "güzel" kelimesinin hakkını veren bir yıl diliyorum. Biiii sürü dileğim var benim! Birara yazayım.

He bir de aşure yaptım :D Akşama paylaşırım diye umuyorum :)

Sevgiler,
Bettra

KİTAPLAR DA DEĞİŞİR...

2010-11-29T11:01:00.000-08:00

Seneler sonra aynı sayfaları tekrar çevirince okuduğunuz başka bir kitaptır aslında, bilirsiniz değil mi? Okuduklarınız başkadır, anladıklarınız başka... Siz zamanlar zamanlar önce o kitabı okuyan kişimisiniz de kitap aynı kitap olsun hem..? Mesela ilk kez soğuk bir sonbahar günü gördüğünüz deniz fenerli tepe belki aynıdır da ona giden toprak yolun kenarında sizi bekleyen o yaşlı delikanlı bu kez o kadar da tekin görünmez gözünüze. Tatlı satırların arasına gizlenmiş can sıkıcı kelimeler okursunuz bu kez..
Bu yüzden seviyorum kitaplığımın, önünden geçerken hep gülümseyerek baktığım, bazen göz kırpıp "seni özledim" diye düşündüğüm ikametçilerini gün gelip tekrar okumayı. Zaten okuduklarımı ana hatlarıyla hatırlasam da detayları çabuk unutan biriyim. Ve o detaylar olmadan her şeyi tatsız tutsuz bulan biri. Ve işte bu yüzden sıkılmıyorum aynı satırları tekrar tekrar ve tekrar okumaktan. Daha bir tek kez aynı kitabı okumadım. Aynı cümleyle karşılatığım az olmuştur pek çoğunuz gibi. Ben her sabah ama eksik ama fazla ama iyi ama kötü başka biri olarak uyanırken kitaplarımın da bana anlattıkları farklı oluyor elbet. Ya da kim bilir belki onlar aynı şeyleri söylüyorlarır da ben başka şeyler anlıyor, başka insanlar, başka yerler hayal ediyorumdur her seferinde..
Kitaplarınız da sizinle birlikte büyür, değişir... Onları tekrar okumaktan vazgeçmeyin. Her buluşmanızda anlatıklarının farklılığına inanamayacaksınız ;)

Sevgiler,
Bettra...

PENCEREMDEN GÖRÜNENLER

2010-11-12T06:07:00.000-08:00

Bir yarısını kaybetmiş küçük bir kız çocuğu gördüğünde beni düşünüyordun. Üşüyen küçük kız, kimsesiz, evli, uzaktaki, zordaki, gözleri yeşil kıvırcık kız.... Belki asi, gaddar, kötü küçük kız... Ama işte her nasılsam senin için, her kimsem.. beni düşünüyordun ve özlüyordun. Senin de kalbine batıyordu kırdıklarımızın camdan parçaları.. Unutmuyordun ve dudaklarından dökülen kelimelerin siyah rengi yok edemiyordu kanayan özlemini. Aydınlık odanın her yanındaki resimlerime bakıp ağlıyordun kimse bilmiyordu. Seni çok özledim diye haykırıyordun en fısıldayan sesinle, oysa sen de dahil herkes biliyordu benden ne çok nefret ettiğini. Ne söyleyemediklerine, ne haykıramadıklarına ne de kararmış kalbinden öldürmek için fırlayan bıçaktan sözlerine inanabiliyordun.. Güzel ellerini ıslak yanklarında gezdirirken filmimizin sondan bir önceki sahnesi bu mu diye sen de merak ediyordun.. Ve ben o karanlık evimin tek ışıklı camından dışarı bakıp hayal etmeye devam ediyordum. Hayalimdeki seni bir ben biliyordum.

*****
Koca gövdeli uzun ağaçların arasında yitip gitmişti orman. Griydi ve karanlık ama iki yanı beyaz tüllerle örtülmüş, gizli camımdan içeri tarifsiz mutlu bir ışık hüzmesi doluyordu. O, en siyah kollarında saklıyordu seni. Siyah saçlarının ormana yaptığı, karanlık gecede ayın denize yaptığı gibiydi ışıltısıyla. Sen bana gelemiyordun ve ben de sana ama varlığını hissetmek değiyordu ormanda kaybolmaya. Seni ararken umutsuzca, siyah bir dantel gibi işlenmiş demirden bir kapı karşılıyordu beni hayal bile edemeyeceklerime çıkan bahçenin başında. İki kolunu açıyordu ardına kadar ve içeri davet ediliyordum. Sayısız pencerelerden birinin ardında beni izlediğini hissediyordum. İçim özleminle doluyordu. Özlemimin kokusu çarpıyordu sert hatlı yüzüne ardından kara gözlerini sular kaplıyordu.. Kapısız dünyama sıkışıp kalmış olmanın verdiği öfkeyle sıktığın avuçlarından düşen kan damlaları sadece içime akıyordu. Ve sözcüksüz biliyordun sen beni. Biran yanında uzanıp kokunu içime çekiyor sonra bahçeye geri dönüyordum. Çok eski kitaplarda kalmış eski, büyük evinin gri taştan duvarlarına dokunuyordum yine özlemle. Ayaklarımın altında ezilen, sisten bir bulutun altına gizlenmiş yeşil çimden halının kokusu doluyordu bir yanı sen olmuş içime. Yüksek tavanlarından sarkan avizelerin altından geçip varıyordum her basanı başka bir yere taşıyan büyük merdivenlere.. Sen nereye istersen oraya ulaşıyordu ziyaretçin.. Ben çıktıkça yukarıya tahta merdivenlerin gıcırtısı uyandırıyordu evin renki çizgilerden sahiplerini. Üzerimde gezinen onlarca meraklı gözle varıyordum yalnızca senin ve benim girebildiğim beyaz duvarların ardında kayıp, kapısız, bensiz kimsesiz odana. Ve sararmış yaprakları saran eski deri ciltli, el yazması kitapların kokusuyla dolu kütüphaneye.. Ejderhalar, yaşayan ormanlar, cadılar, cadıların başı dumanlı şatoları, iyi görünen kötüler ve korkutucu iyiler, kimli kimsesiz topraklar, okyanusların ardına, dağların yamacına ve ormanların kucağına kurulmuş şehirler, hiç dinmeyen aşklar, meltem kokulu rüzgarlar vardı doyamadığım satırlarda... Uzun koridorlar boyunca bazen koşuyor, önümde yanımda ve ardımda uçuşan tüllerin başka rüyalara davetkar kollarını ardımda bırakıp sen sanıp ardından gittiğim seslere ulaşamıyordum. Sen o koca evdin belki.. Belki evin bir yerlerinde benimleydin.. Rüyalarımdan büyük evin içinde seni bulamasam da camdan her baktığımda bana bakacağını, deniz kokulu bir soluk olup içime dolacağını ve yalnızca benim olacağını biliyordum. Bu huzurla geri dönüyordum...

*****
Burası benim dünyam. Senin olmadığın, onun ve diğerlerinin bilmediği ama bazen ellerimle sizi götürdüğüm yer. Size göre gri belki.. bana göre renkli...

Sevgili Beenmaya'nın "Hayalet Dünya" sına ithafen...

Sevgiler,
Bettra

BİLMİYORUM!

2010-11-08T00:55:00.000-08:00

Sevgili Günlük,
Bugün seni, günlük olarak kullanısım var blog. Konuşsam gözlerim doluyor ve rahatlayamıyorum ama yazarsam daha iyi gelecek biliyorum..
Pazartesi... Hani "Of yine koca bir hafta var hafta sonuna" dediğimiz "Nasıl bitecek koca hafta?" diye kendi kendimize bildik sorular sorduğumuz sendromuyla meşhur gün. Hah bana yetmedi bütün bunlar ki sabah sabah güne ve haftaya 1-0 yenik başlamış oldum.
Ne mi oldu? Şöyle:
Şirketimiz ciddi bir yeni yapılanmanın içinde. Çok sayıda insan işten ayrıldı ya da çıkarıldı. Daha fazlası işe alındı. İşten ayrılanlardan bazıları görevleri gereği şirketin adeta bel kemeğini oluşturduklarından mı yönetimsel tavır değişikliklerinden mi yoksa hepsinin bir sonucu mu bilinimez ofiste hemen her gün düşmeyen bir tansiyon, gerilim var. Neredeyse herkesin görevi değişti. Organizasyonel yapı tamamen değişti. Kim ne yapıyor hala çok net değil. Uzmanlar şef, şefler müdür yardımcısı, müdürler genel müdür yardımcısı falan oldu. Kimse işinin çok çok ehli değil. Kimse stresi karşılayıp yok etme ve pozitif etkiyle geri cevap verebilme ehliyetine de sahip değil. Bu da dediğim gibi ofiste hiç azalmayan bir gerginlik yaratıyor. Sabahları 1 ileri 3 geri adımla geliyoruz ofise. Öğlen tatilleri, akşam mesai çıkışları iple çekiliyor. Bir çoğumuz o iple çektikleri mesai bitimlerinde belki ancak bir sandviç almak için ara verip sonra yerine dönüp akşamın geç saatlerine kadar çalışmaya devam ediyor.
Neyse işte bu atmosferi anlayabilmeniz için bir girişti. Belki konudan uzak bir giriş..
İşe yeni başlayan zatı muhteremlerden biri bu muhteşem pazartesi sabahında okkalı bir "kurumsallık" şamarı attı bana! Gerçekten net hatırlayamıyorum ama sanırım 10 küsür senedir çalışıyorum. Lise ve üniversite hayatım boyunca da cep harçlığımı çıkarmak için falan hep çalıştım... Sayısını unuttuğum kadar farklı kişilik ve yetkinlikte çalışma arkadaşım oldu. Daha önce çalıştığım iş yerlerinden hala görüştüğüm çok değerli çalışma arkadaşlarım var. Hepimiz için böyledir ya her çalıştığım yer, iş ve insanlar bana iyi kötü bir şeyler kattı. Sadece hayatımı kazanmak ve ondan bir nebze zevk alabilmek için ihtiyacım olanları kazanmak için bir araç olarak gördüğüm işim bana hayata dair pek çok kere, pek çok ders verdi. Sayısız kere duvara toslattı. "Bu ne şimdi?" dedirtti. Şaşkın bakışlarım, anlam veremediğim bir çok iş ilişkisinin şahidi oldu.. Sonuç: Ben bir "çömez" değilim. Sana bak ben şuyum, buyum diye çok net bir tarif yapamam belki ama ne olmadığımı, nasıl olmadığımı söyleyebilirim. Ölçüsüz biri değilim. Aşırı samimi, yılışık, ukala, nerede ne konuşacağını bilmeyen biri değilim. Üslupsuz, seviyesiz biri değilim. Hani "Bu ne cins biri ya" diyerek ders vermek isteyeceğin türden biri değilim. Oldukça ortalama bir tip olduğum bile söylenebilir.. Hani şu ilk görüşte "soğuk insan" denilen tipte biriyim aslında. Öyle hemen herkesle can ciğer kuzu sarması olamam. Hep dışarda durmak isterim. Koşar adım dışarıda tutmaya çalıştığım alanıma giren, hemen senli benli olan insan tipinden de mümkün mertebe kaçarım. Hoş iş hayatı bu gibi kaçma özgürlüklerinizi zaman zaman imkan tanımayarak elinizden alabiliyor ama en azından çok hazzetmiyorsam özelimde görüşmeyerek bunu dengelerim.Ama şamar öyle bir geldiki olmadığımı ya da olduğumu sandığım bu şeylerin hepsini birden sorgulamak zorunda kaldım.
Bu sabah ofise gelip maillerimi kontrol ettiğimde şöyle bir mail okudum:

"Ne zamandir aklimda ama hep unutuyorum, sirkette samimiyetimizden sen diye hitap ediyorsun ama sirket icinde birbirimize bey/hanim seklinde hitap edebilirsek cok memnun olurum." !!!!!!!

Ben takık biriyim tamam mı? Al işte bak kendimle ilgili bunu söyleyebilirim: Takığım ben! Ölçüsüzlükten, rahatsızlık vermekten, yanlış anlaşılmaktan çok korkarım. Bana tanışır tanışmaz hemen "sen" diye hitap edersen bunu saygısız, seviyesiz bir davranış olarak görüp bir şekilde tepki veririm. Mümkünse uzaklaşırım. Uzaklaşamıyorsam sınırlı muhabbet ederim. Öyle belli etmeden duramam. Arızaya geçtiğimi hemen hissettiririm. Tepki veremiyorsam ben de "sen" diye hitap ederek kendimce hıncımı almaya çalışırım. Ya da baktım bana sadece ismimle hitap ediyorsun ama öyle vıcık vıcık bir tip değilsin ben de aynı şekilde hitap ederek ne bileyim işte durumu dengelemeye çalışırım..

Bu saçma mailden bu kadar çok etkilenmiş olmam sanırım bu konuda çok hassas oluşumdan kaynaklanıyor. Bunu yazan kişi ofiste aramıza yeni katılmış birkaç aydır birlikte çalıştığımzı biri. Şimdiye kadar kimseden böyle tepki almadım. Çünkü diyorum ya işte ben kendimi biraz biliyorsam bu konulara çok dikkat ettiğimi de biliyorum. Evet ona sadece ismiyle hitap ediyordum çünkü o da bana konuşurken ismimle hitap ediyordu. Ama istemeden bilmeden rahatsızlık vermişim işte. Nasıl biri olursa olsun, bunu hangi nedenle yazmış olursa olsun birine bu maili yazdırmış olmak çok can sıkıcı.. Bu kadar yanılmış olmak, adamın birinden bu lafları işitmek çok ama çok can sıkıcı.

Evet muhteşem bir pazartesi günü oldu.. Devamı böyle gelmesin lütfen...

Bettra.

HA HA HA :)

2010-10-22T00:47:00.001-07:00

Hala gülüyorum :) Akşamları alınan birkaç doz Komedi Dükkanı çoook iyi geliyor bu sıralar. Tolga Çevik gerçekten bir komedi ustası olmuş.. Oldum olası ne yazsak da izleyiciyi göz yaşlarına boğsak ana fikri etrafında şekillenen dizi ya da filmeleri hiç sevmedim.. Hayat yeteri kadar acı değil mi..? Fakat bu sıralar gülmeyi daha bir özlemişim gibi.. Katıla katıla ve yüksek perdeden :) Size de tavsiye ediyorum. Alın bilgisayarınızı önünüze açın neşeli, komik falan bulduğunuz bir dizi ya da filmi reklamsız kesintisiz izleyip koca günün tüm negatif elektiriğinden bir saatte kurtulun. Üstüne bir de günü noktalamak için sevdiğiniz birkaç satır okuyun sonra da "Ohhh değmeyin keyfime" diyerek dalın rüyalarınızın alemine :)

Ben nefes almakta zorluk çekerek gülerken ve koca göbeğim zıp zıp zıplarken içimdeki minik canlı acaba "Arkadaşım insan evinde bile rahat edemeyecekse ne anlamı var bu sevilmelerin okşanmaların.. Noooluyor nedir bu sarsıntı bir durun falan" mı diyordur yoksa gülerken salgılandığım mutluluk hormonlarıyla o da mutlu mu oluyordur ? Neyse şu sıra kendi neşeli halimle çok ilgiliyim o nedenle ufaklığın biraz sarsılmaya alışması gerekiyor :)
Hem biliyor musunuz çok çabuk öğreniyorlarmış. Örneğin üşüttünüz ve öküsürüp hapşırıyorsunuz.. İlk öksürükler ve hapşırmalarda ses ve sarsıntı dolayısılya minik içerde korkup büzülüyor ve huzursuz oluyormuş. Ama kısa bir süre buna alışıp normal ve zaman zaman olan bir şey gibi algılıyormuş. Gerçekten harikalar... Sanırım annesinin kendinden geçmiş gülmelerine de alışır kısa süre içinde ;)

Dün akşam ilk kez bir süredir hissedebildiğim hareketlerini dışarıdan da gördüm. O kadar kahkahanın üstüne "Uyandırdın yine beni tatlı uykumdan" diyerek komşunun duvarlarını yumruklayan alt komşu muydu yoksa o da neşelenip "Ya nedir bu kadar komik olan bana da göster anneeee" diyerek yerinde duramayan oğlum muydu emin olamadım. Ama her iki durumda da muhteşem bir gösteriydi...

Hala Sislerin Vampiri'ni arıyorum. Yok mu sahip olan satmak isteyen ? :)

Sevgiler,
Bettra

GERİ DÖNDÜM !!!

2010-10-20T01:44:00.002-07:00

Yok yok fiilen bir yere gitmemiştim ama bu bebek bekleme, hormonal dalgalanmalar, ofisteki gerginlikler falan derken hayal dünyamdan uzaklaşmış ve dolayısıyla gerçek hayattaki sınırlarıma tıkılıp kalmıştım. Sadece kendime geri döndüm :) Kitap okumuyordum, kahramanlarımı kendi hallerine bırakmıştım ve şuan Karanlık Orman'da neler olup bittiğine, sevgili Alexander ve Truli'nin nelerle uğraştıklarına dair hiçbir fikrim yok. Onları çok özledim
:( Deli gibi yemek yapmak istiyordum ama mutfakta sadece sağlıklı beslenmeme yetecek kadar kalıyordum falan filan işte..
İki gün önce P.N. Elrod'un "Ben, Strahd Bir Vampirin Anıları" ını (Ravenloft Efsaneleri) okumaya başladım. Fantastik roman ve vampir hikayelerinin yakın takipçisi olarak Sislerin Vampiri ve Ben, Strahd'ı henüz okumamış olmak pek keyifli değil..
Bu arada Sislerin Vampirini bulamıyorum. Var mı nereden edinebileceğimi bilen?
Neyse işte çoook mutluyum da hayal dünyama geri dönmüş olmaktan yazayım dedim.
Hoşgeldim :)

Bettra

JULIE & JULIA

2010-10-12T01:26:00.001-07:00

Bu kadını seviyorum. Giydiği her kıyafeti, kendi teni edasıyla taşıyan bir manken gibi oynadığı her karakterin etine, tenine, ruhuna bürünmesi ve benim için tek kelimeyle kusursuz oyunculuğu dışında bilmiyorum neden ..? Normalde çok da hazzetmediğim bir fiziksel görünüşü var aslında. Daha çok soğuk bir İngiliz' benziyor ama Amerikalı. Kate Winslet de çok başarılı bir oyuncu mesela ama onu hiçbir zaman sevemedim. Sanırım bu biraz da o soğuk, kibirli ve içten içe her duruşuna, konuşmasına sinen "Heey ben hepinizden daha iyiyim" durumuyla ilgili. İşte Meryl Streep'de olmayan ve onu "sarılmalık ve saatlerce izlemelik oyuncu" sınıfına sokan da bu. Her zaman zarif, ölçülü ama aynı oranda muzip ve hayat dolu.. Streep sadece duruken ya da en çılgın, itici rollerinden birini sergilerken bile oturmuş, dingin bir kadının ruhunu ve bu ruhla aydınlanmış güzel bir kadını görüyorum. En deli, tutarsız karakterler bile, canlandıran oysa yorucu olmuyor. Tam tersine onu izlerken film izlediğimi unutuyorum. Ve bir çeşit dinlenme terapisindeymiş gibi hissediyorum. Zarif ağzı ve hafif çarpık gülüşüyle ben de gülümsüyorum. Ta içimden :)

İki gün önce gecikmeli olarak Julie & Julia (2009, Nora Ephron) filmini izledim. Tadı hala damağımda! Ephron'un daha çok romantik komedi türünde (You Have Got Mail, Sleeples In Seattle, When Harry Met Sally) ustalaşmış bir yönetmen ve filmin senaristlerinden biri olduğunu düşününce Julie & Julia'nın farklı da olsa romantik bir tadının olması şaşırtıcı değil.. Hikaye gerçek hayattan. Çoğumuzun gerçek olmasını isteyeceği, içimizde güzel hisler uyandıran ve tutkularımıza dair cesaretlendiren bir hikaye...

Farklı zamanlarda yaşayan iki kadının yaşamları konu ediliyor. Julia eşiyle birlikte Amerika'dan Fransa'ya gelmiş yapacak bir işi olmadığı için sıkılan ve yemek yapmaya aşık bir kadındır. Zamanını geçirmek için birçok uğraş denedikten sonra, hayatını yemek aşkıyla daha fazla doldurmaya karar verir ve bir ahçılık kursuna yazılır. Sonunda geldiği noktada mutfağı müze olmuş, büyük uğraşlar sonunda yayınlanan kitabı tekrar tekrar basılmış ve ünlü bir ahçı olmuştur. Julie ise farklı bir zaman ve mekanda ama Julia ile adeta birlikte geçen bir hayatı sürmektedir. Ortak noktaları yemek yapma tutkularıdır. Gün boyunca vasat ve boğucu bir işte çalışan Julie akşamları eve döndüğünde huzuru muftakta bulmaktadır. Birgün eşiyle birlikte kendisine bir blog açar ve rutin hayatından Julia'nin kitabındaki bütün tarifleri 365 gün içinde yapmayı kendisine hedef koyarak uzaklaşmaya başlar. Her gün bloguna yaptığı tarifleri yazar. 365 günün sonunda bütün tarifleri yapmış, çok sayıda hayran edinmiş ve basın tarafından da takip edilmeye başlanmıştır. Yine de en büyük hayali olan Julia ile tanışamaz...

İki kadının hayatlarına kendi çabalarıyla kattıkları renklerin, heyecan ve peşinden gidilen tutkuların sonunda ulaşılan başarıların, bazen komik ve bazen de romantik bir dille anlatıldığı filmi henüz izlmediyseniz mutlaka izleyin derim ;)

Sevgiler,
Bettra

KÜÇÜK ŞEYLER

2010-10-07T06:58:00.000-07:00

Küçük şeylerle mutlu olmayı bilmek gerekiyordu mutlu küçük gezinenler olmak için evrende...
Ve küçük şeylere kafayı çok takmamak, onlara büyüteç takılmış gözlerinden ardından bakmamak..
Küçük şeylere avaz avaz bağırıp, dünyamızın ışıklı caddelerini kendimiz kararttıktan sonra öyle bir şey gelebiliyordu ki ardından canın yanması neymiş asıl o zaman anlıyorduk.. Küçük şeylerin ardından ...
Küçük şeylerden ibaretti aslında hayat çoğu zaman.. Hücreler gibi birleşip hayatı örüyordu onlar da. O yüzden kaçırmamak, fark etmek gerekti küçük fırsatları...
Küçük adımlarla geçiliyordu büyük köprüler, küçük tohumlar büyüyüp dev çınarla dönüyordu..
Kumbaralarda birikiyordu küçük paralar. Bir küçüğün büyük hayallerini kucaklıyordu.
Küçük sandığımız insanlar büyüyordu gün gelip.. O yüzden ebatlarını boşverip ölçülemez yanlarını görmek gerekiyordu. Kalplerini mesela..
İçinizde küçük bir şey kıpırdıyordu günün birinde. Günbe gün öyle büyüyor, tüm geleceğinizi umutlarınızı, mutluluklarınızı kendisiyle o kadar koşulluyordu ki şaşıp kalıyordunuz bir küçük insanın yapabildiklerine...
Şeytan da, melek de her şey ayrıntıda gizliydi ve bildiğiniz tüm ayrıntılar minikti öyle değil mi...?
Küçük şeyleri gerektiği kadar önemseyin... Ruhunuzun nasıl iyileştiğine ve kim bilir önünüzde açılan ne kapılara tanık olacaksınız...

Sevgiler,
Bettra...

20. HAFTA...

2010-09-28T08:49:00.001-07:00

Her şey o kadar yeni ki. Tıpkı senin gibi...
Senin gibi ben de bilmiyorum nasıl olacağını.. Nasıl büyüyeceğini, neler yaşayacağımızı.. Öyle heyecanlıyım ki :)
Bu yepyenilik, ilklik duygusu insana bir yandan her şeye karşı bir yabancılık duygusu verirken bir yandan da eşi benzeri olmayan bir heyecan veriyor. Birçok şeye karşı çok yabancı hissediyorum. Hiç tanımadığım bir ülkeye ayak basmış gibiyim.. Dilini hiç bilmediğim ama çok seveceğim birini bekliyorum.. Tanrım ağladığında bunun ne için olduğunu öğrenmem ne kadar zamanımı alacak? İncitmeden nasıl tutacağım ufacık süt kokan bedenini.. Her ağladığında isteklerini yerine getirmemeyi başarabilecek miyiz? Her şeyin en doğrusunu, en güzelini anlatabilecek miyiz sana? Her zaman gurur duyacağın bir anne ve baba olabilecek miyiz?

Her daim ne olursa olsun konuşabileceğin, anlatabileceğin ve ne yaparsan yap yanında olcak, seni koşulsuz sevecek yegane iki insanın biz olduğumuzu anlatabilecek miyiz..?

Evde ufak ufak tatlı mı tatlı bir hazırlık rüzgarı esmeye başladı.. Senin için hazırlanıyoruz bebeğim.. Minik tulumların, eldivenlerin,zıbınların var artık :) Bir odan olacak, şimdilerde neresi ne renk olsa, içi nelerle dolsa diye kafa yorduğumuz. Öyle heyecanlı ki :) Duvar rengini, mobilyanı, abajurunu seçmek, sana pamuk bedenini saracak minicik giysiler almak, başka neye ihtiyacı olacak, o gerekli mi bunsuz olur mu gibi daha başka gibi biiiir sürü soruya cevpalar bulmak bugünlerin en tatlı uğraşları.

Sanırım odanın tarzında babişle ortak bir noktada buluştuk.. İkimizde evimizin kalanı gibi sade, seni yormayacak, sıcak bir odan olsun istiyoruz. Bu yüzden beyaz bir mobilya seçeceğiz. Ve kalan detaylarla öğreniğin duvarlar, abajur ya da perdenle odanı pastel tonlarda renklendireceğiz.. Koca bir adam olduğunda artık duvarlarını kırmızıya mı boyarsın, klozetten şifonyer, varilden tv sehpası mı yaparsın sen karar verirsin ama şimdilik bizim zevkimizle idare etmek zorundasın ufaklık :)

İşte böyle... Çoook heyecanlı güzel günler yaşanıyor evimizde. Tabi dediğim gibi bilinmezliğin verdiği endişelerin yanında..

Sevgiler,
Bettra

BİLMİYORDUK...

2010-09-16T12:25:00.000-07:00

Ben düşmezden önce bilmiyordum, sen geçip gitmeden önce.
Bu hep böyle gelir gider sanıyordum ve sen beni hep orada bir yerlerde..
Hayat hep kanatır ve yaralar sarar her yanımı...
Sol yanımı sıkar nefes alamam sanıyordum..
Kendime ilaç olamam diyordum.
Kıskanıyordum beni o çok istediğim oyunlara sadece konuk oyuncu olarak alanları.
Sahip olamadığım, olmayı hayal bile edemeyeceğim huzur yumağından koruyucu duvarları olanları...
Ben tektim. Çift gibi görünen teklerden.
Konuştuğumda, sustuğunda ve düşüp düşüp kendimi tekrar kaldırdığımda...
Uzanan sıcak elleri tutup, yalanlarına gönüllü kanıp ve görmezden gelmelerine kendimi kapayıp çıkarıyordum kendimi kara bataktan...
Bütün bunlar olurken büyüyordum. Kendi başıma. Sensiz.
Sonra galiba biran durup baştan okudum kitabımı.
Biran filmi başa sardım.
Biran dönüp aynada kendime baktım.
Ben sensiz de vardım.
Her hatayı, her acıyı, her zoru sensiz atlattım. Sensiz başardım.
Yerini dolduramadım belki ama içinde sen olmayan o çok beklediğim huzuru da buldum, mutluluğu da.

Ben düşmezden ve yeniden kalkmazdan önce bilmiyordum sana artık ihtiyacım olmadığını.
Ve sen, ben sırtımı dönüp yürümeye devam etmeden önce....

GÜZEL ŞEYLER...

2010-09-13T10:15:00.000-07:00

Dünden beri o kadar çok gerildim ki şuan sadece güzel, renkli, huzurlu bir şeylere ihtiyacım var. Lezzetli kısmından başlayayım dedim ve akşam yaptığım ennnnfes patlıcan oturtmayı paylaşmaya karar verdim :)

Sanırım patlıcanı sadece çiğ tüketmiyorum :) Oturtmasını, karnıyarığını, şakşukasını, çitlemesini, musakkasını, kızartmasını her ama heeer şeklini çok seviyorum :)
Yaz mevsiminin lezzeti yerinde sebzeleri bir sonraki yaza kadar bize veda etmeden, seviyorsanız bence siz de bu haftaya bir akşam sofranızı patlıcan oturtma ile taçlandırın...

Sevgiler,
Bettra

PATLICAN OTURTMA
Malzemeler:
1 kg patlıcan
300 gr kıyma (Miktar isteğe göre arttırılabilir)
1-2 orta boy soğan
-2 diş sarımsak
3 orta boy domates
3-4 adet sivri biber
1 yemek kaşığı domates salçası
5-6 dal maydanoz
Tuz
Karabiber
Sıvı yağ

Yapılışı:
Parmak kalınlığında halka halka doğradığımız patlıcanları tuzlu suda beklemeye alıyoruz.

Soğanı yemeklik doğrayıp, sarımsakla birlikte yağda hafiften döndürüyoruz. Sivribiberleri de ekleyip karıştırmaya devam ediyoruz. Kıymayı ekleyerek pembe kısmı kalmayana kadar kavurup salçayı da ilave ediyoruz. Dometeslerden birini küp küp doğrayarak kıymalı harca katıyoruz. Son olarak tuzunu karabiberini koyup altını kapatıyoruz.

Patlıcanları sudan çıkarıp fazla suyunu aldıktan sonra sıvı yağda çok fazla karartmadan kızartıyoruz. Kızaran patlıcanların fazla yağını havlu peçeteyle alıyoruz.

Patlıcanlarımızı fırın kabına üstüste yerleştirip son katın üzerinde kıymalı harcı seriyoruz. Kalan iki adet domatesi halka halka keserek ve kıyılmış maydanozla yemeğin üzerini süslüyoruz. Harcı yaptığımız kaba sıcak su katarak iyice karıştırıp oturtmanın üzerine gezdiriyoruz.

Önceden 180 derecede ısıtılmış fırında yemek suyunu çekene kadar pişiriyoruz.

Kalan kısmı en mutlu kısmı: Afiyetle midemize gönderiyoruz :)

BİR ADAM, SADECE BİR ADAM...

2010-09-05T09:22:00.000-07:00

Hangi yolu seçeceği gün gibi ortadaydı adamın.
Koca bir ömür bir tek kere bile aynı noktada bulunamayışlarından;
Ve "Beni tam burada bekle" dediği yerde bir türlü olamayaşından, olmayışından.
Kedini mi aşamamıştı, tercih ettiklerini mi bilinmez,
Galiba aşkın usüllerindendi gelmeyecek olanı beklemek,
Ve hep "var"mış gibi devam etmek...

Ama gün gelir aslında hiç vâr olmayan büyük aşklar da biter.

Sevgiler,
Bettra...

2010-09-02T06:57:00.000-07:00

Çooook sinirliyim ! :( O kadar ki, çevirme yapıp kimlik soran polislere kafa atmak isteyecek kadar !
Ve bence geçerli hiçbir nedenim yok..
Yaklaşık 10 gündür adeta beynim karıncalanarak yaşıyorum.
Rahat olduğu saatler genelde sabahları uyandığımda geçen ilk 1 saat ve biraz da kitap okuduğum zamanlar. Kalanların üstünü çizmek, silmek yırtıp atmak istiyorum. Çoook sevdiğim işime gelmek üzere servise biner binmez başlıyorum gerilmeye. Ter kokusu oluyor bazen bu gerginliğin sebebi, bazen yüksek sesle yapılan gereksiz konuşmalar, bazense kötü, bencil ve düşüncesiz bir şöför... Sonra işe gelip yine biiiiiir sürü şeye geriliyorum. Akşam eve dönüyorum. Ortalıklardaki şarj aletlerine, yine aynı yere buruşturulup atılmış tişörtlere, çalışma masasının üzerindeki ne olduğu belirsiz, bir çoğu atılması ya da dosyalanması gereken ama ilgili Tazi'nin bir türlü dönüp bakmadığı yığınla kağıda DELİ oluyorum.. Söyleniyorum. Söylendikçe daha mutsuz oluyorum. Söylenemezsem daha fazla sinirleniyorum.Oysa hiç biri böyle büyük harflerle öfkelenmeye kendimi ve bebeğimi germeye değmez.

Offf sakinleşmek istiyorum. Her şeye ve herkese gülümsemek. Kötü olan her şeyden uzak durmak. Hatta ve hatta mümkün olduğu kadar kendi başıma kalmak istiyorum. Yorumsuz, lafsız sözsüz sessiz saatler istiyorum..

Vücudunuzu sürekli gergin kaslara taşımak, kafanızda sürekli bir şeylere söylenmeniz o kadar yorucu ki :(

Takmayacağım diyorum, geçecek diyorum biraz sevdiğim bir şeylere ilgileneyim diyorum ama anlık rahatlamaların dışında pek bir şeyim yok..
Bütün bunların sebebi içimdeki ufaklığın yarattığı hormonal dalgalanmalar olabilir mi?
Bir mucize sizi hem dünyanın en mutlu insanı hem de ennn gergini yapabilir mi?
Ama çoook yoruldum :(

Sevgiler,
Bettra...

İNSAN YAPIYORUM!

2010-08-17T00:05:00.000-07:00

Yok yok Dr Frankestain'a özenmedim. Sadece Tazi'mle Tanrı'nın bize bahşettiği yeteneklerden birini kullanarak yeni bir insan yapmaya karar verdik :) Bence bir de bizim ürünümüzü görmelisiniz, harika olacak ;) Çok kârlı bir yatırım gibi göründü bize. Ruhumuzla, sevgimizle, aklımız, duygularımızla yeni bir "biz" yapıyoruz.. Baktığımızda her zaman kendimizden de bir şeyler göreceğimiz, bir çeşit kendi ruhsal arınma merkezimizi inşa ediyoruz.

Benden ve Tazi'mden bir parça... Canımın içinde bir can var, canımız. İçimde biri var! :D Küçücük bedeniyle hayata tutunmaya çalışan biri.. Heyecanla ve şimdiden özlemle beklediğim biri. Neye, kime benzeyecek, nasıl biri olacak görmek için sabırsızlandığım.. Ve hergün sağlıklı olması için onu bize verene dua ettiğim... Her şey çok farklı şimdi. İçimde canımdan bir parçaya hayat vermeye çalışırken nasıl bir mucizeye imza attığımızı özümsemeye ve bunun gerçekten de kelimenin tam anlamıyla bir "mucize" olduğunu unutmamaya çalışıyorum. Şimdi sıra bende: Annemin, annanemin ve daha öncekilerin yaptığını yapıp "hayat" veriyorum.

Keşke ufacık da olsa anlatabilsem neler hissettiğimi ama sözcükler hiç bu kadar anlamsız, yetersiz kalmamıştı kendimi bildim bileli... Sanırım birini hiç bir zaman böyle sevmedim. Hiç kimseyi böyle önemsemedim. Beklemedim. Endişelenmedim. Merak etmedim. Bu kadar yakınımda olan kimseyi bu kadar çok özlemedim. Birini ona zarar verebilecek herhangi bir şeye ya da birine karşı bu kadar çok korumayı, kollamayı ilk defa onunla öğreniyorum. Onu olmayan kanatlarımla sarıp, kötü olan olan her şeyden korumaya çalışıyorum... Bir varlığa gerçekten sahip olmanın ne demek olduğunu anlıyorum...

Ve keşke ne kadar muhteşem olduğunu anlatabilseydim... Ben sakarımdır ve korkak. Evet evet sesten korkarım, ondan korkarım bundan korkarım. Canım da tatlıdır mesela. Hatırlıyorum da biricik annem evde bir ses duyup korksam sese doğru gider hemen neymiş ne değilmiş bakar, yok bir şey merak etme diye beni sakinleştirmeye çalışırdı. Anneme kızardım o zamanlar, ya kötü bir şey varsa ve ona zarar gelirse diye kendini bilmediği bir şeye bu kadar çabuk atmasına. Niye bu kadar gözü kara diye. Şimdi anlıyorum nedenini. Bebeğim korksa ben de koşarım onun korkutan şeyi bulup buna pişman etmek ya da ona korkacak bir şey olmadığını göstermek için. Annem "Gözünde yaş görmeye dayanamıyorum" der hep. Şimdiye kadar bunun fazla duygusal bir davranış olduğunu, hayatın her zaman mükemmel olamayacağını ve elbette benim de zaman zaman ağlayabileceğimi düşünmüştüm. Oysa şimdi minik bebeğimin gözlerinde göreceğim bir ufak damlanın içimi nasıl acıtacağını hissedebiliyorum.. Gözlerinde tek bir damla yaş görmemek için neler yapabileceğimi kestiremiyorum..

Artık herkes duysun: Ben insan yapmaya başladım! İkiden bir yapıyoruz. Tazimle birlikte kendi mucizemizi yaratıyoruz ;)

"Hayatım boyunca hiç kimseyi bu kadar merak etmedim... Bana merakla bakacak gözlerini, ellerini, kokunu... Henüz tanışmadığım birini bu kadar büyük bir özlemle hiç beklemedim. Küçük dudaklarına dokunabilmeyi, nefesini dinleyebilmeyi, minicik parmaklarını avuçlarımda ısıtmayı, başını göğsüme yaslamayı ve sana hayat veren kalbin sesiyle sana ninniler söylemeyi.. Sen özlemiyle burnumu sızlatan, yaşadığım her şeyi kendisiyle dolduracak olansın. Sen ilksin "bebeğim"... Hayal bile edilemeyensin..."

Sevgiler,
Bettra

2010-08-08T23:10:00.000-07:00

Hafta sonu tatilim pazar öğleden sonra saat üç civarlarında sona eriyor benim. Ertesi gün sabahın köründe kalkmam gerektiğini, tekrar aynı yolları çekip aynı masaya oturup aynı işleri yapacağımı düşünerek kalan saatlerimi keyifsiz geçirmek konusunda hiç düşmeyen bir başarı grafiğim var. Ahh pazar öğleden sonralarından nefret ediyorum ! Tam kendime biraz zaman ayırmışken, bir parça dinlenip keyif çatabilmiş, huzuru yakalabilmişken tüm bunlardan tekrar kopmaktan, strese, çözümsüz işlere geri dönmekten.. Ve pazar akşamlarından ve pazartesi gününün mesai bitimine kadar olan her dakikasından. Hafta içi beş gün çalışıp buna alışamazken ikigün tatil yapıp buna kolayca alışabilen halimden de pek hoşnut olduğum söylenemez! "Azıcık hastalansam ne var?" diyen, az kaldı, işte bitti koca haftasonu diye mızırdanan kızı hiç sevmiyorum... Ne var yani pazar günleri "oh sonunda bitti yarın işe dönüyorum" diyebilseydim. Vardır değil mi böyle ütopik karakterler :)

Evet bugün haftanın ilk günü. Güzel başla ki güzel devam etsin, olumlu düşün olumlu şeyler olsun vb hayatı kolaylaştırmaya yönelik fikirler bu 1,5 günde işlemiyor. Aklım bunu yemiyor. Ruhum bu sözlerle avunmuyor. Ben eve dönmek istiyorum. Serin yatağıma uzanıp gerine gerine uyumak, uyanıp ohh bugün iş yok deyip tatlı kısa şekerlemelerle devam etmek istiyorum. Güzel rüyalar görüp güne gülümseyerek başlamak istiyorum. Cuma akşamlarının dayanılmaz hafifliğini hissetmek istiyorum.

Her neyse şimdilik bu ayağı yere basmayan dilekleri birkaç gün erteleyip gerçekleşme olasılığı daha yüksek bir şeyler mırıldanıyorum ve bu koyu renkli günün göz açıp kapayıncaya kadar sona ermesini diliyorum :)

Sevgiler,
Bettra

ECLIPSE

2010-07-01T00:05:00.000-07:00

Tadı damağımda kaldı ! Bu kez şiddet ve sert sahnelerin adamı David Slade'in ellerine teslim edilen 3. Twilight filmi "Eclipse" dün akşam beni "Evvvet!", "Hadi ama", "Sen çıldırdın mı?" gibi kontrolsüz tepkilerimle koltuğuma mıhladı. Ne yalan söyleyeyim serinin sıkı takipçilerinden olsam da Chritz Weitz'in ellerinde son şeklini alan "New Moon" beni o kadar etkilememişti. Filmi sadece iki kere izledim ve özel bir amacım olmazsa bir daha izleyeceğimi de sanmıyorum. Ama "30 Days of Night", "Hard Candy" gibi filmlerin yönetmeni Slade uzmanlık alanı olmayan romantik sahnelerin dışında oldukça iyiydi. Tamam kabul 3. bölüm, 2. ye göre macera, gerilim, aksiyon ve karmaşık da olsa romantizme daha elverişli. Yani izlemesi seyirci için daha zevkli ve kolay. Yine de ben yönetmenin, çamurdan heykel yapan maharetli eller gibi filme son ve can alıcı rötüşları yapan kişi olduğuna inanıyorum.

İçimde "Harika!" diye bağıran sesi bir kenara bırakacak olursam film genel olarak "İyi" diye nitelendirilmeyi hak ediyor. Detaylara gelince:

Bazı sahneler vardı: Bella ve Jasper arasında geçen gibi mesela. Sanki donup kaldı film, akmadı. Filmde yeni doğan rolünde izlediğimiz Xavier Samuel (Riley) çok başarılıydı. Öte yandan Victoria rolündeki Bryce Dallas Howard rolünün hakkını vermiş gibi görünsede benim gözüm Rachelle Lefevre'yi aradı. Sanırım çok daha kolay okunan bir yüzü vardı. Nefreti, acıyı ya da tutkuyu izleyiciye çok daha rahat iletebildiğini düşünüyorum.

Filmin aslında izleyiciyi sinirlendirecek "yok artık" dedirtecek sahnelerinde kullanılan espirili dil, bir çok sahnede salonu dolduran izleyiciyi güldürmeyi başardı.

Son olarak keşke Meyer, Bella karakterini daha az "aşifte" yaratsaydı! Zavallı Edward'ın başına gelenler pişmiş tavuğun başına gelmedi desem abartmış olmam sanırım!

Aslında yazacak daha çok şey var ama tatil beklemez :) Ve düzgün bir yazı için de bir kere izlemek yetmez. Bu nedenle akşamdan beri devam eden mutlu heyecanımı kısaca paylaşıp gitmek istedim. Filme doğrudan antipati duyan bir sinema seyircisi değilseniz gidin ve izleyin. Değecek ;)

Sevgiler,
Bettra...

2010-06-29T22:56:00.000-07:00

Hani 23 Nisan sabahıdır. Şiir okuyacak yada flüt çalacak yada diğer küçük elleri sıkı sıkı tutup halay çekeceksinizdir.. Yeni ve özel kostümünüzü giyip ışıl ışıl okul yolunu tutacaksınız ya da.. İşte böyle bir sabahın ilk saatlerinde siz heycandan ağrıyan karnınızla mızırdanırken anneniz zorla kahvaltılık bir şeyler göndermeye çalışırdı küçük gergin midenize. Derin derin nefes alıp rahatlamayı o zamanlar da biliyor muyduk acaba? Yoksa çaresizce bu insanı kasan karın ağrılarının geçip gitmesini mi bekliyorduk..

Böyle bir sabah bugünkü :) Karnım ağrıyor. Yediklerim zevk vermiyor aksine beni daha da geriyor. Yazın vazgeçilmezi karpuz bile.. Ama bugün 23 Nisan sabahı değil. Yada 19 Mayıs. Ya da başka herhangi bir bayramın sabahı değil. Zaten bayramlara eski heyecanları duymayalı çok oldu. Yaşlanıyorum değil mi? Her neyse iki şey var beni heyecanlandıran:

1. Akşama Tutulma'yı izleyeceğim :) Tabiki de çok heyecanlıyım :) David Slade'in harika bir iş çıkardığını umuyorum..

2. Yarın yaz tatilim başlıyor. O kadar özledim ki denizi... Bütün ağırlığımdan kurtulup kendimi kollarına bırakmayı, gözlerimi masmavi bir gökyüzüne dikip her şeyden uzaklaşmayı.. Kumlara basmayı. Suyun içinde yaşayanları izlemeyi.. Evet evet çoook özledim. Ayrıca yepyeni bir yer göreceğim: Dubrovnik. Anlatılanlar kadar güzel olduğunu umuyorum.. Bu biiiiiir sürü yeni fotoğraf demek ;)

Bir süre yokum. Kısa bir süre.. Aslında içimdeki bütün negatif enerjimden kurtulup tazelenerek geri dönmeme yetmesini dilediğim kadar bir süre...

Herkese sevgiler :)

Bettra...

MUTLU OLMAK BEDAVA..

2010-06-25T02:11:00.000-07:00

Katlara, yatlara, çoook paraya mı ihtiyaç var gerçekten şen kahkahalar atabilmek için. Üç kuruşa deniz kenarında yarım simit yesek, yarısını da tepemizde kanat çırpan beyaz deniz kuşlarıyla paylaşsak yetmez mi? Parayla mı güneşe gülümsemek? İçimizi ısıttığı için ona teşekkür etmek? Yağmura topraklarımızı suladığı, ormanlarımızı beslediği için minnet duymak kaça? Kaç para ister bizden, sabah uykulu gözlerle güneşin altında gerinen kediciğe "Günaydın" desek? Ne kadara mâl oluyor hırlı mıdır hırsız mıdır diye septik ruh hallerine girmeden yaşlı bir amcaya poşetlerini taşıması için yardım etmek? Aman bugün de koyalım ekmek arası dometes peynirimizi çantaya, gidelim denizin kıyısına misafir olalım mavi sulara desek çok mu ediyor? Birine "bugün harika görünüyorsun" demek, arkadaşın kızıyla iksir içip de ufalmış gibi akran olup çimenlerde yuvarlanmak (böylece kimse size manyak mı ne koskaca kadın/adam çimenlerde atlayıp zıplıyor diyemez), üzgün görünen bir dosta bir demet çiçek verip yüzüne ve dahası gözlerine yayılan gülümsemeyi izlemek gerçekten çok pahalı değil.. Hemen şimdi annenizi arayıp "Seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun değil mi?" demenin, telefonun karşı tarafında mutlulukla dolan gözlerinin, buğulu sesinin verdiği haz hayatta çok az şeyde var. Ve bilin bakalım bu ne kadar? Bedava!
Mutlu olmak bedava! İş sadece mutlu olabilecek şeyleri görebilmekte. Size ayrılan sürenin sonuna gelmeden, film bitmeden, son durağa varmadan ve toprağa karışmadan sahip olduklarınızı görüp onlara sarılmanın bence tam vaktidir...

Sevgiler,
Bettra

TRUE BLOOD GERİ DÖNDÜ!

2010-06-18T05:08:00.000-07:00

Takipçilerine duyurulur: Yaklaşık iki aydır sabırsızlıkla beklediğimiz, tutucu çevreler tarafından sürekli eleştiri oklarına maruz kalan ve evet "normal" olmak konusunda pek de ısrarlı olmayan True Blood'un üçüncü sezonunun ilk bölümü hafta başında sevenleriyle buluştu. Sezonun ilk bölümünden anlaşılan o ki buuu kadar beklediğimize değecek. İyi seyirler ;)

Sevgiler,
Bettra

"YANLIŞ"IM...

2010-06-15T00:21:00.000-07:00

Daha önceleriydi. Hükmümün yeryüzünde çok daha fazla geçerli olduğuna inandığım zamanlarda.. Her şeyi değiştirebileceğime ve değiştiremediklerimdense bir gün mutlaka sonsuza kadar kurtulacağıma inandığım zamanlarda.
Sağlıklı ilişkiler peşindeydim her zaman her yerde ve her koşulda. Aklıma yatmayan, içime sığmayan, kalbimi acıtan, ruhumu daraltan şeyler sağlıksızdı ve mümkün olduğu ölçüde bu tarz ilişikilerden, dostluklardan kaçınılmalıydı. Kaçıyordum da. Ufak tereddütlerim için koca başlangıçları yada hali hazırda başlamışları sonlandırabiliyordum. Aile aile gibi olmalıydı, arkadaş arkadaş gibi, sevgili sevgili,anne anne baba baba gibi. Hazırdım hayatımdaki her ilişkiyi doğru olduğuna inandığım şekillerde yaşamaya. Yanlışları doğru yapmak için bütün gücümle savaşmaya, sorgulamaya, gerektiğinde isyan etmeye..
Sonra bir gün ne oldu bilmiyorum bütün bunların geçmişte kaldığını gördüm. Artık o çok sağlıklı ilişkiler yaşamaya çalışan kız yok. İçine sinmeyen hiçbir şeye yanaşmayan, doğru bildiği yoldan şaşmayan insan bir başka hayatta kaldı sanki. Doğru bildiklerime uzaktan bakıyorum artık. Olması gerekeni değil olanları yaşıyorum. Yanlış yapana kim olursa olsun "hoşçakal" diyorum. Benim için savaşmayan, kendine yakışanı yapmaktan vazgeçmiş, sadece kendi mutluluğunu hedef alarak yaşayanlar için mücadele etmekten ben de çoktan vazgeçmişim meğerse. Artık geri adım atacağımı, hakkımdan vazgeçeceğimi bile bile "Bu böyle olmak zorunda"yla başlayan cümlelerim yok. İçi kanayarak, düşünceleri bulanıklaşarak doğrulara uzaktan bakan biri var. Doğrulara içi giden, bile bile yanlışlara devam eden biri. Bunun için kendinden nefret eden. Aynaya baktığında gördüklerine hala çok da aşikar olmayan biri..
Çünkü hayatı yanlış yaşamak çok daha kolay. Çünkü güvendiklerim, sevdiklerim beni yanlış yolların ortasında bırakırken her seferinde tek başıma doğruya gitmeye, sil baştan temiz kağıtlara yeni mutlu resimler çizmeye artık gücüm yok. Artık herkes acı çeksin. Herkes eğer hala kaldıysa kendi vicdanlarının uzun soğuk ellerinde can çekişsin. Ben artık "yanlışım". Böylesi kara ama daha kolay...

KALAN 2: BEN VE DİĞERLERİ

2010-05-17T23:05:00.000-07:00

Geçtiğimiz cuma akşamı ofisten çok sevdiğin iki tatlı mı tatlı insan, Saime Abla ve Figen Abla'nın emekliliği nedeniyle düzenlenen bir yemekteydim. Bu arada yemek Karaköy Liman lokantasında oldu. Böyle muhteşem manzaralı bir mekanı şimdiye kadar bilmiyor olmak çok acı! Liman, kendi halinde sakin bir yer gibi. Yemekler ve servis güzel ve fiyatlar da gayet uygun. Yani tavsiye olunur..
Neyse yemekte yaş ortalaması bizlerden büyük hani görmüş geçirmiş diye nitelendirilen abiler ve ablalar çoktu haliyle.. İçlerinden biri vardı ki o aylar önce zaten emekli olmuştu: Lütfü Bey. Lütfü Bey çalışırken de hep farklı bir çizgide yürüdüğünü gösterirdi ama o gece bunu bir kez daha anlamış olduk. Emekli olmuş bir adam profili düşünün şimdi. Tamam elbette bu kişiden kişiye farklılık gösterir.Öyleyse şöyle söyleyeyim: Lütfe Bey benim şimdiye kadar gördüğüm emekli Türk insanı profilinden çok uzak.. Açık krem rengi pantolonu, beyaz keten ceketi, uzattığı beyaz saçları ve beyaz sakalıyla tam bir ihtiyar delikanlı gibiydi. Gece boyunca biz ufaklıklar "Buradan çıkıp Bordum gecelerine gidecek gibisiniz" diye takıldık kendisine.. Öyle dinamik ve mutlu görünüyordu ki... Birara denizi koklamak hava almak için balkona çıktığımızda Lütfü Bey'le karşılaştık. Sormadan edemedik "Neye borçlusunuz bu mutlu dinamik görüntüyü?" diye.. Şöyle söyledi: "Aslında emekli olmayı düşünmüyordum. Taki Serdar kalp krizi geçirene kadar" (Serdar Bey de son dönemde emekli olan kadrodan. Emekli edilmeden birkaç gün önce kalp krizi geçirdi..) "Durup kendime evet daha çalışabilirim ama sağlığımı kaybettikten sonra emeklilik neye yarar diye sordum. Bunca yıl bu kadar stres altında özveriyle çalıştım. Üç kuruş harcarken bile kırk kere düşündüm. Ama artık yeterdi. Artık kendim için bir şeyler yapmanın vaktiydi. Serdar'ın kalp krizinin ardından gittim ve ben emekli oluyorum, dedim. Ve sonrasında da insanları ikiye ayırdım ben ve diğerleri. Artık kendim için yaşıyorum, kendi fikirlerim, zevklerim hobilerim için varım. Aklıma ne esiyorsa onu yapıyorum. Onu yiyorum içiyorum onu giyiyorum. Keyfim, benim yenim amirim. Siz siz olun böyle bir emeklilik için mutlaka üç kazanıyorsanız en azından birini bir kenera ayırın ve umutun. Ve emekli olmak için tükenmeyi, kolunuzu kaldıramaz olmayı beklemeyin. Siz iyi değilseniz kimse iyi olamaz" dedi..

Cuma akşamından beri Lütfü Bey'i ve sözlerini düşünüyorum. O, bu kararı zamanında verebildiği için şanslı ve yıllar boyu kendini dizginleyip bugünlerine yatırım yaptığı için de akıllı. Ha evet her şey yaşında güzel. Gençliğin sıcak deli dolu zamanlarını, yaşlılığın kısmen durgun yıllarında rahat etmek için tamamen kuytuda geçirmekten söz etmiyorum. Yaşamak her zaman güzel ve gençken yaşanacak tadına varılacak çok şey var... Sadece elimizde avucumuzda ne varsa har vurup harman savurmaktan ve yarın hiç yaşlanmayacakmışız gibi davranmaktan kaçınmalı diyorum. Bugünü zevkli, renkli ve eğlenceli yaşarken yarını da huzurlu yaşayabilmek için bugün hala çalışıyorken mutlaka para biriktirmeli.

Canım Saime ve Figen ablama en az Lütfü Bey'inki kadar renkli ve hareketli bir emeklilik diliyorum. Gönüllerinden geçen her şeyi gerçekleştirebilecekleri, huzur dolu ve hep böyle genç kalacakları yıllar.. Üst katta olmadıklarını bilmek çok sinir bozucu olacak.

Ve sanırım bu söz benim baş ucu sözüm olmaya devam edecek:
Ben ve diğerleri...

Sevgiler,
Bettra...

İSTANBUL'A...

2010-05-07T05:20:00.001-07:00

..."Günlerden pazartesi. Yine vapurun alt kamarasındayım. Yine hava karlı. Yine İstanbul çirkin. İstanbul mu? İstanbul çirkin şehir. Pis şehir. Hele yağmurlu günlerinde. Başka günler güzel mi, değil; güzel değil. Başka günler de köprüsü balgamlıdır. Yan sokakları çamurludur, molozludur. Geceleri kusmukludur. Evler güneşe sırtını çevirmiştir. Sokaklar dardır. Esnafı gaddardır. Zengini lakayıttır. İnsanlar her yerde böyle. Yaldızlı karyolarlarda çift yatanlar bile tek"...

S. Faik Abasıyanık

İstanbul'un çirkinliklerin yüzü değişmiş biraz Abasıyanık'ın kalem tuttuğu günlerden bugüne.. Ama varlığı hiç değişmemiş, hiç gitmemiş...

YASAK'LAR

2010-05-05T03:42:00.000-07:00

Kendimize koyduklarımız mesala.. Başkalarına koyduklarımız yada başkalarının bize koyduğu yasaklar.. Sevmememiz, öpmememiz, gitmemiz, yiyip içmememiz, yapmamamız, konuşmamamız, almamamız, okumamamız yazmamamız, izlemememiz gerekenler... Mecburiyetten gereklilikten yada işte öylesine. Yasaklar... Sonu var mı acaba bunların? Şeyler kime göre, neye göre yanlış oluyor da sonra önüne koca bir "YASAK" konuyor..?

Acaba nasıl bir yer olurdu dünya kendimize yasakladıklarımız olmasa.

Bettra...

İŞTE BENİM TATİLİM!

2010-05-05T01:30:00.000-07:00

Ağlamak istiyorum! Gerçekten ! Neden mi? Şöyle özetleyeyim:

Başka hayatlarından birinde bir gezgin, seyyah yada buna benzer bir şey olduğuna inanan benim gibi biri hayatı boyunca karşılaştığı en inanılmaz, en yoldan çıkarıcı, en renkli, keyifli ve baş döndürücü teklifle karşılaşıyor ve bunun karşısında sadece elleri kolları bağlı iç çekebiliyor: Ahhhh :(

Turkuaz mavisi suların, beyaz kumların üzerimde yarattığı inanılmaz derece pozitif duygular nedeniyle ilgimi çekmişti bir süredir televizyonlarda dönmeye başlayan Etstur reklamları. Yo yo pardon düzeltiyorum bu bir reklam değil, bir iş teklifi ! (Tabi buna "iş" denilebilirse. İş dediğin genellikle sıkıcı olur, insan sabah gelir akşam olsa da özgürlüğüme kavuşşam diye bakar hani.. Özgürlüğe giden yolun burada harcadığı saatlerden geçtiğini unutarak tabi :D )
Her neyse detayları öğrenmek için bu sabah internet sayfalarını ziyaret ettim. Diyorlar ki:
"Tek işi yalnızca tail yapmak olan bir çift arıyoruz" : Biz Tazi'mle harika bir çiftiz !
" Ve bunun için ayda toplam 5000 lira maaş veriyoruz" : Ohh bu da harika !
"Her şeyden önce iyi tatil yapmayı bilen bir çift arıyoruz. Yani gittiği yerlerin sadece turistik yerlerini görmekle yetinmeyen, şehrin derinliklerinde kaybolmayı seven, gezgin ruhlu bir çift arıyoruz. Başka bi rdeyişle " Ben bunun kitabını bile yazabilirim ! Hım evet Tazi belki kitabını yazamaz ama o da harika bir gezgin olabilir ;) Kimsenin görmediği, bilmediği bazen ıssız bazen hınca hınç dolu karakteristik her yer benim favorim olur. Bu bazen bir kütüphane olur bazen yüzen bir pazar pazar bir uçurum kenarı bazen de bir balıkçı kulubesi kim bilebilir?

Buray akadar her şey muhteşem! Oh diyorum sanırım bu kez yukarıdaki beni duydu ve bana özel bir şey gönderiyor! Sonra teklif detaylarını okumaya koyuldum. Ve güneş o zaman kayboldu, kara bulutların arasında şimşekler çaktı :( İŞTE O TEKLİF!

DETAYLI TEKLİF METNİ
İş başvuruları için çiftlerde aranan özelliklerden ilki, iyi tatil yapmayı bilen bir çift olmaları.
Çiftler iyi derecede yabancı dil bilmeli ve en az lise mezunu olmalı.
Seçilecek çift, iyi derecede fotoğraf ve video çekimi yapabilmeli.
Çiftler sosyal paylaşım sitelerinde aktif olmalılar, blog yazabilmeliler.
İş teklifimize başvuracak ikili, bir kadın bir erkek olmalı.
Çift, öncelikle teklifimizle ilgili sitemizde yer alan başvuru formunu eksiksiz doldurmalı; ardından her biri için en fazla 4 adet olmak üzere fotoğraf yüklemeli.
Çift, son olarak her ikisinin bir arada olacağı maksimum 120 saniyelik video görüntüsünü de ekleyerek formu tamamlamalı.
İş başvurusu sonucu işe alınan çift, yılsonuna kadar sürecek iş süreci boyunca uygun olduklarını kabul etmiş olmalı.

Ühüüüü ben bunu yapamam ki :( Yani ben yaparım da (!) Tazi'm yapamaz. Yani bu işe alınsak bile yıl sonuna kadar yürütemez.. Muhtemelen kendine yeni ve gerçek bir iş araması gerekir :(

Neyse şimdi kendim için hayıflanmayı bir kenera bırakıp macera arayanlara, gezmeye yeni yerler, yüzleri evler, kültürler, kahveler, yemekler, sokaklar, pazarlar görmeye aşık olanlara sesleniyorum. Bu harika bir teklif ! İmkanınız varsa asla kaçırmamanız gereken bir teklif! Bu hayatınızın teklifi ! Bu teklife bir göz atıp yörüngenizden çıkın! Ve hayata yepyeni yerlerde, yepyeni izler bırakın!

İlgilenenler aşağıdaki linkten neden söz ettiğimi anlayabilir ve ilk adımı atabilirler :)

Sevgiler,
Betül TRAK

http://www.istebenimtatilim.com/teklif/hakkinda.jsp#

TWILIGHT - BREAKING DOWN'A TÜRK MODACIDAN KOSTÜM!

2010-05-02T07:10:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde Çırağan Sarayı'nda modacı Şebnem Şahin'in "Masum ve Vahşi Vampir" adlı defilesi yapıldı. Defilede mankenler vampir temalı giysileri ve makyajları ile podyuma çıktılar. Kıyafetlerin bir çoğunu etkileyici hatta vasat üstü bile bulmadım. Şimdi, modayla uzaktan yakından tek alakası modayla ilgilenen arkadaşları olan benim gibi biri için bu haberin ilgimi çeken tek yanı Şahin'in tasarladığı kostümlerin Breaking Down'da kullanılacak olması. Romanı ve filmi satış rekorları kıran ve tüm dünyada milyonlarca hayranı olan bir çalışmada Türk bir modacının kıyafetlerinin kullanılacak olması bence harika bir haber! Internette yaptığım küçük araştırmada haberi doğrulayacak nitelikte bir şey bulamadım dolayısıyla sevinmek ne kadar doğru olur bilemiyorum.. Ben Şahin'in yalancısıyım :)

Sevgiler,
Bettra

GERÇEK

2010-05-02T07:02:00.000-07:00

Ölmediğini biliyordum.
Ben, gitmişsin hatta hiç olmamışsın gibi yaşamaya çalışırken senin zihnimin ve ruhumun odalarından birinden diğerine dolandığını biliyordum.
Hiç gitmediğini. Ve istesen bile gidemeyeceğini..
Sadece içten içe hiç olmamış olmanı o kadar çok istiyordum ki her seferinde, yıkıp geçtiklerini önemsemeden kapısını vurup çıktığın odalara bakıyordum.
Sensiz, boş odalara..
Ve öldüğüne kanıyordum...

"Sana ait anılardan, dengemi bozan mutluluğundan, beni üzen her detaydan unutarak kurtuluyorum..." K.D.

Bettra

ANGEL, V

2010-04-08T03:48:00.000-07:00

"Ah ismimi biliyor! Ve bunu ancak ikinci kez tekrar ettiğinde algılayabiliyorum ! Gerçekten tanışıyor muyuz yoksa ben bu salak halimle tehlikenin farkına varmamak için direniyor muyum?" beyninin içinde hızlanan fırtınada uçuşan düşüncelerden biriydi..

Alexander mesafeli kalmaya çalışarak daracık yolda az önce yaptığı gibi görülemeyecek bir hızla Truli'nin yanından geçip evinin önünde durdu. Arkasında bıraktığı rüzgar hafifçe Truli'nin saçlarını okşadı ve harika kokuyordu.

"Benimle biraz yürür müsün Truli? Sana anlatmak istediğim şeyler var."

Truli bir kez daha olduğu yerde kaldı. Bütün varlığıyla ona doğru gitmek istiyor ama kalan son mantık kırıntıları nedeniyle hareket edemiyordu. "Hayatım boyunca gördüğüm en kusursuz yaratığı tanıyor gibiyim fakat onunla ilgili başka hiçbir şey hatırlayamıyorum. Öte yandan o muhteşem insan, benim ismimi hatırlıyor. Dahası benimle konuşmak istediğini söylüyor". Alexander (Ona gerçek ismiyle hitap etmeyi daha çok sevmişti) ondan oldukça uzundu. Truli ancak göğsüne kadar gelebiliyordu. Koyu renk kısa saçları ve bu karanlıkta ne renk olduklarına emin olamadığı simsiyah görünen parlak gözleri vardı. O parlak kara gözler gökyüzünde birer yıldız olabilir, diye düşündü. Oldukça da harika bir vücudu var gibiydi. "Sanırım harika olmayan bir yanı yok". Ve burada bu adam en fazla otuz olabilirdi. Oysa teyzesi ve komşularının anlattıklarına göre Angel çok uzun senelerdir Ölü Orman'daydı ve bahsedilen kişinin otuz yaşında olması mümkün değildi.

"Truli?"

Alexander'ın melodik sesiyle düşüncelerinden uyandı. Hiçbir karara varamadığı için düşünmeyi bırakıp içinden geldiği gibi yaptı, yürümeye başladı. Ona doğru attığı her adım ağır çekimde çekilmiş bir sahne gibiydi, asla yeterince hızlı değil. Aklından geçenleri duyabilecekmiş gibi utanarak yüzüne bakmamaya çalışıyordu. Açıkçası aklı başında kalsın istiyorsa ona bakmaması çok daha doğru olurdu. Yerine karşısında duran ışıl ışıl eve baktı.

"Eviniz çok güzel görünüyor" diyebildi sesinin elinden geldiğince normal çıkmasına çalışarak.

"Teşekkürler. Ben de çok seviyorum. Ailemden kalan en değerli şey"

Ailenize ne oldu, diye sormak istedi ama ileri gitmiş olmaktan çekinerek evi hayran gözlerle incelemeye devam etti. Bu kesinlikle bir dağ eviydi. Ve ormana çok yakışıyordu. Girişteki koca verandasında iki sandalye ve bir de masa vardı. Ancak o zaman kendi müziğini yapan rüzgar çanını fark edebildi. Rüzgar çanını çok severdi. Sonra ormana ilk girdiğinde burnuna gelen harika deniz kokusunu bir kez daha aldı. Tam buraya yakın bir yerde deniz falan mı var diye soracakken Alexander:

"Ailem uzun zaman önce taşındı. Ve artık oldukça uzakta yaşıyorlar".

Neden aklımda sorduğum her sorunun cevabını veriyor? Telepati mi yapıyor?, Truli anlamaya çalışarak ve biraz da etkilenmekten çekinerek Alexander'a baktı. Bu kez o bakışlarını kaçırmıştı.

"Haydi yürüyelim"

Çalılıkların arkasına gizlenmiş bu yer Truli'nin bundan önce geçtiği yerler gibi değildi. Yine sakin ve oldukça sessizdi ama geçtiği o dar sevimsiz yoldan sonra daha çok küçük bir cennete benzediğini söyleyebilirdi. Evden artık epeyce uzaklaştıklarında henüz hiçbir şey konuşmamışlardı. Ama sessizliğin huzur veren bir yanı vardı. Sessizlik Alexander'ın kelimeleriyle dağıldı:

"Truli bu sana garip gelecek ama beni hatırlamaya çalışmanı istiyorum. Buradan gitmeden önce hatırlamanı istiyorum"

"Gitmek mi?

"Evet sen şehre taşınmadan önce"

"Bakın ismimi, taşınmak üzere olduumu ve sanırım benimle ilgili başka şeyleri de biliyorsunuz. Ve ben şuanda bunları nasıl olup da bildiğiniz hakkında bir fikir sahibi olmadığım için açıkçası biraz korkuyorum."

Hah, sonunda uzun ve düzgün bir cümle kurabilmişti. Ama yine de "korkuyorum" dediği için pişman oldu.

"Yani bu beni biraz endişelendiriyor. Sizi nereden tanıyorum? Yada siz beni.."

"Ormanda yaptığımız pikniği hatırlıyor musun? Hani senin gece olduğu için önce gitmek istemediğin ama sonra çok sevdiğin pikniği.. Ben o akşam sana.. sana benim için ne kadar özel biri olduğunu anlatmaya çalışmış ve bir soru sormuştum.. Ve o kadar sarhoş olmuştun ki yeni açtığımız şarabı bardağına doldurmayı bir türlü başaramamıştın. Çok gülmüştük.. "

Alexander bunları anlatırken anılarını tekrar yaşıyor gibiydi, orada değildi..

"Bir keresinde kıştı ve yağmur bardaktan boşalırcasına yapıyordu. Verandada oturup yağmuru dinlemek yerine şehre gitmek istemiştin. Francis Ford Cappola'nın aslında kötü olan Dracula uyarlamasını izlemek istiyordun. Bütün sızlanmalarıma karşın seni vazgeçirememiştim ve sırılsıklam bir şekilde filmi izlemiştik..?"

"Demek senin için özelim? Bu mümkün değil! Böyle bir yaratık bana onun için özel olduğumu söyleseydi değil bu dünyada varsa öbür dünyada bile bunu asla unutmazdım!", diye söylendi içinden.. Sonra buğu kaplı bir camın yavaş yavaş temizlenip camın arka tarafında ne olduğunu göstermesi gibi usul usul aklına gelen anıları fark etti.. Açık yeşil piknik örtüsünü ve hayatında içtiği yada içtiğini sandığı en muhteşem şarabın tadını anımsadı. Gözlerini kapatıp o ana geri dönmeye çalıştı. Alexander'ı uzun saçlarını okşarken gördü. Saçlarım uzunken ne kadar harika.. Ama bütün bunlar çok uzak hatıralardı. Aslında hayır bunlar bir hatıra değil sadece rüyaydı..
Rüya!? Birden her şey saçma, garip, korkutucu bir şekilde kendi anlamını kazanmaya başlamıştı ve buna mantıklı bir açıklama yapabilmek o kadar kolay değildi. "Hayır hiç kolay değil! Burada neler oluyor?"

"Alexander?"

"Evet küçük deniz kızı?"

Truli yutkundu. Neden O'nun gibi konuşuyordu ki? Bana sadece babam ve O küçük deniz kızı derdi. Bu nasıl olur? O bu kasabaya teyzesinin yanına taşındığından beri hep rüyasında gördüğü, hiç bir zaman tanışmadığı halde her zaman tanıdığı, bir şekilde hep yanında hissettiği adamdı. O hayali sevgilisiydi. O gerçek olamayacak kadar harika olan her şeydi. Peki nasıl olmuştu da onu bu kadar iyi tanır bilirken ve -severken- onu unutabilmişti? "Beni hatılamanı istiyorum" dediğindeyse hatırlamak nasıl bu kadar kolay olmuştu? Rüyalarında da olsa onu hep görürdü. Bu harika siyah saçları, kömür karası gözleri en az kendininkiler kadar iyi tanıyordu. Sol kaşının üzerindeki yara izine defalarca dokunduğunu anımsadı.. Acaba şuanda yatağında yatıyor ve bu kez yine onunla ama farklı bir rüya görüyor olabilir miydi? Olmalıydı çünkü başka bir açıklama bulamıyordu.. Anlam vermeye çalışan gözleriyle Alexander'a baktı ve:

"Gerçek olamaz" diyebildi. "Sen sadece bir rüyasın."

"Keşke öyle olsaydım. O zaman her şey daha kolay olurdu"

Bettra

ANGEL, IV

2010-04-07T06:17:00.001-07:00

"Başka kim olabilir ki?" diye mırıldandı hipnotinize olmuş insanlar gibi tek bir saniye bile gözünü ayırmadan eve bakmayı sürdürürken.
"Bu sakinliğimden gerçekten nefret ediyorum. Akıl sağlığı yerinde olan birinin, kimse kim, diyerek buradan uzaklaşması gerekmez mi? Ama hayır benim kalıp görmem gerekiyor. Çünkü başım henüz yeteri kadar dertte değil. Ve eğer bütün bunları yapan başka biri olsaydı suratına koca bir şamar atıp onu kendine getirmek benim için büyük bir zevk olurdu doğrusu"
Truli kendi kendine kızmaya devam ederken ve içinde bir yerlerde aynı anda hem tarif edemediği bir endişeyi ve hemde korkmasına gerek olmadığını fısıldayan düşüncelerin hangisini dinlemesi gerektiğine karar veremezken evin kapısının ağır ağır açıldığını sandı. Şaşkınlık içinde birkaç adım daha ilerlemesi de bundan sonra oldu. Yaklaştıkça hiçbir şey sanmadığını kapının gerekten açık olduğunu gördü.

"Neden kimse yok?" ..

Kalp atışlarını büyük orkestralarda ki koca davullar gibi güm güm sesleriyle kulaklarında duyarken nefes almak çok zordu. Ve birden buz gibi olduğunu hissetti. İçi titrerken kollarını kendine sardı. "Belki de sadece dünyadaki varlığım bu salak merakım yüzünden buraya kadar olur ve hep birlikte kendimden kurtulmuş oluruz" diyerek olanlara hızlıca mantıklı ve şuanda ihtiyaç duyduğu gibi iyimser bir açıklama getirmeye çalışıyordu:

"Pekala yokuşun dibinde benden başka biri vardı. Bana tuhaf bir şekilde de olsa yardım etmeye çalışan biri. Bu kasabada tanıdığım herkes Ölü Orman'da sadece Angel'ın yaşadığını söylemiyor mu? Anlatılanlar doğruysa bana yardım eden de Angel olmalı. Yani belki de insanların düşündüğü kadar kötü biri değildir. Belki de bir ucube yada ona benzer bir yaratıktır ve insanlar ondan bu yüzden korku..."

Kapı ardına kadar açıldığında Truli nasıl olduğunu göremeden ve anlayamadan bir gölge çok büyük bir hızla (gerçekten çok büyük hızla!) kapıdan çıktı ve ve sadece birkaç adım ötesinde durdu. "Muhtemelen bu geç ve salakça bir kaçma zamanı" diyerek Truli yarasından, yorgunluktan ve heyecandan artık onu taşımakta hiç de hevesli olmayan bacaklarını zorlayıp elinden geldiği kadar hızlı bir şekilde arkasını döndü ve koşmaya başladı. Birinin ona "Lütfen gitme" diye seslendiğini duyduğunda koşmaya devam ederken başını çevirip arkasına baktı ama kimseyi göremedi. Yavaşlayıp durdu. Evet kimse yoktu. Az önce gördüğüm sadece bir hayal miydi peki, derken aynı sesi bu kez çok daha yakınında duydu:

"Merhaba"

Truli korkuyla olduğu yerde sıçrayarak önüne döndüğünde onu gördü. Çok kısa biran için gözlerine baktığında onun eskiden tanıdığı biri olduğuna yemin edebilirdi ama kim olduğunu yada onu ne zaman nerede tanıdığını hatırlayamayacağı kadar eskiydi bu tanışıklık. "İnsan.. insan bu kadar muhteşem birini nasıl hatırlayamaz", diye düşündü bakışları elinde olmadan hayranlığa dönüşürken. Ses tekrar:

"Merhaba" dedi.

Ama Truli kafasında onlarca kelime fırtınaya tutulmuş yapraklar gibi savrulurken içleriden bir tanesini alıp seslendiremiyordu. Dili tutulmuş gibiydi. Zaman durmuş, Truli karşısında bu adamla fırtınanın ortasında küçük bir hortum olmuş hızla dönüyordu. Ve hortumdan kim çıkabilirdi ki? Taki fırtına dinene ve hortum kendi isteğiyle gidene kadar.. Adam bakışlarını kaçırdı ve Truli sonunda bütün gücüyle konsantrasyonunu toparlayıp fısıltıyla :

"Merhaba" diyebildi.

"Ben korkuttuysam özür dilerim. Niyetim bu değildi"

Truli korkmaktan daha çok hızla geri dönen fırtınaya birkez daha kapılmıştı. Gözlerine, yüzüne bakıp büyülenmemek yada ahenkli sesini duyup mantıklı bir şeyler düşünebilmek çok zordu.

"Ve ben Alexander, Truli. Sanırım beni arıyordun"..

"Alexander mı? Alexander mı dedi? Peki ya Angel?

Alexander aklından geçenleri okumuş gibi:

"Yada senin bildiğin haliyle: Angel"

"İnsanlar çıldırmış olmalı. Senden nasıl yada neden bu kadar korkuyorlar ki?"
diye sorduğunda sonunda düşüncelerinden birini seslendirebilmişti ama bu kez de o kadar aptal ve yanlış bir şey söylemişti ki o anda gerçekten ölmeyi diledi.

"Belki kendilerine göre geçerli nedenleri vardır Truli"

Bettra

ANGEL, III

2010-04-06T06:01:00.000-07:00

Bacağındaki acıyla gözlerini açtığında nerede olduğunu hatırlaması biraz zaman aldı. Gözlerini kırpıştırıp etrafına bakındı ama etraf herhangi birşey görebilmek için hala çok karanklıktı. O kadar yumuşaktı ki biran için yatağında uyandığını sanmıştı.. "Yumuşak mı?" Doğrulup başının altında duran şeye dokundu.. Bu bir yastık, dedi kendisinin bile duyamayacağı kadar kısık bir sesle. Ve üzerindeki örtü.. "Neler oluyor?"
Gözleri karanlığa alışmaya başladığında yavaş ve aksak hareketlerle ayağa kalkıp artık yukarıdan baktığından daha dik ve uzun görünen yamaca baktı. Düşerken bacağını incitmişti ve durumun vahim olduğunu düşünmese de yukarı çıkamayacak kadar kötü olduğunun farkındaydı. Bu yolu kullanarak buradan çıkması imkansız gibi görünüyordu. Kısık, görmeye çalışan gözlerle yastığa, örtüye ve önünde bir koridor gibi uzanan dar yola baktı. Ben burada kendimden geçmiş bir halde yatarken biri yanıma gelip başımın altına bir yastık (!) koydu ve üzerimi örttü, diye düşünerek neler olduğunu anlamaya çalışıyordu . Yani burada insanlar var. Benden başka birileri yada biri.. İyi ama beni neden uyandırmadı? Yada neden, buradan çıkmama yardım etmedi? Birden bu çukurda, karanlığın ve böyle kötü ünlü bir yerin ortasında, ne kadar olduğunu bilmediği bir süredir kendinden geçmiş bir halde kaldığını düşünüp ürperdi.
"Ve bu durumun aklıma ancak şu anda gelmesi ve her şey normalmiş gibi sakin kalabilmem düşmeyle birlikte akıl sağlığımın da bozulduğunu gösteriyor olmalı !"
Yine de yanıma gelen her kimse kötü niyetli biri olsaydı başımın altına yastık koyup üzerimi örtmezdi heralde, dedi mantığına karşı kendini savunarak.
"Yine de bu çok.. çok saçma?"
"Ve ahh teyzem! Çıldırmış olmalı"

Hava artık yukarıda da kararmıştı ve saatin kaç olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu. Kolunda saatinin ve yanında cep telefonunun olmaması içinde bulunduğu duruma yakışacak kadar feciydi. Biran kendini başının üzerinde bir yağmur bulutuyla gezen ve nereye gitse ıslanan bir çizgi film karakterine benzetti. Yüzünde şaşkın ve biraz da ürkek bir ifadeyle ormanın ortasında sırılsıklam kalmış küçük bir kız karakter..
"Ama iyi tarafından bak Truli, seni aramaya çıkmış olmalılar. Teyzemin ayakkabılarımı görmemesi mümkün değil, ormanda olduğumu anlayacaktır."

Bildiği tek çıkış yolu onu buraya getiren yokuş olduğuna göre kalan seçenek önünde devam eden loş koridordu. Derin bir nefes alıp yürümeye başladı. Bu daracık yolda kurumuş olduklarını sandığı, dikenli çalılar bir adımında ince kollarını sıyırmasa diğerinde mutlaka canını acıtıyordu. Çalıları, kollarını uzatıp sivri tırnaklı elleriyle onu tutmaya çalışan kötü yaratıklar gibi düşünmek, Ölü Orman'ın karanlık arka sokakları sayılabilecek bu yolda hayal kurmak ne kadar kolaydı.. Önünü görmeye çalışırak yürüken ayın yükseldiğini ve görüşünün biraz öncesine göre daha iyi olduğunu fark etti. Peki neden tek bir çıt bile çıkmıyordu ki? Belki baykuşlar, kurtlar ne bileyim orman canlıları işte.. "Hu huu kimse yok mu?" diye seslendi kimsenin duyamayacağı kadar alçak sesiyle ve ardından "sanırım çıldırıyorum" diye iç geçirerek. Gerçi bu belki de iyi bir şeydi. Sakin kalmaya çalışırken, ki tuhaf bir şekilde bunun için o kadar çaba harcamasına gerek kalmamıştı, bir de etrafında ne olduğunu kestiremeyeceği sesler duyması daha çok korkmasına neden olabilirdi.. "Korkmalıyım öyle değil mi?"

Truli ona oldukça uzun gelen bir süre boyunca yola devam etti. Yol kıvrılıyor, sağa sola dönüyor ama dar aralığı hiç değişmiyordu. Artık bir labirentin içinde olduğunu düşünürken hayal gücünün yine kendine bir oyun oynadığını sandı. Yol ilerde genişliyor gibiydi ve dahası oldukça ihtişamlı, bütün ışıkları yanan ışıl ışıl bir ev mucizevi bir şekilde tam karşısında duruyordu.
"Sonunda bir yaşam belirtisi!" Ama bu bir anlık sevincin ardından "Ölü Orman'ın içinde birileri mi yaşıyor yani?" diye sordu kendine.. Olduğu yerde daha fazla yaklaşmadan eve baktı.
Ve saçma sorusunun cevabını buldu: Angel ...

ANGEL, II

2010-04-02T07:30:00.001-07:00

İşte şimdi ayakkabılarını evin çitlerinin yanında bıraktığı için gerçekten pişmandı. Bildik yürüyüşlerini hiçbir zaman ayakkabılarıyla yapmazdı ki. Ama bu bildik bir yürüyüş değildi. Evinden bu kadar uzakta ve tam olarak nasıl bir yerde olduğunu bilmezken bunun için endişelenmeye başlamıştı. Şimdi geri dönse eve varana kadar hava yine de kararmış olacaktı. Ve bu hiç iyi bir şey değildi, hem de hiç! Teyzesi endişelenecek, arkadaşlarına onu soracaktı ama daha da kötüsü Truli ormanda bu saatlere kadar ilk kez kalıyordu. "Buraya sadece merak ettiğim için mi geldim yoksa gerçekten korkunç bir şeyler olduğuna ben de inanıyor muyum? Ah harika! Kapının önünde dururken içeri girmek için can atıyordum şimdi de çıkmak için! Küçük bir çocuk gibi korkmak tam da senin gibi sert kızlar için!" diye kendi kendine söylenmeye başladı." İçeriye doğru devam ederken arkasına dönüp, geçip geldiği kapının ötesindeki yeşil ormana baktı. Böylece bir parça güvende hissetmeye çalışarak yine de puslu yolda ilerlemeyi sürdürdü. Az önce itiraf ettiği gibi korkuyordu ve bunun yersiz bir korku olduğunu kendine ispatlaması gerekiyordu. Yine de içinde anlam veremediği bir his vardı. Sanki buraya başka bir şey için gemişti. Henüz bilmediği ve onu asıl korkutan şey için..
Şimdi tek duyabildiği hiç bitmeyen bir şarkıyı yüksek sesle söyler gibi hışırdayan ağaçlardı. Belki on, belki on beş dakika boyunca yoldan ayrılmadan tedirgin adımlarını atmaya devam etti. "Tanrım burada anormal hiçbir şey yok. Sadece hayal ürünü hikayeler yüzünden kendi başına bırakılmış bir orman". Ölü Orman, kendi başına bırakılmış demek için en azından şimdilik fazla düzgün ve sorunsuz görünüyordu ama Truli bunu anladığında artık yokuşun başında duruyordu.
Yol birkaç adım sonra birden bire dik bir yamacın önüne gelmişti. Buradakilere hiç benzemeyen otların arasından dar ve dik bir patika aşağı doğru ilerliyordu. Truli yamacın başında biraz eğilerek ileriyi görmeye çalıştı ama güneş aşağıda çoktan batmış gibiydi. Tek görebildiği karanlık oldu.

Dizleri artık onu taşımakta kararsız gibiydi. Onlara boyun eğip biraz soluklanmak için yokuşun başında yere çöktü. Rahatsız bir pozisyon olduğunu düşünüp ayaklarını aşağı sarkıtarak oturdu. Burada kalamazdı, kalmamalıydı. "Neden kendime kalmamam gerektiğini söyleyip duruyorum. Tabiki döneceğim" dedi kızgınlık ve korku arasında bir hisle. Daha ilerisini görmek istediğini de sanmıyordu. Birilerinin onu duymasından çekinerek ve kendini ikna etmeye çalışır gibi "Muhtemelen çalı çırpı ve orman yaratıklarından başka bir şey yok. Geri dönmeliyim" diyerek hızla ayağa kalkmaya çalışırken uzun oduncu gömleğinin eteğine basarak dengesini kaybetti ve yokuştan aşağı yuvarlandı. Yokuşun sonunda durduğunda fırıldak gibi dönen başını iki elinin arasına alıp panikle kalkmaya çalıştı ama çabalamasıyla tekrar yere düşmesi bir oldu.

"Çok karanlık"..
　

Bettra
　
　

"ANGEL", I

2010-04-01T06:53:00.000-07:00

Büyük kapıdan içeri girdiğinde gördüğü muhteşem manzara karşısında sessizce yutkunup durdu. Ormanın orta yerinde gerçekten anlatılanlar gibi bir kapı vardı. Ardına kadar açık, demir bir kapı.. Öğleden sonra yürüyüşe çıktığında eve paralel uzanan bildik yolda her zamanki yürüyüşlerinden birini yapmayı düşünüyordu. Ve nasıl olduğunu anlamadan kendini burada bulmuştu. Neyin teyzesinin onu sürekli uyardığı kadar korkunç olabileceğini düşünerek yavaş hareketlerle etrafını inceledi.. Evet biraz korkuyordu fakat bu olmaması gereken bir yerde olduğu ve Ölü Orman'la ilgili bir sürü saçma şey duyduğu içindi. Korkunç bir şeyler gördüğü için değil. Çıplak ayaklarının altındaki toprağı hissetti. Manzara nasıl olmuştu da birden bu kadar değişebilmişti? Dönüp hemen arkasında kasabaya doğru devam eden ormana baktı. Aynı ağaçlar, aynı toprak ve aynı orman. En azından öyle görünüyordu.. Şey bu puslu ve nemli ortam dışında.. Sanki bir şeyler farklı yada eksik diye düşünürken tüm patika boyunca mutlu cıvıltılarını dinlediği kuşları artık duymadığını fark etti. Duyduğu tek şey rüzgarla dile gelen ve daha önce hiç bu kadar büyük ve güzellerini görmediğini bildiği ağaçlardı. Rüzgar..? Bugün hava son derece açık ve sıcak değil miydi? Kim bilir belki değişiyordur ve yağmur yağar..

İki yanında, sanki sonsuza kadar uzanan koca ağaçlar rüzgarla birlikte şarkı söyleyip dans ediyor gibiydi. Acaba kaç yüz yıldır buradalar dedi kendi kendine.. Onlar burada neyin korkunç olduğunu yada olmadığını herkesten daha iyi biliyor olmalılar.. Yaprakların rüzgarda çıkardığı ona huzur veren sesi daha iyi duyabilmek için gözlerini kapattı. Ama bu beklediği kadar huzurlu olmadı ve birden az sonra hava karardığında şimdiki kadar güzel olmayacaklarını düşündü..

Burası O'na benziyordu. Yada en azından hep dinlediği hikayedeki adam içindi. Teyzesinin yaşadığı küçük kasabaya taşındığından beri Ölü Orman ve sahibi Angel (Bu arada bu ne tezattı böyle: Angel ?!) hakkında aynı şeyleri o kadar çok dinlemişti ki hayalinde canlandırması hiç zor olmamıştı. Eski ama yeni, normal ama bir şekilde tuhaf, hem huzurlu hem de ürperti veren iyi mi kötü mü karar vermesi zor bu yer, evet tıpkı sahibi gibiydi..

Kapının hemen altında, uzun toprak yolun başında beklerken hem kasvetli hem de aynı oranda çekici, sonu görünmeyen bu yola devam edip etmemek arasında gidip geliyordu. Aslında bunu deli gibi istiyordu. Biraz meraktan ve biraz da kendine orada onu kötü bir şeyin beklemediğini kanıtlamak için. Derin çektiği nefes ciğelerine ormanın ortasında denizin kokusunu getirdi ve korkarak ikinci adımını attı.

Bettra...

HAYALLER KURMAK İÇİNDİR !

2010-03-30T11:00:00.000-07:00

Sabah yedi sularında henüz uyuyan enerjimi açığa çıkarmak için birkaç doz Muse ve gün ortasında, biriken stresi dağıtmak için oynanan birkaç el tavlayla renklendiriyorum bugünlerde hayatı. Sonra bir de kitaplar var tabi, her zamanki eşlikçiler. Dalıp gidilen ve başka başka yerlerde uyanılan anlattıkları olmasa bilmem neresinde durulurdu hayatın.. Yine de kalemle kağıdın yada içimden hayata yürüyen, bazen koşan ve hatta düşen satırların olmayışının yarattığı boşluğu dolduramıyorum.
Kendi ellerimle ruhuma kilitlediğim sözcüklerim, hasta artık. Ve kuvvetle ihtimal öfkeli de olmalılar ki içimin acıyla oyuluşu bundadır..
Üzerine bahse girilen atlar gibiyim geriden gelen. Güneş beklenirken çıplak tenlere yağan yağmur gibi. Renkli izlenen oysa siyah beyaz çekilen bir film gibi çekiyorum hayatımı. İzlenenler değil, oynananlar esas.

Ben bazen "Sahi neydi benim hayalim..?" derken ve o hatırlayamadığım hayallerimin beni bulmasını beklerken geçen gün gözlerini kapatıp hayaline koşan birinin hikayesini dinledim. Bir arkadaşımın eşi kimya mühendisi. Yıllarca ilaç firmalarında çalışmış. Onun kendi Muse yada tavla benzeri dopingleri yetmeyince mutlu bir şekilde devam etmesine, nokta koymuş yaptığı işe. Ve arkasını dönüp Mutfak Sanatları Akademisi'ne koşmuş. Uluslararası Pasta ve Ekmekçilik Eğitimi'ne başlamış. Eğitimini bitirmiş ve şimdi bir otelde stajyer. Stajını tamaladıktan sonra iki ayrı sınava girip hak kazanırsa uluslararası geçerliliği olan sertifikasını alacak ve bir profesyonel bir pastacı olacak :) MSA iş bulmayı da önemli ölçüde garanti ediyormuş.

Ben işte hayatta böyle şeylere kadeh kaldırmak istiyorum! Yolunda gitmeyen, yeteri kadar iyi olmayan şeyleri sürdürmeyip cesur adımlarla yolunu değiştirebilenlere... Hayal kurmayı bir kenara koyup hayaline doğru yürüyenlere...

Sevgiler,
Bettra...

SONUNDA, "ECLİPSE" FRAGMAN

2010-03-12T07:14:00.000-08:00

Veeee "Eclipse" fragmanı sonunda yayında. İyi seyirler :)
Sanırım eve gidip kendime bir Twilight ve New Moon seyir keyfi vereceğim ;)

Sevgiler,
Bettra

http://www.twilightthemovie.com/

"BEN" KALABİLMEK

2010-02-24T23:33:00.000-08:00

Yaşi ilerledikçe başka biri oluyor insan.. Kendini unutup başka birine yeniden doğuyor..
Yolun başındayken daha doğal tepkiler veriyoruz insanlara ve olaylara. Daha biz gibi, içimizden geldiği gibi. Ve hatta daha insan gibi.
Sonra toplumsal öğretilerle beslenip, onlarla yoğrulup içine birer tutam bencillik, hırs katıp aynı anda hem insanlara ve olaylara beklenen tepkiler vermeye hem de sadece kendimizi dikkate aldığımız kararlar almaya başlıyoruz. Sevilip, onaylanmak ve ayakta kalan olmak için.. Can sıkmayı, istenmeyen kişi olmayı kim ister ki değil mi? İşte sırf bu yüzden kendimizi unutup başka biri oluyoruz. Ve yıllar sonra, olduğumuz bu yeni insanı kendimiz sanıyoruz. Aslında biz dışında herkes oluyoruz. Takıp maskelerimizi yüzümüze bize uygun görülen karakterleri canlandırıyoruz maskenin altındaki mutsuz yüze bakmayı reddederek. Başkalarının doğruları, zevkleri ve yargıları ile yaşıyoruz hayatlarımızı. Çok azımız başarabiliyor kendisi gibi kalmayı.
Hatırlıyorum çok kıskanç olduğum ilk gençlik yıllarımı. Arkadaşlarını, sevdiklerini paylaşamayan o deli kızı..
Sevdiğini de sevmediğini de dile getirebilen; dilediği gibi, dilediği zaman ve yerde olan, protokolden ve politik - kişisel ilişkilerden haz almayan ve dolayısıyla yapay olan her şeyin dışında kalabilen kızı.. Ben o kızı özledim. Kim ne der diye düşünmeyen, arasını bulmaya çalışmak için yorulmayan, kendinden vermeyen ve öfkelendiğinde bunu paylaşabilen kızı özledim. Bazen aynaya baktığımda gördüğüm maskeler o kadar üstüste binmiş oluyor ki özlediğim o kızı görmekte zorlanıyorum.

Kendiniz değilseniz bilmediğiniz tanımadığınız başka birileriyseniz artık, maskenin altında kim olduğunun ne önemi var..? Size de maskenin altı boş görünmüyor mu..?

Sevgiler,
Bettra.

2010-02-22T14:37:00.000-08:00

Doğan varlık gün ışığını görür görmez zaman armağanını yok etmeye koyulur.

W. Shakespeare

HANGİSİ?

2010-02-19T14:39:00.001-08:00

Aşk acısıydı içini yakan, dumanı tüten sıcak çorbası değil..

Yüzüne çarpan kapının ardından öylece bakakalıp gitme diyememek miydi zor olan?

Boğazına dizilen öfkeli sözcükleri haykıramamak mı?

Peki ya şimdi haklı olmak mıydı aslolan yoksa yapayalnız olmak mı..?

Bettra

2010-02-19T14:13:00.000-08:00

Güneş geceye rağmen doğar.

Ve her çocuk ölüme rağmen...

Bettra.

ELMAYLA ARMUTUN TOPLAMI

2010-02-16T11:03:00.001-08:00

Uzun uzun dizdiğiniz domino taşlarına isteyerek yada istemeden parmağınızın ucuyla dokunduğunuzu düşünün.. Yada birinin üflediğini..
Kumdan kalelerinizi yalayan suyu..
Pantolonunuzla birlikte yıkanan o çok sevdiğiniz mektubu..
Tuz koymayı unuttuğunuz pilavı, fırında fazladan yarım saat kalan keki yada..
Emek harcayıp, sevgiyle umutla beslediğiniz herhangi bir şeyin biranda yok olduğunu..

Sevgi emek istiyor. Çok emek. Çok sabır. Hani ikisi de meyve olsada elmayla armut toplanmazı öğrettiler ya bize hep okullarda. Aslında elmayla armutu topluyoruz birini sevdiğimizde. İki farklı şeyden düzgün, hoş, anlamlı bir "bir" çıkmasını umuyoruz. Kimi sefer şansımıza anlamlı bir bütün çıkıyor, kimi sefer bir hiç oluyor elimizde kalan. Bazen de anlamsız çıktılara sağından solundan, tepesinden bakıp olumlu anlamlar yüklemeye, olmayanı oldurmaya çalışıyoruz.. Çalışıyoruz ama bazen olmuyor işte.

Biten evilikler böyle bir şeyler ifade ediyor bana. Onca sevmenin, onca emeğin, onca iyi niyetin iki kişiden "bir" yapmaya yetemeyebileceğini anlatıyor... Tek başına muhteşem bir elmayla harika bir armutun biraraya geldiğindiklerinde ortaya kusursuz yada keyif veren bir bütün çıkaramayabileceğini..

Oysa ne kadar zor o armutla elmayı biraraya getirebilmek. Ve ne kadar kolay elmaya çürük, armuta tatsız diyerek dönüp sırtını yürüyüp gitmek..

Birilerinin canı çok yanıyor bu sıralar. Keşke bu kadar kolay olmasa uzun uzun yazılan satırların üzerini çizebilmek, herşeyi bir noktadan ibaret sayabilmek.

Yeni umutlar diliyorum ikisine de. Ayağa kalkıp yeniden yürümeye, hatta koşmaya yetecek derman bir de...
Ve hepimize birini her yönüyle, olduğu gibi sevebilme şansını...

Sevgiyle,
Bettra

ÖLÜ

2010-02-16T08:32:00.000-08:00

Uzun zaman oldu uğramayalı.. Gelip birkaç iz bırakmak istedim.
Bu ara renklerim hep gri biliyorum ama seviyorum. Kasvet istiyorum :)

Daha sık görüşmek üzere,
Sevgiler...

"Sanırım gerçekten ölmüştü.. Uzun boylu karanlık gölge eğilip epeydir hareketsiz duran adamın yabancı bedenine baktı. Hiçbir hareket yoktu. Doğrulup etrafına bakındı sonra, ortamı soludu. Soğuk adamın, ne zamandır orada olduğunu merak etti.. Havada ondan hiçbir koku, renk yada sıcaklık kalmamıştı. Kalan sadece uzak yakın, büyük küçük, anlamlı anlamsız kimi taşların arasında kurcalayıp bakınca görebildiği bir karaltıydı.. Üstelik canı yanmıyordu ve anıları hatırlamak da eskisi kadar kolay değildi. Uzun zaman olmuş olmalı..."

İMPATORLAR KLUBÜ

2010-02-04T23:22:00.001-08:00

Akşam tesadüfen tv de "İmparatorlar Klubü" (The Emperor's Club) isimli 2002 yapımı bir film izledim. Michael Hoffman imzalı filmde Kevin Kline tatmin edici bir oyunculuk sergilenmiş. Konu bildik bir öğretmen öğrenci ilişkisi gibi başlasa da (asi öğrenci ile onu yola getirmeye çalışan idealist öğretmen) sonuç bildik olmuyor ve idealist öğretmen sonunda başarız olduğunu görüyor. Filmi zevkle izledim ve başarılı buldum. Ve sanırım en çok da filmde geçen bazı replikleri beğendim. Bir tanesi aşağıdaki gibi...

Sevgiler,
Bettra...

Gençlik; olgunlukla, cehalet; bilgelikle, hastalık; sağlıkla, sarhoşuk

ayılmayla kendine gelir ama aptallık sonsuza kadar sürer.

ARISTOFANES

... Mi?

2010-01-30T04:37:00.000-08:00

Benim alabildiğine uzanan, yeşil çimenlerimde uzanıyorduk.
Benim koca gövdeli ulu ve yemyeşil ağacımın gölgesinde ve yapraklarının özgün müziği eşliğinde mavi gökyüzüne dalıyorduk.
Gece oluyor, ellerimle yerleştirdiğim parlak yıldızlarımı seyrediyor,
Ayın sihirli ışığında dans ediyorduk yeşil çimlerimin üzerinde uzanırken yine.
Gökyüzünden küçük beyaz, ışıldayan noktalar atmaya başladılar sonra.
Beyazdan bir yorgan kapladı küçük bedenlerimizi.
Üşüyelim diye mi birbirimize daha çok sokulalım diye mi..?

Bettra...

DORIAN GRAY

2010-01-24T09:36:00.000-08:00

Kitapları okunur yapan hikayeleridir çoğu zaman. Fakat bazen de hikayeden çok, daha önce hiç karşılaşmadığınız ve belki hiçbir zaman da karşılaşamayacağınız (karşılaşmak da istemeyeceğiniz) karakterlerdir sayfaları çevirttiren. İlginç, kötü, ahlaksız ve marjinal karakterler.
1891 yılında Oscar Wilde'ın kaleminden çıkan ve yazarın tek romanı olan kitap, o yıllarda ahlaksızlığı bu kadar açık bir şekilde anlattığı için çok eleştirilmiş. Hikayenin genel akışına yön veren ancak tadı çok baskın olmayan fantastik öğeyi saymazsak ağır ve emin adımlarla ilerleyen, dönemine göre bu çok cüretkar roman Wilde'ın deyimiyle "bir ruhun hikayesi".

Ressam Basil Harward için genç ve kusursuz bir güzelliğin sahibi Dorian Gray'in resimlerini yapmak yaşamın ve tutkunun bir dışa vurumu olmuştu. Harward'ın kendinden geçercesine tutkuyla yaptığı bu adeta yaşayan portrelerinden biri, başta Dorian Gray olmak üzere pek çok kişinin hayatını değiştirdi ve hikaye işte böyle başladı: Dorian resmine baktı, "Keşke her zaman genç kalacak olan ben olsaydım da portrem yaşlansaydı" dedi.

Sıradan bir hayat yaşayan ancak fazlasıyla sıra dışı fikirlerin sahibi olan Lord Henry gerçekten korkulması gereken biriydi. Sahte mutluluklar, üzeri örtülü gizli sadakatsizlikler, yapmacık dostluklarla çevrili hayatında belki hep düşlediği ama hiçbir zaman yaşayamadığı ahlaksız hayallerini Dorain'a fısıldadı.. Ve Henry'nin tutku, heyecan ve zevk dolu elleriyle yoğrulmaya hazır bekleyen erkeklerin bile gözlerini alamayacağı kadar yakışıklı ve masum Dorian Gray, Henry'nin sözlerinden sonra başka biri olmaya başladı. Günaha ve zevke tapan, sadece haz almak için yaşayan biri.

Kitabı sadece ilginç bulduğum için bir solukta okuduktan kısa bir süre sonra dvd sine rastladım. İngiliz yönetmen Oliver Parker'ın filminde Ben Barnes, Dorian Gray'i oynuyor. Colin Firth, Lordn Henry'i canlandırmış. Performanslar gayet iyi.

Büyük, eski yapılara ve kasvetli gri tonlara aşık biri olarak filmi görsel anlamda doyurucu buldum. Öte yandan bilirsiniz bir kitaptan aldığınız tadı filmden almak çok sık rastalanan bir durum değil. Hikayeye genel olarak sadık kalınmışsa da farklı anlatımlara da yer verilmiş. Örneğin kitap dönemine göre ne kadar cüretkarsa filmde aynı cüretkarlığı günümüzde de hissettirebilmek için cinsellik ve şehvet dolu sahneler fazlasıyla yer verilmiş. Basil Harward'ın Dorian Gray'e karşı 'neredeyse' aşk olarak değerlendirebileceğimiz hayranlık dolu duyguları filmde açıkça cinselliğe dönüştürülmüş sanırım hikayeye bu tarz müdahalelerden hoşlanmıyorum. Kitabın zaman zaman yavaş olan akışı filmde fazla hızlı. Bu da roman uyarlaması filmlerin yaşadığı başlıca sıkıntılardan biri. Onca sayfanın bütün detaylarıyla iki saate sığdırılmasını beklemek çok adil olmaz elbette ama özellikle Dorian Gray'in değişiminin daha yavaş ve biraz daha detaylı işlenmesi gerektiğini düşündüm izlerken. Değişim o kadar hızlı oluyor ki Dorian tek bir sahnede başka biri olup çıkıveriyor.

Yine de zaman kaybı değil ve kitabı okuyanların filmini de izlemek isteyeceklerini düşünüyorum.
Sonsuz güzelliğin tadına varmış yakışıklı Dorian, ona neredeyse aşık Basil ve edepsiz fikirlerin babası Lord Henry size İngiliz aristokrasisinden manzaralar eşliğinde "değişik" bir tat vaad ediyor.

Sevgiler,
Bettra

HALA YENİ, ÖYLE DEĞİL Mİ?

2010-01-22T11:56:00.000-08:00

BİR YENİ YIL YAZISI
Kimse "her şey" değil dedim, seni de listeme ekledim.
Kurumuş dallarına aldanıp kimseyi ve hiçbir şeyi dış görünüşüne göre yargılama dedim. Yine.
Yeşillenmelerini bekledim. Sonra gölgelerinde dinlendim.
Bazen zaman bizim onu algıladığımız ölçülerde geçmez, bilirsin diye fısıldadım aynadaki aksime. Zamana teslim ettim en değerli şeylerin varlıklarını bile.
Çoğa az koyabilir, aza çok sığdırabilirim deyip sığdırdım.
Aşk rüzgar gibi gelip geçecek, gelip geçecek dedim.
Geldi geçti, geldi geçti ama hiç dinmedi.
Bildiğim ama kimi gün unuttuğum önceliklerimin altını çizdim bir kez daha kara kalemimle.
Arkalarda kalanları önlere, gereksiz öne koyduklarımı arkalara ittirdim.
Geride kalanlar yüzünden üzülmeyi ve öfkelenmeyi bırakmayı denedim.
Hala deniyorum ve hiç fena sayılmam.
Sıfatı ne olursa olsun hak etmeyeni hak etmediği bir saygıyla yaşatmayacağım dedim.
Yetmedi öldürdüm. Yaşarken ölenlerin yasını tuttum.
Yaptıklarımı ve yapmak istediklerimi listeledim umutla. Listeleri karşılatırınca hayallerimin hala satılarda beklediğini gördüm.
Bekleyen hayallerimi, gördüğüm deli rüyalarımı anlattım içi ışık dolu yüreklere. Bazen yıldız çıktı ışıklar bazen güneş. Işıklı ellerin beni rüyalarıma doğru itmesine izin verdim. İçimin kilitlerini çözdüm.
Doğru bildiklerim için kimi gün sivrilen dilimle konuşmaya, istemeden de olsa can acıtmaya devam ettim. Sonra hep aynı şeyler oldu: Haklı da olsam durum değişmedi. İsteyen sadece istediğini anladı, istediğine inandı.
2009 özetle böyle geride kaldı...

Kendim için sağlık ve huzurla korunmaya alınmış daha verimli bir yıl diliyorum.
Kalanlar için de tüm güzellikleri..
Sevgiler,
Bettra

******
Yeni yıl yazıları mutlaka aralık ayında yada yılın ilk haftası yazılmak zorunda değil öyle değil mi?
Hem hala yeni sayılır :)

SUSMAK İSTİYORUM

2010-01-18T01:10:00.000-08:00

Konuştukça anlaşılamıyorsa insan..
Yada yaptıkları görünmüyorsa..
Belki az geliyorsa, yetmiyorsa..
Kim bilir yaptığını sanırken aslında hiçbir şey yapamamış, hani bir arpa boyu yol katedememişse...
Ne bir şey, ne de hiçbir şey olabilmişse..
Belki de susmak gerekiyordur sadece. "Yapmak"tan vazgeçmek.
Nasıl istiyorum avazım çıktığı kadar susmayı.
Bir kimsesizliğin ve sessizliğin içinde durmayı.
Sanki şimdi hiçbir şey bu kadar iyi gelmezmiş ve bu kadar anlamlı olmazmış gibi.

Bettra...

2010-01-16T10:25:00.001-08:00

Aşk olmalıydı her kapıyı çalan..
Sabah yüzüme çaldığım suyun ürpertisinde,
Sokağa attığım ilk adımda beni saran serinlikte,
Aşk, ilk görüşte.
Hiç kaybolmayacak, yitip gitmeyecek ılık rüzgarın getirdiği hoş hatıralarla dolu kokuda,
Dalgalı mavi toprağın berraklığında.
Kalbimin her vuruşunda, bana her bakışında, sesinin her tonunda..
Kalabalıkta, yalnızlıklarımızda.
Acılarda ve gülüşlerde.
Aşk her yerde.
Olmalıydı..

Sevgiler,
Bettra

2010-01-14T11:14:00.000-08:00

Yol ayrımına geldiğinde ne yöne gider insan?

Nasıl karar verir hangi yolda yürüyeceğine ?

Bazen ne kal ne git diyen varken ama itilirken usul usul o yollardan birine

gitmek mi gerek başı dik, kalmak mı gerek soru işaretleriyle..?

Bettra...

CEHENNEM YERİ

2010-01-07T10:39:00.000-08:00

Cehennem içimizdedir aslında.
Doğmadan tam solumuza yerleştirir Tanrı , kor alevlerin harlanacağı kazanı.
Kapısına "Vicdan" yazar koca harflerle.
Ve yaptıklarımız için, önce bu dünyada cezalandırır bizi.
Vicdan azabıyla dağlar kararan yüreklerimizi.
Böylelikle umud eder en az doğdumuz gün kadar insan olabileceğimiz günleri.
Doğarken mühürlüdür cehenneminizin kapıları; ilk günahla, yaktığınız ilk can, yediğiniz ilk hakla çözülür mühürler.
Sorun şu ki canınızı en çok yakan ilk günahınızdır.
Bir daha yapmayacağım diye diye üfler söndürürsünüz göğsünüze dalan alevlerin kor dilini. Alevler diner bir müddet sonra.
Yeniden masum hissedip sayfaların kara lekelerini siler, izlerin üzerine basar geçersiniz.
Sonra başka bir günahla yeniden ışık alır cehennemin kırmızı duvarları.
Gitgide büyür alevler, dumana boğar ciğerlerinizi de soluk almak keskin bıçaklar gibi acıtır boğazınızı.
Aldığınız her solukla harlanan alevler arasında ezilir kalbiniz.
Çürürsünüz.
Sonra .. sonra ..
Yine bir can yakıcı solukla dha üfler yine söndürürsünüz yangın yeri kalbinizi.
Vicdanın azabı diner.
Ve bir başka günah, bir yenisi daha derken cehennem olur ruhunuzun doğal atmosferi.
Görmezsiniz, bilmez, fark edemezsiniz dün kimdiniz, bugün kim?

Can yakmaz ilk günahtan sonrakiler.
Kalp kararır, vicdan ölür.
Geriye kara kara ruhlarla dolmuş bedenler kalır.

Bettra

NEFRET

2010-01-07T03:39:00.000-08:00

Nefret kötü bir duygudur. Sizi üzer, yıpratır ve kör eder. Yada belki de sadece kötü olanı görmenizi sağlar demeliydim... Öyle bir körlük içindeyim bugün. İyi olanları göremiyorum. Görmek bir yana öyle bir öfke var içimde iyi olan hiçbir şeyi hatırlayamıyorum bile. Her yer simsiyah.
"En" ön ekinden pek hazzetmeyen biri olarak, hayatta en nefret ettiğim iki şey diye bir cümle kuruyorum:
1. Aptal yerine konmak
2. Hak yenmesi

Çığlık çığlığa kaçmak istiyorum şimdi bu yerden. "Bu yaptığınız hak mı şimdi? Madem öyle benden pes!" diyerek kapıyı vurup çıkmak istiyorum. Hadi kalın bensiz de bakın bakalım nasıl oluyormuş demek istiyorum. Yüzme gülen, sen harikasın, iyisin, hoşsun diyerek bildiğini okuyup beni kullanmaya devam eden, haksız muamelerle adam kayıran, üzerime bir dünya yıkıp sen kalkarsın altından diyen ama elini uzatmayan, yaptığım onca şeyi, emeği bir kalemde çizip geçen herkesin suratına bütün bunları kusup arkamı dönüp gitmek istiyorum bu yerden!

Bugün yapamıyorum ama siz bu yaptıklarınızla elime geçen ilk fırsatta bunu yapmam için bana her gün başka bir neden sunuyorsunuz. Ben de o nedenleri sonuçsuz bırakmayacağım. Ben de bensem artık aptal, yufka yürekli olmayacağım!

Bettra

AVATAR

2010-01-01T14:19:00.000-08:00

Yeni yılın bu ilk yazısı çok anlam ifade etmeyecek biliyorum ama yazasım var.
Gösterime girdiğinden bu yana Tazi'yle tam üç kez izleme girişiminde bulunduğumuz ancak bir türlü başaramadığımız James Cameron'un Avatar'ını merak etmekten çok yoruldum. Filmi iz le ye mi yo rum! Deniyorum, gerçekten.. Ama olmuyor! Sanırım 2009 yılın son üç - dört ayında yaşadığım baş döndürücü yoğunluk zihinsel devrelerimde bir durgunluk yarattı. Ve bu durgunluk iş dışında mantıklı şeyler yaşamama engel oluyor. Bütün enerjimi işe verip kalan posamla ancak hayatta kalmayı başarabiliyorum. Ye, iç ve uyu. Ha pardon bir de izleyebildiklerini izle okuyabildiklerini oku ki ruhsal pencerelerinden içeri azıcık oksijen girsin!
Avatar'ı da bu yüzden izlemek istiyor-dum- işte! Biraz nefes almak ve Allah'ın bahşettiği yeteneği kullanabilme yeteneğine sahip birinin daha neler yapabildiğini görebilmek için.
Ama her üç seferde de önümüzdeki son iki seans doluydu. Sanırım bilgi dağarcığımda bu kadar büyük ve uzun süreli bir ilgiyle karşılaşan başka bir film yok. Film gösterime gireli tam 2 hafta oldu ve bugün 18:00de İstinye Cinebonus'ta ve Astoria'da 21:30 dahil her ki seans da yine doluydu. Bir önceki sefer gittiğimizde, perde ile burun burna izleyebileceğimiz koltukları saymazsak yine yer yoktu. Filmin gösterime girdiği ikinci gün olan 19 Aralık Cumartesi günü karşılaştığımız salon durumunden sanırım söz etmek istemiyorum.
Şimdi, aklıma takılan çok mantıklı bir soru soruyorum: Neden ilk sefer yaşadığımız ama beklediğimiz hüsrandan sonra " Eh nasıl olsa artık yer buluruz" temalı kendinden ve izleyiciden emin cümleler kurmak yerine rezervasyon yaptırmak gibi kolay ve emin bir yolu seçmiyoruz? Bilmiyorum! Aklım neredeydi bilmiyorum! Bir enteresan mıyız bilmiyorum! Ofisteki hayatımın beni bu kadar tüketmesine neden izin veriyorum bunu da bilmiyorum. Tek bildiğim kendimi bir kısır döngünün içine düşmüş gibi hissediyorum ve bu durum canımı sıkıyor! Cameron'un hayal dünyasında neler yaratıp bunu dünyaya nasıl gösterdiğini ben de görmek istiyor-dum- hepsi bu. Ama bu kadar başarız deneme sanırım hevesimi kırdı. Ha yine denemez miyim? Şüphesiz denerim! Fakat artık gideceğim salonda filmi sağlıklı bir şekilde izleyebilmemize yetecek, bize ayrılmış iki adet koltuk olduğundan emin olmadan sanırım şurdan şuraya adımımı atmam!
Ne filmmiş yahu?! Hepiniz izlediniz bir ben kaldım değil mi? :(

Not: Haftalardır aklımda sevimsiz 2009'dan kurtuluşumuzun şerefine 2010'a atfedilmiş umut dolu yazılar var. Ama işten kalan posamla bunları toparlayıp yazmak ne yazık ki mümkün olmadı. Olsun yine de bu sıralar belki bir kaç beklenti bir kaç ne yaptım ne yapmadım ne yapamadım neleri yapmaktan kaçtım yazısı yazarım ;)

"Zaman ne çabuk geçiyor" cümlesi yeryüzünde tüm ırkların kullandığı evrensel bir doğru olarak kabul edilmeli bence! Bakın yılın ik gününü bitirdik bile. 31 Aralık 2010 geldiğinde "Daha dün 2010'un gelişini kutlamıştık yahu!" diye başlayan milyonlarca konuşma olacak değil mi?

Kalan zamanlarınızı layık olduğunuz ve düşlediğiniz gibi yaşayabilmenizi dilerim.
Mutlu Yıllar :)
Sevgiyle,
Bettra...

2009-12-25T11:00:00.000-08:00

Birinden hayallerimi cisimleştirmesini isteyebilseydim eğer bu Tim Burton'dan başkası olmazdı. Her zaman düşlediklerimin bile ötesini gösteren "acayip" kelimesinin en doğru ve kulağa en hoş gelen karşılığı sevgili Tim Burton'un dört gözle beklediğim filmi Alice In Wonderland'ın fragmanı sinemalarda dönmeye başladı.

İzledimiş miydiniz? Ahh izlemelisiniz kuzum ;)
Sevgiler,
Bettra.

http://sinema.com/fragman/1161/alis-harikalar-diyari-nda

SUMMER'S BLOOD

2009-12-16T06:24:00.000-08:00

Çocukluğundan beri babasının öldüğünü sanan Summer, eline geçen bir mektupla annesinin yalan söylediğini, babasının aslında yaşadığını ve Summer’ın varlığından bile haberdar olmadığını öğrenir. Eski bir resimle yollara düşüp babasını aramaya başlar. Bu arayış ona düşünebileceğinden çok daha fazlasını getirecektir. Resmin çekildiği kasabaya geldiğinde küçük bir markette hırsızlık yaparken şerife yakalanır ve kaçmaya çalışırken Tom Hoxey adlı bir çocuk ona yardım eder. Doğal ve arkadaş canlısı görünen Tom’la bu şekilde başlayan ilişkisi sonunda, Tom’un evinde birlikte olurlar. Ancak ertesi sabah uyandığında gitmeye hazırlanan Summer, Tom tarafından alıkonulur. Tom’un kızlardan çiçeklerinin olduğu özel bir bahçesi vardır ve Summer artık o bahçenin çiçeğidir. Olaylar zamanla hem Tom’u hem de Summer’ı şaşırtacak şekilde gelişir.

Twilight’ın Alice’i Ashley Greene (Summer) bu kez 2009 Kanada yapımı Summer’s Blood’la karşımızda. Lee Demarbre’nin yönetmenliğindeki filmin diğer ana karakterlerini Peter Mooney (Tom Hoxey), Barbara Niven (Gaia Hoxey) ve Stephen McHattie (Gant Hoxey) canlandırıyor.

Film korku filmi değil. Hafif bir gerilim olduğu söylenebilir. Sapık bir aile, genç güzel ve akıllı bir kurban, anne yada babası tarafından, bu filmde baba, sevgisiz ve şiddete maruz bırakılarak büyütülmüş, bu nedenle kendisi de sadist eğilimler benimsemiş, ve her zaman anne-babasının etkisinde kalmış çocuk. Filmin hareket noktalarının bunlar olduğunu söylersem çok sıra dışı bir film olmadığı anlaşılacaktır. Afişini gördüğümde son dönemim çok rağbet gören moda türü “slasher” tarzı bir film olduğunu düşünüp çekinerek almıştım ama kıyasla çok kanlı bir film değil ve kesip biçme konusunda çok fazla rahatsızlık veren iğrençlik boyutunda bir sahne olmadığını söyleyebilirim. Filmde baba Gant’ın yaşattığı vahşete karşılık Tom, yarattığı bahçede çiçeklere benzettiği kadınları kendince zarar vermeden bakıp besleme yolunu seçer. Ama bunu yaparken sebep olduğu ölümleri ve verdiği zararı anlamamaktadır.
Bahçesine eklediği son çiçek Summer sandığından daha değerli bir çiçektir.

Oyunculuğu hakkında daha fazla bilgi sahibi olmak için izlediğim Ashley Greene ortalama bir oyunculuk sergilemiş.. Summer, Twilight’taki Alice’den sonra daha zorlayıcı bir karakter. Ve altından başarıyla kalkmış gibi görünüyor. Tom Hoxey’in canlandıran Peter Mooney bana kötü başlamış, zamanla ısınmış gibi geldi. Film ilk sahnelerindeki oyunculuğuyla ilerleyen sahnelerdeki oyunculuğu arasında epey fark var. Son dönemde Pontypool ve 2012’de izlediğimiz baba karakterini oynayan Stephen McHattie filimin en başarılı ismi elbette. Karakteristik sesiyle oyunculuğuna büyük katkı sağlıyor.

Kısaca yeni bir şeyler söyleyen, özgün bir film değil. Yine de vakit geçirmek için hoş.

Sevgiler,
Bettra

SEN OLMASAYDIN..

2009-12-10T04:39:00.000-08:00

Not: Yarım elma resmi Judith Cutler'e aittir.

TIM BURTON & BREAKING DOWN

2009-12-02T13:52:00.000-08:00

Peki peki tamam heyecanlanmayın hemen, başlık dikkat çekmek içindi, ihi :)
Twilight serisinin oyuncularından Ashley Greene geçtiğimiz günlerde Entertainment Weekly'ye verdiği bir röportajda kendisine yöneltilen:
"Breaking Down'ın yönetmenini seçme şansınız olsaydı kimi seçerdiniz ?"sorusuna
Tim Burton cevabını vermiş ! Sanırım Ashley Greene de göründüğünden fazlası var! Greene, Burton'ın oldukça sıra dışı bir yönetmen olduğunu, Breaking Down'ın da yer yer oldukça tuhaf bir kitap olduğu düşünülürse Burton'un filmle çok başarılı bir iş çıkaracağını söylemiş.

Aynı fikirde olan kaç kişi var bilemiyorum ama bunu düşünmek beni gereçkten çok heyecanlandırdı ;) Burton'ı hiç vampir filminde izlemedim. Ama yaratıklardan ondan daha iyi anlayan bir yönetmen olduğunu sanmıyorum :)

NE BIRAKTIN?

2009-12-01T03:03:00.000-08:00

İnsan hayatta bir kere ölür sanıyordum.
Adın, uçurumun kıyısındaki keskin kayalara dönmeden..
O uçurumdan bir kere düşerim, ölmez sağ kalırsam, yaram kabuk bağlar yeniden gülerim diyordum.
İsmin geçtiği her yere kara bulutlar, şimşekler, tufanlar getirmeden..
Söyle şimdi yeryüzümün karası: Varken yokluğundu verdiğin, yokluğunda ardında "iyi" ne bıraktın...?
Hoş sen zaten bu yüzden kovulandın...

Bettra

DÜŞLER VE GERÇEKLER

2009-11-25T04:46:00.000-08:00

...

"Bir bahçeyi bahçe yapan tohumlar bir dakikada serpilebilir. Bilirsin, gördüğümüz en uzun düşler bile bir dakikadan daha az sürer. Kim bilir, belki de düşlerimizi gerçekleştirmek için bir ömür tüketmek zorunda olmadığımızı anlatmaya çalışıyorlar bize. Yaşadığımız her dakikanın gücünü anlatmaya çalışıyorlar"

...

Düşlerime ışık tutan, paylaşan ve o düşe doğru yürümem için beni destekleyen Bubu, Ole ve .Z.'ye hitaben. Gerçekleşen düşleri de paylaşabilmek dileğiyle...

Sevgiyle,
Bettra

Not: Yazı Kayıp Gül adlı kitaptan alıntıdır.

KAYIP GÜL

2009-11-23T02:32:00.000-08:00

.Z.den ödünç aldığım Kayıp Gül'ü okumaya başladım. Yeni dönem yazarlardan Serdar Özkan'ın kaleminden. Uzun zamandır nadiren okuduğum Türk yazarlardan biri. .Z. okumam için önerdiğinde kitapla ilgili küçük bir araştırma yapıp okumaya değer mi değmez mi kendimce bir sonuca ulaşmaya çalışmıştım.
Vardığım sonuçlar:
1. Türk bir yazar. Genç bir yazar. İlk eseri. Ve Uluslararası En Çok Satanlar listesinde. Yani: Kesinlikle okumalalıyım. Bu çok sık rastladığımız bir durum değil ne de olsa.
2. Okuyucu yorumlarında çoğunlukla kitabın çok basit bir dille yazıldığı, yüzeysel ve yetersiz olduğu yazılmıştı. Bu yorumlar kitapla ilgili "Pazarlama harikası olabilir mi?" diye düşünmeme sebep olup okumakla okumamak arasında gidiş gelişlerimle sonuçlandı.
Sonra "Sadece 204 sayfalık bir kitap. Ve Özkan, öyle yada böyle önemli bir iş başarmış. Tabiki de okumalıyım" diyerek başladım sayfaları çevirmeye.
Evet kitap, son zamanlarda sıklıkla karşılaştığımız neredeyse günlük konuşma dilinde basitçe yazılmış bir çırpıda okunan kitaplardan biri. Yeni bir şey söylemiyor. Ancak bu, basit yada önemsiz şeyler söylediği anlamına gelmiyor. Tam tersine basit görünen şeyleri bir kez daha seslendirerek ne kadar önemli olduklarını hatırlamamıza yardımcı olmuş Özkan. Hepimizin kimi gün zaten biliyor olduklarımızı bir kez daha duymaya ve hatırlamaya ihtiyacımız oluyor, öyle değil mi? Hayata yada kendinize dair aslında bildiğiniz ama farkında olmadığınız noktaları size gösteren, gözlerinizi açan birçok kitap okumuşsunuzdur eminim. Bu da onlardan biri olabilir.
Kitap dili dolayısıyla çok çabuk, hani oturup bir solukta okuyabileceğiniz bir çalışma.
Henüz bitirmedim ama öykünün 48. ve 49. sayfalarda geçen bir kısmını gerçekten çok doğru buldum. Ve paylaşmak istedim.
Bildiğimiz ama farkında olmadığımız şeylerin adına...
Sevgiyle,
Bettra

....
" Başkaları övgü ve takdirlerinden oluşan binlerce zehirli oku - ki bu okların öldürücü olduğunu sonradan anladım - hiç durmaksızın üstüme yağdırıyorlardı. "Sen çok özel bir kızsın, bu dünyada bir eşin daha yok!" diyorlardı bana. Onlar böyle şeyler söyledikçe, oklarının ucundaki tatlı zehir kanıma karşıyordu.
Her şeye rağmen, ara sıra sözlerinin doğruluğundan şüpheye düştüğüm oluyor, "Gerçekten özel miyim acaba?" diye soruyordum kendime. Ama beni özel olduğuma inandıran başkaları olduğu için, bu soruyu onlar olmadan cevaplayamıyordum. Sanki aynam kırılmış da, kendimi görebilmek için Başkalarına bakmak zorunda kalmıştım.
Sürekli onlarla bir arada olmak istiyordum ki, ne zaman "Gerçekten özel miyim?" diye sorsam, onların hiç değişmeyen cevabını duyabileyim: "Evet çok özelsin.Bu dünyada bir eşin daha yok!"
Sürekli aynı soruyu sormaktan ve aynı cevabı duymaktan kesinlikle bıkmıyordum. Deniz suyu içen birinin susuzluğunun artması gibi, duyduğum övgüler de bende sadece daha fazlasını duyma ihtiyacı uyandırıyordu.
Daha kötüsü, Başkalarının onay ve takdirlerini kaybetmemek için sürekli onların beklentilerine cevap vermek zorunda kalıyordum. Ben artık ben olmaktna çıkıp Başkalarının istediği ben olma yolunda hızla ilerliyordum. Bir başkası olma yolunda.
Ama bir süre sonra düşlediğimi değil de, Başkalarının benim adıma seçtiği hayatı yaşayarak mutlu olamayacağımı anladım. Bu gerçeği anlamamı sağlayan, yine, sesi her geçen gün daha az duyulur hale gelen kalbim oldu."
...
　

"NEW MOON" VE SİS

2009-11-21T12:19:00.000-08:00

Bu, son zamanlarda gördüğüm en yoğun sis örtüsü. 5 metre ilerisini görmek bile güç. Korku filmi çekmek istesek yada şöyle gösterişli bir vampir filmi sahnesi, sis makinası masrafının üzerini çizebilirdik.
Sanırım New Moon'un içimde yarattığı coşkuya eşlik etmesi için Tanrı yeryüzünü sisle kapladı. En azından benim yaşadağım kısmı :)

"Bir şeyi çok ister çok kovalarsan mutlaka bir aksilik çıkar" tezimi kanıtlamış oldum. Aslında böyle karamsar tezlerim yoktur. Kötü anıları biriktirmemeye gayret ederim çünkü. Neyse okuyucular biliyorlar ki ben tam 10 aydır Twiligth Saga'nın ikinci filmi new Moon'un gösterime girmesini bekliyordum. E bu kadar uzun zaman bekleyince haliyle film gelir gelmez izlemek istedim. Ama bilin bakalım ne oldu!? Tam da filmin gösterime girdiği 2o Kasım Cuma akşamı Tazi'nin Antalya'dan çok sevgili bir arkadaşı İstanbul'a geldi ve bizimle görüşmek istedi. Önce "yok canım şaka bu" diye inanmak istemedim. Tamam birlikte gider izleriz diye kaçış yolları arayıp her türlü gıcıklığı da yaptım. Sonra baktım Tazi "Senin uzaktan bir arkadaşın gelse böyle mi yapacaksın" ayarında gayet ciddi laflar etmeye başladı anladım ki cuma akşamı filmi izlemek mümkün olmayacak. Bu anlatması güç "Sinir oldum ama !" duyguları içinde akşam çok sevgili Osman'la görüşmeye giderken bir de baktık trafikte sıkışıp kalmışız. Sonuç: Yetişmedik ve sabahın köründe uçuşu olduğu için Osman'da bizi daha fazla bekleyemeyip otele geri dönmek zorunda kaldı :) Önce içimden "Oleyyyy oleyyyy hadi hemen ilk matineye gidelim" dedikten ve sonra bunları seslendirdikten sonra kendimi Tazi'yla Cine Bonus'un bankosunda buldum. Ve hadi bir tahmin daha yapın! Ne oldu dersiniz? Tabi ki biletler tükenmiş! Biletler 2 hafta önceden satılmaya başlandığı için ilk günler yer bulmak gerçekten çok zor ( Bu arada New Moon 72.7 milyon dolarlık cirosuyla açılış günü en fazla izlenen film rekorunu The Dark Knight'ın -67.2 milyon dolar- elinden aldı! Böyle giderse filmin ilk hafta rekorunu da kıracağı söyleniyor). Sadece perdenin dibinde birkaç koltuk boştu. Filmle ilk buluşmamın da böyle egzantirik bir açıda olmasını istemedim tabiki.

Uzatmayayım. Filmden yeni çıktım. Ve sisin de verdiği pekişmiş boyut değiştirmişlik duyguları içinde hemen yazmak istedim.

Muhteşemdi ! Beklediğimden çok daha iyiydi! O kadar çok fragman izledikten sonra görmediğimiz bir sahne kalmadı sanırım diye sıkılıyordum ama korktuğum gibi olmadı. Ha bir de bütün seriyi iki kere okuyan ben ilk defa olaylara bir parçacık da olsa Jack'in gözünden bakabildim. Yo yo hayır onu hala pek sevmiyorum !

Şimdi gelelim ne muhteşemdi sorusunun cevabına?
Önce şunu söylemek istiyorum: Bir filmin başarılı olması, iyi hissettirmesi, kendi baş yapıtlarınızdan biri olması için sinema sanatı şaheseri olması gerekmiyor. En azından benim için. Blue Velvet da izlerim, Kagemusha da, Lord Of The Rings de, Tokyo Drift de. Bu nedenle lütfen bana "Bu aptal filmin nesini seviyorsun?!" gibi yersiz fikirlerle gelmeyin. Ha illa geliyorsanız cevabım:
1. Çok uğraşılmamış, emek harcanmamış olsa da bana hissettirdiklerini seviyorum.
2. Fantastik, doğa üstü olayları ve güçleri konu alan filmleri ve özellike vampir filmlerini çok seviyorum. Fantastik eserleri "aptalca" bulanlara yada Twilight'ın gerçek bir vampir fimi olmadığını düşünenlere cevabımsa büyük akıllarını böyle saçma şeylerle meşgul etmemeleri yada "gerçek" vampir filmi izlemeleridir.

Muhteşemdi, çünkü çatışma unsurları daha fazlaydı. Daha heyecanlı, daha dramatik ve daha dinamik.Taylor Lautner'e hakkını vermek gerek, başarılı bir oyunculuk sergilemiş. Kristen Stewart bence zaten oldukça iyi bir oyuncu. Edward'ın gidişinin ardından aylarca odasında sandalyede otururken ki planlarda, boş, ifadesiz yüzü bence çok başarılıydı. "Hiçlik" en iyi bu şekilde gösterilebilirdi. Ve Robert. O kesinlikle kendini aşmaya başlamış. Kristen'le saat kulesinin altında biraraya geldikleri sahnedeki mimikleri çektiği acıyı, tam yok olmak üzereyken öldüğünü sandığı sevgilisini karşısında bulunca yaşadığı şaşkınlığı, mutluluğu gayet güzel yansıtmış. Kilo vermiş ve muhtemelen uykusuz birkaç gece geçirmiş. Dış görünüşü gerçekten yok olmak üzere olan bir canlının görüntüsü gibiydi. Aynı şekilde Volturilerle çekilen sahnelerdeki oyunculuğu da takdiri hak ediyor. Michael Sheen tıpkı kendisi gibi, çok iyi ! Filmdeki en etkileyici sahnelerden biri de daha önce fragmanlarda izleyip yazdığım Volturileri'nin mekanında Felix ve Edward arasında geçen dövüş sahnesiydi. Gerçekten vurucu bir sahneydi. Bunun dışında evet bu bölümdeki (Volturi) sahneler beklediğim gibi ihtişamlıydı ancak Aro (Michael Sheen) dışında Marcus (Christopher Heyerdahl), Caius (Jamie Campbell) ve Alec'in (Cameron Bright) daha etkileyici olmalarını bekliyordum. Jane'i canlandıran Dakota Fanning de bence daha iyi bir oyunculuk sergileyebilirdi. Filmin müziklerinin Twilight'tan daha iyi olduğunu da söyleyemeceğim. Özellikle Carter Burwell'in muhteşem müziklerinin yanından bile geçemediğini düşünüyorum. Burwell'in melodileri bence Twilight'ın atmosferinin en önemli parçalarındandı. Keşke New Moon da da kullansalardı.

Bunlar filmle ilgili ilk görüşlerim. Doğru dürüst eleştirebilmek için, tabi objektif olmayı başarabilirsem, birkaç kere daha izlemem gerekiyor elbette.

Sevgiler,
Bettra

SAATLER KALA...

2009-11-19T06:53:00.000-08:00

2008 yılının tartışmalı da olsa en çok ses getiren beyaz perde çalışmalarından Twiligt Saga serisinin (Alacakaranlık) ikinci filmi “New Moon” (Yeni Ay) 20 Kasım Cuma günü yani yarın vizyona giriyor. Twilight’ın yayınlandığı ocak 2009’dan bu yana seriye ait kitapların, Stephenie Meyer’ın, filmin ve film oyuncularının durdukları yerlerde büyük değişiklikler oldu. Milyonlarca seven heyecanla ikinci filmi bekliyor. Filmin merakla beklenen galası 16 Kasım Pazartesi günü Los Angeles’taki Village Theatre’da yapıldı. Geceye bütün film ekibi, çok sayıda hayran ve bazı Hollywood siması da katıldı. Gece boyunca muhteşem üçlü Kristen Stewart, Robert Pattinson ve Taylor Laurant üzerlerindeki ilginin ve yükselen çığlıkların hiç azalmadığı gelen haberler arasında. Filmde Edward Cullen karakterini canlandıran Robert Pattinson galanın geçen yılkine oranla çok daha fazla ilgi gördüğünü söylemiş. Başrol oyuncuları bir yıldır artarak süren büyük ilgi, yada tutku demeliyim, karşısında şaşkın olduklarını, bu durumdan elbette çok hoşnut olsalar da zaman zaman korkutucu olabildiğini belirtiyorlar.

İşte size galadan birkaç kare. Yarın görüşmek üzere ;)

Sevgiler,
Bettra

HAYATA MEKTUP

2009-11-19T05:06:00.000-08:00

.Z. ile senden konuştuk bugün. Kulakların çınladı mı? Seni bu kadar da ciddiye almanın, bizim hatamız olduğuna karar verdik sonunda. Arkası kesilmeyen bir dertler yumağına, bir sorun sıkıntı yaratma makinasına dönüşme halin bize de yeni çözümler bulma kapısını araladı... Böyle olmayacak. Yani uğraşamıcaz artık seninle şekerim!

Nedir yahu, dipsiz dert kuyularına döndük burada?! Kendi kendimize "Amaaaan. Bu kafayı bozmuş hayatın önümüze getireceği dertlerin ardı arkası kesilmeyeceğine ve her birine kafayı aynı yoğunlukta taksak eninde sonunda yolumuz tımarhaneye çıkacağına göre biz de onunla kafa bulalım biraz da" dedik. Valla da billa da aynen böyle dedik.. Arkandan mı konuşcaz, aaaynen öyle dedik. Yeter yahu!

Sen böyle elin kolun ve bütün eteklerin sorun sıkıntıyla bize doğru koşarken bizim de senden kaçasımız geliyor. Geleceğin ve geçmişinle ilgili sevimsiz bir torba laf ediyoruz. Hiç hoş oluyor mu bizim gibi cici bayanları zıvanadan çıkarmak? Hayır, tırnaklarını çıkarmış cadılarsa aradığın potansiyel yüksek, kanma masum gülüşlerimize.

Aman işte neyse, derdinle püsürünle uğraşmaktan, ahlanıp vahlanıp her sıkıntıyı dev aynasının önüne koymaktansa biz de senle oynamaya karar verdik, haberin ola. Dalga geçilmek kimsenin hoşuna gitmez tabi ama senle baş etmenin başka bir yolunu bulamadık kusura bakma.

Hiç fark ettin mi bilmem çok da zekice değil yarattığın bazı sıkıntılar.. Kurgusu mu desem, tekniği mi? Bir şeyleri eksik? Kendini tekrar etmekten vazgeçsen.. Yenilikçi ol biraz. Mesela günde 100 e-maille çıkma artık karşımıza. Bunları çözüyoruz! Her birinde çözülecek bir sorun da olsa yetmiyor günün tadını kaçırmaya. Yanlış çıkan 2000 metreler, müşteriye ulaşmayan numune faturaları, Fransız kaldığımız Almanca dersleri, kıstığın ses tellerimiz, bir türlü çıkaramadığın oturma izni, günde en az 10 "cins" insan evladıyla uğraşmak falan gibi üfürükten dertler gerçekten yakışmıyor sana! Görmüyor musun sen bunları tekrar tekrar önümüze koyarken biz çoktan çıkış yollarını bulmuş oluyoruz. İyi taraflarını görüp, yoksa da bulup tadını çıkarıyoruz. Adını birkaç kez sevgiyle (!) anıp, biraz daha hızlı hareket edip seni alt etmeyi ve yolumuza koyduğun taşları unufak etmeyi başarıyoruz. Bunca yıllık misafiriniz, uğraşma böyle ufak tefek şeylerle demeyi görev bildik kendimize :)

Ha bir de biraz nasıl desem kötü görünüyorsun bu ara gözümüze. Popon mu büyüdü biraz ne? Hayır boyun da pek yok, bodur bir tavuk oldun çıktın he:) Kızma hemen canım şaka yaptık :) Yoksa kimde var bu ince ip dudaklar, birazcık dökülmüş sönük saçlar, sadece birazcık yamuk bacaklar. Aslında sen girmeden odaya giren küçük (!) göbişin olmasa fena da sayılmazsın. Yine de herkese mavi bocuk dağıtan en zillli halinle bile güzelsin sen, boşveeer :)

Neyse canını sıkmayayım daha fazla. Bizden artık sana pek iş çıkmaz demeye gelmiştim. Dedim ve gittim :)

Enn Derin Sevgilerimizle,
Bettra

KASIMDA POLONEZKÖY BAŞKADIR

2009-11-15T02:43:00.000-08:00

Başlığı okuyan Polonezköy'ün her halini bildiğimi düşünür. Ama yok ilk defa gittim. Yanı başımızda durup da uzak durduğumuz, gidip bir tatlı huzur bulmadığımız Polonezköy'le dün tanıştım. Uzun bir dostluk olur gibi.. Birkaç fotoğraf getirdim size. Bu sonbaharın son kareleri olur sanırım.

Sevgiler,

Bettra...

Muhteşem Polina salatası

GELDİMSE

2009-11-15T02:35:00.001-08:00

Geldimse bu dünyaya ne bulmuş dünya

Gitsem de eğer kıymeti eksilmez ya!

Bir kimse çıkıp da anlatıp söylemedi

Gelmekte ve gitmekteki hikmet ne ola ?

Ömer HAYYAM

ÇİZGİ ROMANLAR GERİ DÖNDÜ!

2009-11-12T02:28:00.001-08:00

Ne çok okurdum Red Kit'i, Tommiks'i, Kızıl Maske'yi... Zagor, Mister No ve Conan. Oldukça uzun yıllar da okumaya devam ettim..
Çok azımız bu karakterlerin kıyısından köşesinden bir yerinden hayatlarımıza girmediği bir ilk gençlik dönemi yaşamıştır sanırım.
Şimdikiler bu konuda bizim kadar şanslı değil ne yazık ki.
Dün akşam Beyoğlu'nda gezerken arkadaşımla bir kitap sormak için kitapevine girdik. Ne var ne yok bakarken raflardan birinde Mary Shelley'in Frankestein'ını gördüm.. Ama çizgi roman olarak ! "A aaa?" diye hemen kapıp büyülenmiş gözlerle sayfaları karıştırırken Macbeth'i fark ettim. Ve ardından Kafka'yı!
Yani bir "A aaaa?!" daha :)

Ne yazık ki NTV'nin Çizgi Roman Dünya Klasikleri için kolları sıvadığından henüz haberim yoktu! Meğer NTV Temmuz 2009 itibariyle bu klasikleri çizgi roman olarak yayınlanmaya başlamış. Macbeth temmuz ayından bu yana 4. kez, Kafka 3. kez basılmış. Frankestein'ın ise daha piyasaya sürülmeden 2. baskısı yapılmış.
Çizgi roman hastası biri olarak bu muhteşem klasiklerin bu şekilde çalışıldığını görmek beni çok mutlu etti. Benim gibi durumdan henüz haberi olmayan birileri olabilir diye burada paylaşmak istedim.
Bizler için çok eğlenceli olacağı kesin ama özellikle küçük yaşta çocuğu olanlar için de çizgi romanların bu büyük eserleri tanıtmanın harika bir yolu olacağı düşüncesindeyim. Çocuğunuza küçük yaşta Shakespeare'i okutup sevdirebilirsiniz!

Koşun ! Kitapçılarda sizi bekleyen muhteşem çizi romanlar var !

Sevgiler,
Bettra.

ROBSTEN ..?

2009-11-12T00:31:00.000-08:00

Are these photos a proof that they are dating? Actually I do not care much. Only thing that I care is they look very happy together :)

Come on take a look at these and decide whether they are just friends or more than friends :D

Bettra

BU DÜNYANIN ÖTESİ

2009-11-10T07:08:00.000-08:00

Oldum olası doğa üstü güçlerle ilintili, fantastik hani gerçek dünyada olmadığını bildiğim ve belki de içten içe olmasını dilediğim hikayeleri, bu hikayeleri konu olan filmleri çok sevdim. Bu yüzden Narnia Günlükleri, Lost Boys, Interview With The Vampire, The Dark Night, Bewitched, Beetlejuice, Devil’s Advocate, Harry Potter, The Fellowship Of The Rings ve buna benzer yüzlercesi favori kitaplarım, filmlerim oldular... Bazıları gerçeği okumak, olan / olabilecek şeyleri izlemek ister.. Hayal gücünün sınırları aşıp gitmesinden, mantığını aşan olay örgüsünden hazzetmez. Komik yada aptalca bulur. Yok artık der. Ben demem. Ben hayranlıkla okur, başım dönerek izlerim, başarıyla ortaya konan, gerçek üstü hikayeleri. Ve beni gerçeğin koynundan çekip çıkardıkları, başka bir dünyanın içine çektikleri için minnettar kalırım genellikle.

Az önce düşünüyordum da.. İnsanın gözleriyle ateş yakıp, elini şıklatmasıyla kıyafetlerini değiştirmesi, yüzyıllar boyu yaşayıp güzelliğinden hiçbir şey kaybetmemesi, gözlerini kapatıp hayal ettiği yere ulaşabilmesi, bakışlarıyla etkileyip karşısındakine her istediğini yaptırabilmesi, aklını okuyup oraya sadece istediklerini yerleştirebilmesi ve kalanı silebilmesi nasıl olurdu acaba? Gökyüzüne tırmanan ağaçlar olsaydı. O ağaçların yüksek dallarından ulaşılabilen evler. Muhteşem sihirler yapabilseydim mesela..? Sevgilim, ismini fısıldadığımda yanımda olabilseydi. Canavarın ellerinden kurtulmak için başka birine ihtiyacım olmasaydı.. Dokunup hastaları iyileştirebilseydim.. Çok iyi duyup koklayabilseydim bir kaplan gibi.. Arka odadaki dolabın içine girip yarı insan yarı keçi yaratıklarla, konuşabilen sincaplar, aslanlarla dolu başka bir dünyaya geçebilseydim.. Ağaçlara tırmanıp, rüzgar gibi hızlı hareket edebilseydim... Eve giderken karşılaştığım köpekle selamlaşıp, sabah penceremin önüne konan papağana günaydın diyebilseydim.. Yaşayan, konuşan ağaçların olduğu bir ormanın varlığından emin olabilseydim.. Bu ormanlarda yaşayan insana benzer canlıların hikayelerini bilseydim. İstediğimde akıl okuyup istediğimde akıl kapımı her şeye kapatabilseydim. Bütün gün çalışıp, dans edip, okuyup, muhteşem yemekler yapıp hiç ama hiç yorulmasaydım. İyiyle kötüyü bir çırpıda ayırt edebilecek kuvvetli hislere sahip olabilseydim. Aklından bir sürü kötülük, cinlik geçen ve haddini aşmaya çok niyetli olanlara derslerini verebilseydim.

Öte yandan bu yeteneklere sahip olan biz değilsek pek tekin olmayabilirdi, değil mi? Yeryüzünde tanıdığım, bildiğim en vahşi, en bencil, en acımasız yaratık olma özelliğini kimselere kaptırmayan “insan”ın eline böylesi güçler geçse neler olabilir Tanrı bizden daha iyi biliyor olmalı ki içimizden birilerine bu tür yetenekler yada özellikler bahşetmeyi pek tercih etmiyor.. Yine de içimdeki kız, bu hayatta birilerinin yüzyıllardır yaşadığına, harika sihirler yapabildiğine, bizim göremediğimiz şeyleri görebildiğine, bir bakışıyla her şeyi değiştirebildiğine inanmak istiyor. Biliyorum biliyorum bu, hayallerimdeki kadar sorunsuz olmazdı ama içinde bulunduğumuz bu sıradan dünyada da sadece iyiler olarak yaşamıyoruz öyle değil mi? Her şey zıttıyla var..
Hımm kim bilir? :)

Sevgiyle,
Bettra

ATA'YA MEKTUP

2009-11-10T06:47:00.001-08:00

Bugün aramızdan ayrılalı tam 71 sene olmuş. Keşke fikren en azından bıraktığın yerde olabilseydik. Size keşke gönül rahatlığıyla "Rahat Uyu Atam" diyebilseydik..

Aşağıda Pamukkale Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Fazıl Necdet Ardıç'ın Atatürk'e hitaben yazdığı mektubu paylaşıyorum. Biraz uzun görünüyor ama lütfen zaman ayırıp okuyun ve nerede durduğumuzu bir kez daha görün.

Saygıyla,
Bettra.

"Değerli büyüğümüz, liderimiz, sevgili atamız; bugün sen doğalı 128, Cumhuriyet kurulalı 86, seni kaybedeli 71 sene oldu. Geçen senelerde çok çalıştık, hiç durmadık. Vatanımız güllük gülistanlık. Her köşesini demir ağlarla ördük. Çevremizdeki komşularımızla oluşturduğumuz barış çemberi devam ediyor. Emperyalist güçler hala bize diş geçiremediler. Madenlerimizin hepsini bulduk, ekonomimize kazandırdık. Osmanlı Bankasından aldığımız dersle milli bankalarımızı koruyoruz. Türk sermaye birikimi zorlukla oluştu, fabrikalar kurdu, onların yüzyıllık fırsatçı uluslararası sermaye önünde ezilmemesine dikkat ediyoruz. Bilim adamlarımızın geliştirdiği yeni ürünlerle dünyanın her yerinde aranan mamülleri üretiyoruz. Bu yüzden işçilerimiz refah içinde ve mutlu. O çok önem verdiğin eğitim sistemimiz süper, bırak okuma-yazma bilmeyen kalmamasını herkese fırsat eşitliği, kaliteli eğitim, uzmanlaşma en üst düzeyde. Toplumun eğitim düzeyi yüksek, boş zamanlarında herkesin elinde bir kitap! Güzel sanatlar ve spor hayatımızın içinde, herkesin ilgilendiği bir uğraşısı var. Her şehirde tiyatrolarımız, sanat gruplarımız hem halkımızı devamlı eğitiyor, hem de sosyal ortamlar sağlıyorlar. Hele kütüphanelerimizi görmeni isterdik. Çiftçimiz her zamanki gibi baştacımız, köyde olmak eğitimsiz olmak anlamına gelmiyor. Kendi tarlalarımızda kendimize yeterli olmak için çok çalışıyoruz. Milletimizin birliği, ortak dilimiz sayesinde pekişti. Devletin parası hepimizin ortak varlığı, yokluk günlerini unutmadık, çok titiz bir şekilde harcanıyor. Borçlarımızın hepsinden kurtulduk, hatta bazı ülkelere boyunduruk altına girmesin özgür kalabilsin diye borç bile verebiliyoruz. Halkımızın maneviyatı sağlam, istediği gibi ibadetini yapıyor, kimsenin kulu değil, çünkü dininin kurallarını Türkçe öğreniyor, ibadetini Türkçe yapıyor. Bu konuda fırsat olmayınca, onları kandıracak ruhban sınıfı da kalmadı. Kurduğun tarih kurumları sayesinde, kendi tarihimizi hem materyalist çıkarcı batı bakışından, hem İslamik Arap emperyalizminden, hem tek yanlı kindar Çin söylemlerinden kurtardık."

"SENİ DANSÖZ GİBİ PASTADAN ÇIKARIYORLAR"
Bu ifadeler törendeki öğrencilerde şaşkınlık yaratırken, Rektör Ardıç, mektubuna şöyle devam etti:
"Değerli Atam, Lütfen kızma, seninle eğlendiğimizi düşünme. Senin zaten gerçekleri bildiğini biliyoruz. Bütün bunları; 71 yıldır atılan o gösterişli, ağlak nutuklardan, samimiyetsiz törenlerden sıkılmışsındır, mektubun girişinde seni birazcık gülümsetebilir miyiz diye yazdık. Çünkü senden hatıra kalan resimlerdeki o içten tebessüm sana çok yakışıyor. Doğrusunu istersen, senin gibi liderler artık bu günlerde pek muteber sayılmıyor. Seni bekarlık partilerindeki dansözler gibi pastadan çıkarıyorlar. Açık konuşmak, düşünmek, yorulmadan çalışmak değer kaybetti. Artık fikir tartışmaları bile farklılaştı, halkın kimin ne demek istediğini anlamasına imkan yok. Toplum mühendisliği öyle gelişti ki, artık tutarlılığa bile gerek kalmadı. Öyleki fikrin başlığı, sloganı ve içeriği tamamen farklı olabiliyor. Barış isteyerek savaş, birlik isteyerek ayrılık, eşitlik isteyerek sömürü, demokrasi isteyerek baskı kolayca yapılandırılabiliyor. Ama sen bunların olacağını zaten biliyordun. Bize nelerle karşılabileceğimizi açıkça söylemiştin. `Ey Türk Gençliği' diyen sesin hala kulaklarımızda. Gençken bu hitabeyi her okuyuşumuzda hepimiz içimizden `üzerimize düşeni yaparız elbet' demiştik. Şu anda kaçımızın hala aynı fikirde olduğunu tahmin etmek biraz zor. Neyse! Senin ideallerine inanan, seni putlaştırmamış, her olayı bilimin penceresinden değerlendiren bizler buradayız. Eskisi kadar çok değiliz. Senin gösterdiğin yolun değil de senin yarattığın gücün etrafında toplananların hepsi yolda döküldü. Kimisi paranın gücüne, kimisi iktidar nimetlerine dayanamadı. Kimisi dünyada popüler olmayı, ülkesinde onuruyla yaşamaya yeğ tuttu. Kimisi korktu. Anlık rüşvetleri, çocuklarının geleceğine tercih etti. Kimisi hümanist kesildi. Tarihin neden tekerrür ettiğini unutup, ülkesine başkasının gözlükleriyle bakmaya başladı. Kimisi sivil toplum örgütçüsü oldu. Parayla fikir ithalatçılığı yaptı. Kimisi kendine iktidar alanı açmak için, bugüne kadar bu ülkeyi yüzlerce kere dolandırmış kişilerle işbirliği yapıp, onları idare edebileceğini sandı.

"ŞİKAYET EDİYORUZ DİYE DÜŞÜNME"
Ama hepsinin vicdanı, 128 yıl önce doğan senin görüşlerinin, günümüzde de hala geçerli olmasını kaldıramadığından, bütün yapılanların senin görüşlerine uygun olduğunu anlatmak için neler uyduruyorlar neler, yaratıcılıkta sınır yok, keşke görebilseydin. Artık yolumuza onlarsız devam ediyoruz. Bu anlattıklarımı sakın bir şikayet veya bir çaresizlik ifadesi olarak düşünme. Sadece bize gerçekleri görmeyi, ona göre politikalar üretmeyi, kendine ve milletine güvenerek onurlu davranmayı sen öğrettin. Sen aramızdan ayrıldıktan sonra ulusal hedeflerimize konsantrasyonumuzu kaybettik, birbirimizle uğraştık, küçük kurnazlıklarla vakit kaybettik, düşmanlarımızın ülkemizin planlarına müdahil olmasına izin verdik. Kişisel çıkarlarını siyaset diye yutturanlarla, milleti için fedakarca çalışanları birbirinden iyi ayıramadık. Ağaları, şeyhleri, savaş zenginlerini, saltanat meraklılarını, din bezirganlarını yeniden hortlattık. Senin yönetimine diktatörlük diyenlerin, demokrasi diye diye nasıl kendi krallıklarını kurduklarını zamanında farkedemedik. Ama artık daha tecrübeliyiz. Kolay kolay, gazete haberlerinin, kimin çektiği belli olmayan filmlerin, yalancı kahramanların tuzaklarına düşmüyoruz. Bütün hatalarımıza rağmen uğraşıyoruz, didiniyoruz, anlatıyoruz, uyandırmaya çalışıyoruz.

"NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE DEYİŞİNİ ÖZLEDİK"
Bizimle dalga geçiyorlar: Emperyalizm çağının bittiğini, dünyada bütün ülkelerin barış içinde, uygarlık yolunda yürüdüğünü artık bizi millet yapan, bu vatanda birarada tutan bu fikirleri bırakmamız gerektiğini söylüyorlar. Üzülmüyoruz, yılmıyoruz, tekrar uğraşıyoruz, tekrar anlatıyoruz. Biz, daima burada olacağız. Ama, seni özledik. Senin ufkunu özledik. Yol göstericiliğini, milletine her zaman güvenmeni, senin onurunu özledik. Senin sarı saçını, mavi gözünü, dostluğunu özledik. Vatanın için verdiğin emeği, yaptığın fedakarlığı, bizleri hep biraraya getirmeye çalışmanı özledik. Her kelimeni dikkatle seçişini, kim olursa olsun karşındakine gösterdiğin saygıyı, sözlere yüklediğin anlamın derinliğini özledik. Bağımsız karakterini, barışa hasretini, gerektiğinde çizmelerini çekip savaşa hazır olma kararlılığını özledik. Kendi kendini eğitmeni, okumadan bilenlerle tartışmadan karar vermeyişini özledik. `En hakiki mürşit ilimdir' diyen sesini, bilim adamlarına verdiğin desteği özledik. Davet edilmeden hiçbir uluslararası kuruluşa yüz vermeyişini, dış seyahatlere gitmeden bütün kralların seni ziyarete gelişini, milletine uşak dedirtmeyen özgüvenini özledik. Uzak görüşlülüğünü, çocuklara olan sevgini, gençliğe güvenini, geleceğe olan inancını özledik. `Ne mutlu Türküm diyene' deyişini özledik. Seni Özledik.

"SEN RAHAT UYU"
Senin inançlarını, yaptıklarını, herşeye rağmen, üniversitemizde yaşatıyoruz. Hedeflerimizi hiç değiştirmedik, Halkımızın refahı, Vatanımızın bütünlüğü, Vicdanımızın özgürlüğü, Birey olmanın özgüveni, Bilimin ışığı. Atam, hepimiz, öğrettiklerini, seni, unutmadık. Sen rahat uyu. En derin saygılarımızla ve en içten sevgilerimizle."

BÜTÜN KIZLAR TOPLANDIK !

2009-11-09T01:16:00.000-08:00

Toplanamayız sanıyorudum ama toplandık! Teknoloji bazen gerçekten tadına doyulmaz harikalar yaratabiliyor.
Güzel bir haftasonu geçirdim. Bir kuplesini anlatayım mı ? :)
Tazim Trabzon'a gidip bütün bir hafta sonu olmayacağından evde kafa arkadaşlarla vakit geçirmenin iyi olacağını düşündüm. Veee soğuk havaları bir çırpıda bitirip bahara girmişiz hissi veren geçtiğimiz cumartesi günü sevgili Ole ve pek sevgili .Z. evimizi şenlendirdiler ("Şenlik" sanırım doğru kelime! ).
.Z. nin çok yoğun programlarından vakit bulup gelebilmesi elbette ayrı bir sevinç kaynağı ;)
Önce Ole geldi planladığımız saatten daha erken. Çünkü Tazim her zaman yaptığı gibi kendini gruba dahil edip ve dışlanıyormuş hissiyatına bürünerek "Niye beni de görmüyorlar?" "Niye ben gittikten sonra geliyorlar?" "Beni sevmiyorlar mı?" "Bana ne erken gelsinler, ben de göreyim" diye bıkbık etmeye başladı :)
Ole de bu nedenle erkenden geldi işte. Tazi bunu hep yapıyor. Ne zaman onun da sevdiği arkadaşlarım eve gelecek ve biz kız kıza bir pijama partisi verecek olsak yukarda geçen cümleler tekrar tekrar kuruluyor. Neyse sıcak kanlı bir Tazi benimkisi :)
.Z. bir parça kaybolup ve bir parça da sıkış tepiş otobüslerde nefes alma mücadelesi verdikten sonra tam da biz Ole ile açlıktan semirirken sonunda geldi..
.Z. için özel yapılmış bezelye, hepimizin ağzına layık patlıcan ve kereviz birbiri peşi sıra tüketildi. Karnımız doyup gözlerimizin feri yerine gelince kıkırdama moduna girdik elbette. Ben böyle toplanmaları bir çeşit terapi olarak görüyorum. O kadar çok gülüp saçmalıyoruzki sanırım hiçbirimizin aklında sorun yada sıkıntıdan eser kalmıyor.
Toplanacağımızı çoktaaaan öğrenmiş olan .B. öğle saatlerinden itibaran önce telefon sonra Skype aracılığıyla evden hiç çıkmadı :) Böylece "keşke hep beraber olabilseydik" iç geçirmeleri bir nebze de olsa telafi edildi ve bütün kızlar toplanmış olduk :)
Yemeği bitirir bitirmez tek kişilik bir koltuğa üçümüz sığışmak suretiyle bilgisayarın başına geçtik. .B. çoktan ekranın karşısına geçip "Bitmedi mi hala yemeğiniz? Amma yediniz !" benzeri cümlelerle tatlı söylenmelerine çoktan başlamıştı. Akşam 11'e kadar sürecek olan konuşmalar, danslar da böyle başladı. .B. kamerayla çok şirin evini ve o evde ona hoş gelen her mutlu detayı bize de gösterdi.
Gerçek olmasını istediğimiz ve sımsıkı sarıldığımız, zor günlerin başucu hayallerini tekrar tekrar kurduk..
Bu gurubun en önemli faaliyetlerinden biri de dans etmek. Önce .B. Cameron Diaz misali kameranın karşısında deli gibi dans edip bizi gülmekten öldürdü. Sonra biz, Hint müziği eşliğinde komedi dans üçlüsü olup .B. yi güldürmek istedik.. Başta çok eğlenceliydi ama sonra bir baktık bizim ki burnunu çekip gözlerini siliyor :( Sevdiklerini, özlediklerini senden 1000lerce km uzakta olduğunu bilirken bir ekranın ardında görmek ne kadar giderir ki özlemi? Yağmur bekleyen topraklara bir parça su serpmek gibi bir şey. Ne sesini duymak yetiyor ne de yüzünü görmek. İnsan dokunmak istiyor...
Sevgili .B. itiraf ediyorum koltuğun tepesinde oturduğum satler boyunca bilumum yerlerim ve hatta yerlerimiz ağrıdı ama iyiki de geldin :) Seni de orada görmek sesini duymak, gülen yüzünü görüp deli danslarını izlemek hepimize iyi geldi. Seni çok özlüyoruz :(
.B. yi Caco'suyla başbaşa bıraktıktan sonra sevgili Edward'la biraz vakit geçirmenin iyi olacağını düşündük. Ve yorumlar, tartışmalarla banttan maç izleyen enteresan insanlar gibi sanırım 30 - 40 kere durdurmak suretiyle Twilight'ı bilmem kaçıncı kere izledik :) Ole'ye film boyunca dipnot verip durduk. "Aslında öyle değil böyle" "Edward bunu şu yüzden yaptı", "Jesica tam bir moron!", "Çıktı yine köpecik!" "Bu sahnede James çok daha iyi" " Aahhh bu kız aptal!" vb cümlelerle filmi, bitmesi gerekenden yarım saat kadar daha uzun bir süre sonunda bitirdiğimizde filmi hiç bu kadar eğlenerek izlemediğimi fark ettim :)
Kızlar:
Gerçekten çok eğlendim. Özellikle kamera görüntülerini izlerken!
.Z.
Benimle iyi geçinsen iyi olur :)
.B.
Kayıtları sana da göndericem mutlaka. Kopacağın sahneler var. Çok dinamik ;)
Ole'cim;
Kurabiye ve salata desteği pazar gününe çok iyi geldi. Tekrar teşekkürler ;)

Sevgiler,
Bettra

HARPER'S BAZAAR GÖZÜYLE ROB & KRİSTEN

2009-11-04T00:20:00.001-08:00

Orjinal yani yayına giren fotoğraflar değiller. Ama yine de doğal ve muhteşem olduklarını düşünüyorum ;) Asıl fotoğraflara derginin aralık ayı sayısında ulaşabilirsiniz.
Motor üzerindeki 2. fotoğrafta Kristen'in duruşuna, yerde uzandıkları fotoğrafta her ikisine ve Robert'ın Kristen'in elini öperkenki pozuna bayıldım :)

Sevgiler,
Bettra

ESKİDEN...

2009-11-03T05:59:00.000-08:00

Neden pazar günleri evden çıkılmazdı acaba? Herkes evde oturur, gazete okur, ödevlerini yapar, pazar sineması seyreder, yemek yapar yada ev toparlardı..Bu yüzden mi nefret ederdik pazar günlerinden? Geçmek bilmeyen sessiz saatlerden..?
Neden beklerdi tüm ev halkı babanın da sofraya iştirakini? Neden bir tek kişi bile eksikse dokunulmazdı bekleyen çorbalara? Daha mı çok sever, sayardık o zamanlar birbirimizi? Daha mı az seviyoruz şimdi? Çok muz açız?
Neden haftada bir yada en çok 2 kez banyo yapılır ve bunlardan biri mutlaka pazar günü olurdu? Şimdi daha mı pisiz ? Yada o zamanlar kaynaklar kıttı da şimdi bolluk içinde miyiz?
Tüm aile bir tek şampuanı kullanır, aynı sabunla yıkanırdık. Hepimizin ayrı ayrı şampuanlarının olmayışı fakirliğimizden miydi?
Bayramlıklar vardı, arife akşamı çocukların başucunda bekleyen.. Artık kaç çocuk baş ucuna koyuyor bayramda giyeceği yeni kıyafetlerini? Kaçı büyülenmiş gözlerle seyrediyor yeni pabuçlarını?
İlk okul çağındaki çocuklar o zamanlar akşam 8.30da yatırılırdı. Adile Naşit'in "iyi uykular"ından sonra. Şimdi daha mı az uykuya ihiyacları var da 8.30da yatan bir tek çocuk bile tanımıyorum.
Okulun en haylaz, en tembel öğrencileri bile bir öğretmenle karşılaşınca ceketini ilikler, kendince saygı gösterirdi. Ne oldu da öğrenciler "Çıkışta görüşücez hoca" diye tehditler savurmaya başladılar?
Aşk başkaydı eskiden. Uzun sürerdi. İncitirdi. Kimi yine gelip geçerdi ama bıraktığı bir iz, hatıralarda bir yeri olurdu.. Aşkı, kullanıp attığımız kağıt mendillere benzetmek hiçbirimizin aklına gelmezdi. Eskidendi, geçti mi?
Kızlar 18inden önce makyaj yapmaz, saç boyatmaz, oje sürmezlerdi.. Annelerin verdiği öğütler dinlenir, hiç değilse korkulup çekinilirdi. Şimdi daha mı çirkinler de yüzlerinden fondoten, ellerinden manikür, saçlarından röfleler eksik olmuyor.? Yoksa annelerin umrunda mı değil kimin hangi yaşta ne yaptığı? Yada kimse içinde ne olduğuyla ilgilenmiyor, görüntü varsa yetiyor mu cemil cümleye?
Bayramlar, bayram içindi ben küçükken. Ziyaretler içindi. Artık aramızda olmayanların yeni evleri ziyaret edilir, ruhlarına dualar gönderilir; hala yanımızda olanlar yalnız bırakılmazdı. O zamanlar da telefon vardı ama bayram kutlamaları telefonla geçiştirilmezdi. Yüzler görülür, eller öpülür ve tatlı yenir tatlı konuşulurdu. Uzaklarda kalanlar bayram kartları atarlardı kendi el yazılarıyla. Hasretle öperlerdi.
Aslında o zamanlarda da tatile gidilir, eğlenilirdi. Sadece şimdiki gibi bayramlarda kaçılmaz, 5 yıldızlı dört duvar aralarında 5 gün geçirilip 12 ay taksitleri ödenmezdi.
Yaşlılar dinlenirdi. Aynı anılar, hikayeler onlarca kere anlatılır ama yine de her seferinde ilk kere duyuluyormuş gibi dinlenirdi.. Şimdi neden annanelerin, babannelerin, büyük babaların hiçbir sözlerine sabır gösteremeyişimiz? "Sen anlamazsın babalık" tavırlarımız, bıyık altından gülmelerimiz, "offf yine mi" ifadelerimiz onlardan çok bilişimizden mi?
Mektup yazmak zahmet olarak görülmezdi.. Özenle yazılır cevabı dört gözle beklenirdi.. Şimdi ne değişti de telefon mesajı yazmaya bile üşenen insanlar olduk?
Pişen yemekten komşulara da düşerdi elbet. Kokusunu duyana tadı da gönderilirdi. Komşuların hepsi tanınırdı. Hastalandıklarında, yeni taşındıklarında bir kap çorba çok görülmezdi.. Bunu yapabilecek zaman, akıl edebilecek incelik vardı.. Tanımadıklarımıza, kapıyı açmaya bile çekindiğimiz insanlara komşu denmezdi. Şimdiki gibi sadece gürültü yaptıklarında kapıları çalınıp agresif bir ses tonuyla alt katta bu gürültüyle yaşamanın mümkün olmadığı anlatılmazdı..
Eskiden muhtaca yardım edilir söylenmezdi. Şimdiki gibi yapılan yardımlar anons edilmezdi.

Uzar gider bu satırlar.. Pekçok şeyi yapar pek çoğunu da yapmazdık eskiden.. Aynı kalmamız mümkün değil biliyorum. Değişmememiz mümkün değil. Ama bu değişimde sizi de rahatsız eden bir şeyler yok mu?

Bettra.

AKIL

2009-11-02T11:32:00.000-08:00

Bazı resimleri unutur gidermiş akıl.. Resmi dolduran yüzler, sesler, kokular çok uzaklarda kalır
gün gelir hiç yaşanmamış gibi olurmuş.

Kimi resimleriyse ne kadar gerilere iterseniz itin ellerinizle.. Zaman akıp geçmezmiş üzerlerinden. Unuttum sanırken, geçti gitti, hani tam da bitti derken çıkıverirmiş insanın karşısına aklın dolambaçlı yollarından birinde.

Bazen gerçekten de yok gibidir acı kokulu hatıralar. Güvenle gülümsersin aynadaki resmine. Sonra biran gelir.. bir anla gelir. Bir kokuyla, bir mevsim, bir melodiyle gelir.. Gerçek mi hayal mi olduğunu kestiremediğin resimler akar gider gözlerinin önünden. Sonra işte biran gelir aynadaki aksin değişiverir. Bu yüzden nafiledir kim resimleri çöpe atmak, kimi anıları aklın tavan arasına itiştirip durmak.

Hep yakıcı günü yok ömrün. Hatıraların kıymetli mücevherleri, kaç sayfa çevrilirse çevrilsin üzelerine geçip gitmemiş gibidir. Ruh bedene sığmaz acıyla kıvranırken, can havliyle uzanır aklın elleri o sayfalara. Ve su altında nefes gibi yetişir ömrün her tatlı hali.

Hiç atmıyor akıl. Silmiyor. Yırtıp parçalamıyor. Kimini hep el altında tutuyor her kara ana ışık olsun diye. Kimini kendine bile yok sandıracak kadar derinlere saklıyor. Kim bilir belki de bazen aynı çukurlara yeniden düşmeyelim diye.

Sevgiyle,
Bettra.

SOĞUK BİR PAZAR GÜNÜNDEN

2009-11-01T11:57:00.001-08:00

.."Hayatım alelacele çizilmiş, ama vakit yetmediği için ayrıntıları doldurulamamış bir resme benziyor."..

Trevanian'ın Şibumi'sinde geçen bu cümle, belki de pekçok kereler üzerinden geçtiğimiz bir cümleyi yeniden kuruyor: Dolu dolu yaşa.

Üzerinde nefes aldığımız, büyüdüğümüz, büyüttüğümüz, öğrendiğimiz (yada öğrendiğimizi sandığımız), sevdiğimiz, yarattığımız, seviştiğimiz, okuduğumuz, küstüğümüz, korktuğumuz, endişeneldiğimiz, güldüğümüz, gezip gördüğümüz bu koca yer sonunda aslında sadece kişisel bir tablodan ibaretse.. Söylesenize yolun sonuna gelip de son fırça darbesini vurma vakti geldiğinde ve dışarı çıkıp ona bakabildiğinizde ne görmek isterdiniz? Yıllarca boyadığınız tabloda neyi görürseniz koca resmin boşa gittiğini düşünürdünüz? Ne yada neler yoksa resminiz eksik kalırdı?
Onlarca yıl var daha "yaşamak" için... Aramak için, gidip görmek için, onsuz aslında yapraksız bir ağaca benzediğinizi anlatmak, "Seni çok Seviyorum" demek, spora başlamak, listenizdeki kitapları bitirmek, az bir zaman ve küçük bir incelikle birinin hayatında büyük mutluluklar yaratmak için, kendini onun yerine koymak, biraz durup nefes almak, dinlemek için hep zamanımız var öyle değil mi? İncelenecek raporlar, katılınacak toplantılar, satılacak mallar, geçilecek sınavlar, dinlenecek haberler var önce. "Hayat"tan önce yapılacak daha çok şey var, değil mi?

Yol uzun görünüyor, evet.. Onlarca yıl... Ama zaman, göründüğü kadar basit, algıladığımız kadar uzun değil. İnsan kendi hayat sözlüğündeki kelimeleri tanımlarken önceliklerini düşünmeli en çok. "Önemli" kelimesinin karşılığını dolduranlara gerçekten önem ve öncelik vermek söylendiği kadar kolay olmuyor bazen. Dışarı çıkıp baktığında göreceği resmi unutuyor, koca resimde nokta gibi görünen yerlere bir ömrünü veriyor insan. O noktayı boyuyor, boyuyor ve boyuyor. Sonunda başka hiçbir şeye yer kalmıyor sayfasında yada koca sayfada koca bir boşluk oluyor gördüğü. Olmayan renkler, gereksiz çizgiler, anlamsız eğriler..

Bu tablo sizin. "Bu benim resmim" demeyi unutmayın ve içine sizden, ruhunuzdan bir şeyler koymayı daha fazla ertelemeyin. Resminize anlam verecek, onu değerli kılacak ayrıntıları önemseyin ve önce bunları çizmeye bakın.
Hayata astığınız / asacağımız çerçeve boş yada pişmanlıklarla dolu olmasın diye.

Sevgiyle,
Bettra...

KİBRİTTEN KARARLAR

2009-10-21T05:15:00.000-07:00

....

Hayat böyleydi işte.
İlk kararı alıyordun ve gerisi o ilk karara bağlı olarak gerçekleşiyordu.
Hayat hata kabul etmiyordu.
Kararın doğruysa işler yolunda gidiyordu ama eğer yanlış bir karar aldıysan, herşey zincirleme yanlış gidiyordu.
Mesela mesleğini seçerken...
Hasbelkader, iyi düşünmeden, yeteneklerinin farkında olmaksızın bir meslek seçtiğinde ömür boyu işini zorla yapmaya mahkum oluyordun. Başka bir iş yapmayı özlüyordun.

Seni mutlu eden, heyecanlandıran o işi düşünüyordun.
Ama biliyordun ki; özgürlüğünü kullanmış ilk kararı vermiştin ve yeniden başlamaya cesaretin yoktu.
Herşeyi ardlarında bırakıp yeniden başlayacak kadar cesur insanlar da vardı hayatta.
Ama sen onlardan biri olamıyordun.
Bunca emeği, çöpmüş gibi bir çırpıda atıveremiyordun.
Oysa göz ardı ettiğin birşey vardı:
Hayat çok kısaydı ve mutsuz olduğun işlerle zaman öldürmek aynı zamanda ruhunu öldürmekle eş anlamlıydı.

Evlilik konusunda da iyi karar vermek gerekiyordu.
Yanlış bir karar aynı evde yaşayan iki düşman yaratabilirdi.
Aşk zorunluluğa dönüşebilir ve hayatını cehenneme çevirebilirdi.
ilk kararı alıyordun, ve evet konuda özgürdün ama..
Devamında senin kararına bağlı olmayan pek çok şey gerçekleşiyordu.

Hayat kararlardan ibaretti ve KARARLAR birer KİBRİTti.
Doğru yerde ateşlediğinde seni ısıtacak, çorbanı kaynatacak ateş oluyordu.
Yanlış yerde ateşlediğin vakit ise içinde bulunduğun evle birlikte seni de yakıyordu.
Hayat basite alınacak bir oyun değildi.
Kurallarını bilmen ve ona göre oynaman gerekiyordu.
Çoğu zaman oyunun kurallarını bilmek bile tek başına yeterli olmuyordu.
Çok daha önemli olan başka birşey vardı:
Kendini bilmek...
Ne istediğini, neyin seni mutlu edeceğini ve kim olduğunu, neler yapabileceğini bilmek zorundaydın.
Ancak o zaman doğru kararlar veriyor ve mutlu bir hayata sahip oluyordun.

Ve kararlar birer kibritti...
KENDİNİ YA YAKIYORDUN YADA ISITIYORDUN...

Alıntıdır.

Sevgiyle,

Bettra

ÇOCUKLUĞUN RENKLİ DÜŞ SÜSLERİ

2009-10-20T06:16:00.000-07:00

Çocukluğun fotoğraflarda kalmış, bir kısmı siyah beyaz bir kısmı en az onlar kadar renkli anılarının çok tatlı kısımlarıydılar. Hani bakkal amcaya gidip elimdeki ufak parayı uzatıp “bu kadarlık bişi istiyorum” dediğimizde verdiklerinden. Dükkandan dünyanın sahibi bizmişiz, istediğimiz her şeye sahipmişiz gibi çıkmaz mıydık?

Eminim hepimiz için anımsattıkları farklı ama güzel anlar. Tüp Çokokrem, Tombi, Çokomel, Tipitip ve diğerleri olmadan neşeli çığlıklarla seslendirilmiş anılar çok renksiz kalırdı..

Aslında daha aklımda şu üçlü Doremi çikolata, eski kahverengi ambalajdaki vazgeçilmez Çokomilk, sigara sakız, külahlı şeker ( hani içinden yüzük vs çıkan), leblebi tozu ve emzikli şeker gibi muhteşem şeyler de var ama bunların görsellerini bulamadım.

Sabah ofiste geçmişin bu harika lezzetlerini andık. Ben hatırladım ya, okuyup bir kaçımız daha hatırlasın tatlı bir iç çekişle tebessüm etsin istedim...

Daha başka neler vardı yazsanıza..?

Sevgiler,
Bettra

BİLİR MİSİNİZ?

2009-10-09T12:57:00.000-07:00

Birinin canını acıtmak istediniz mi hiç? Canını.. canının gözbebeğini.
Onu yaşarken öldürmek, ruhunu canından çekip almak istediniz mi?
Sonra o ruha sarılıp geceyle gündüz olmak, bir olmak, onu hep sol yanınızda taşımak.
Yapmadığı her şeyin hesabını gözlerine gri bulutlar koyarak sormak aklınıza geldi mi?
Karşısına dikilip onu sarsmak, hiçbir cevabı olmadığını bildiğiniz sorular sormak.
Unutmayı deneyip .. becerememek.. sonra bir kez daha ve bir kez daha..
Ve hiçbir seferinde beceremediğiniz oldu mu?
Yüzünü unutmaktan korktunuz mu? Yada bir sonraki buluşmanızın toprakla ayrılmasından..?
Canı mı taştan ben mi tüydenim diye sordunuz mu gamsız hayaliyle her buluşmanızda?
Sadece sesini duyduğunuzda aslında savaşı o anda tüm cephelerde kaybettiğinizi anladınız mı hiç?
Bir şeyler söylemeyi becerdiniz diyelim..
Ne söyleseniz içinizdekileri bitiremediğiniz, öfkenizi tüketemediğiniz..
Unutulmuşluğunuzu, birkaç dünya huzuruna değişilmişliğinizi yutkunamadığınız..
Kelimeden bıçaklarınızı yüzüne savurup yeteri kadar acıtamadığınız için kendinize kızdığınız oldu mu?
Sonra gözlerinize ırmaklar koydunuz mu, yere bakan yüzündeki acıya karşı ılık ılık akan...
Bütün varlığınızla ona doğru koşmak isterken aynı anda ondan uzak her yerde olmak istediniz mi? Ve bir o yana bir bu yana savrulurken durup baktığınızda aslında hiçbir yerde olamadığınızı gördünüz mü hiç?

Canınızdan bir parçayı koparıp atmayı istemek nasıl kanatır ruhunuzu, bilir misiniz..?

Bettra.

KIRMIZI GİTTİ, KIŞ GELDİ.

2009-10-08T11:35:00.000-07:00

Tuhaf bir hali var mevsim geçişlerinin..
İnsan gidene mi üzülsün gelene mi sevinsin şaşırıyor..
Giden sarı sıcak günlerin arkasından mı bakayım gelen ıslak kasvetli griyi kapılarda mı karşılayayım..?
Kış geldi değil mi..? Yolda yani çok az kaldı.
E günaydın diyenleriniz varsa diyim benim yaz geldi, kış geldi alametlerim farklı.
Yaz, denize girdiğimde gelir. Bir güzel kır kahvesinde yeşile doyduğumda.
Çimlere uzanıp bulutsuz mavilerde kaybolduğumda.
Ama en çok o muhteşem kırmızı sulu meyveyi kahvaltı masamda gördüğümde.
Bütün bir yazı karpuz yiyerek geçirebilenlerdenim..
Şimdi gitti ya, artık kış geldi.

Bettra...

2009-10-06T12:54:00.000-07:00

Kendi filminde seçtiğin rolü oynarken şikayet etmek..
Baş rolleri istediklerine vermekte pekçok kere özgürken hem de..
Kendi karakter özelliklerini belirlerken, mekanlarını seçerken elinde yüzlerce seçenek varken..
Sonra sahip olduklarınla mutsuz olmak.. Elindeki büyük ölçüde senin eserinken..
Önüne çıkan her duvara toslamak, takılıp düştüğün her çakıl taşından sonra sızlanmaksa seçtiğin canın düşündüğünden çok yanacak.
Bardağın su olmayan kısmıysa görmek istediğin bu da sandığından kolay olacak..
Zor olan mutluyum diyebilmek, bunu hissedebilmek..
Mutluluğu nasıl tanımlarsın ki?
Sana ve sevdiklerine bahşedilmiş sağlık..
Bir karın tokluğu, bir gülen göz...
Duymayı beklediğin sözcüklerin yankılanması kulaklarında..
Kazandığın sınav, halen çalıştığın iş..
Sabah gözlerini açtığında gördüğün yüz..
Huzur dolu bir sessizlik, umut dolu bir mavi..
Başının üzerinde öten minik kuş.. Bir tanıdık köy kokusu.......
Bu koca, her köşesi bucağı sana ait sahnende seçtiğin rolü oynarken mutsuz olma.
Çizdiğin her şeyin, her rengin silinebilir olduğunu unutma...
Yıldızlar hep tam başının üstünde.
Her ışıltılı gecenin sonunda koyduğun yerde ve her günün sonunda baktığında gökyüzünde.

Seçim senin.

Sevgiyle,
Bettra...

DÖNMEK...

2009-10-04T11:52:00.001-07:00

Zamanı unutmuş, günümü şaşırmış gezerken Anadolu'yu, yinede çoook uzun zaman oldu duygusundan kurtulamadım koca bir hafta. Parmaklarım tuşları, içimdeki kelimeler bir çıkış yolu arayıp durdu bu zamansız hafta boyunca.
Ne güzel, arada bir şu hep üzerinde gidip geldiğimiz çizginin dışına taşıyıp rotamızı bir yerlerde başka yaşamların, başka renklerin gerçekten hayatta olduklarına tanık olmak.
Ne güzeldi başka bir denizin aynı maviliklerine dalmak, uzun sarı yollar boyunca bozkırlarda kaybolmak.

Güzeldi, bir zamanlar benim olan, terk edip giderken göz yaşı döktüğüm şehri yeniden yaşamak.
Bensiz buruk kalır sanmıştım. Evimin kapısı değildi sadece kilitleyip bomboş soğuk duvarlarla ardımda bıraktığım. Koca şehri kilitlemiştim ben. Kapısını çekip çıkarken ah ne çok yanım kalmıştı içerde.. Bomboş, ruhsuz bir bedenle dönmüştüm bu deliğe. Ve sanmıştım ki ben gittiğimde o, eski soluk günlerine geri dönecek. Dağı küsecek, sert deli rüzgarlar çarpacak kimsesiz evlerin pencerelerini... Ben gittim ya seni bırakıp, sandım ki kimse kalmadı seninle.. Yüzyıllardan getirdiği o koca cüssesiyle sığınabileceği birkaç gölge bulur belki demiştim. soğuk, uzun, kara gecelerinde. O zaman belki birileri kırar kapısını girer de yeniden yaşam dolar sokaklarına.. Hayat bulur...
Oysa o yeşermiş, büyümüş . Ben ona hasret dolu sözcükler yollarken, o hala benim ama başka bir şehir olmuş yokluğumda.
Kilitlemiştim seni. Seni, ben gibi anlayacak, sevecek birileri gelip yerleşene kadar sıcak bağrına...

Görmek güzel. Ama umduğunu, sandığını değil sadece olanı buluyor, görüyor insan.
Dönmek güzel. Bakalım neler bulacağım..

Sevgiler,
Bettra...

GELME

2009-09-20T13:17:00.000-07:00

Geceydi.. yok henüz gün gitmemişti.
Çıkıp gelmiştin yine birden, aniden.. Beklenmezken.
Bir şarkının sözleriydi seni yanı başıma taşıyan.
Bir replik bazen, bazen bir resim.
Sen "Sil beni!" diye çırpınırken ve ben çıkarmışken seni kalemimin tersiyle öykümden.
Yada çıkardığımı sanırken..
Hak mıydı bu ani gelip gitmeler?
Yaş olup göz pınarlarıma birikmeler..
Ben seni silmişken ve hala izlerine bakıp dururken.

2009-09-16T05:02:00.000-07:00

THE THIRD TRAILER IS RELEASED!

New Moon's official third trailer is put out and I am really speechless! I have watched it over and over again and can not not stop doing it.
Honestly to say that when I had watched the first and second trailer I have got a little disappoitment. But this one..!
I do not want to say that it is amazing before watching the whole movie but seems that we are waiting a film full of exciting & love...
By the way Robert Pattinson has made a significant growth on his acting!
I specially like the scene when Felix (Daniel Cudmore) and Edward have come up against eachother and when Edward says :

"You can go to hell ! "
Watch it ;)

http://www.newmoonmovie.org/2009/09/its-here-the-third-official-new-moon-trailer/
http://www.twilightthemovie.com/

Bettra...

BEKLEMEK

2009-09-16T00:07:00.000-07:00

Kaç saat olmuştu acaba? Aynı kaldırım taşının aynı noktasında beklemeye başlayalı? Kolumdaki plastik saat bir önceki akşamın sekizini gösteriyordu. Kısmen daha huzurlu bir vakti..
Yanımdan geçip giden, suratlarında ki insanlıktan nasibini almamış sırıtışlarıyla birkaç adam hatırlıyorum şimdi. “Gelmedi mi yavrum?” diyen uğultulu sesler hala kulağımda. Sarı taksiler. Pastanedeki insanların gürültüsü.. O eski pastaneyle o kara üst geçidin hayatımdaki yeri, seni beklediğim sahnelere dekor oldukları için önemliydi. Biliyorum sen de istemezdin hayatımın o günleri böyle siyah dekorlar üstüne kurulsun. Biliyorum.. Çocuktum. Nedenlerini anlayamayacak yada beklemekten vazgeçip karşına çıkarak “Ne yapıyorsun?” diye öfkeyle haykıramayacak kadar çocuk. Ama hangi yaştaysam daha olgun davranmam gerekmedi mi hayata ? Anlayış göstermek sahip olunması gereken en temel özelliktir, tercih edebileceğiniz diğer seçenek hayal kırıklığıyken.

Bu da öyle bir zamandı işte. Beklemeliydim... Birkaç güzel anı biriktirebilmek, yüzünü, ellerini ezberleyebilmek, gülüşünü izlerken sesini kaydedebilmek için. Bir yabancı olmadığını hissedebilmek için en çok da. Gelmediğin zamanlarda da “anlayışlı” sıfatını kalkan yapıp bir sonraki görüşmeye umut bırakabilmek için. Ama yaşlandım seni beklerken. Acıdım, karardım. Çocukluğumun umut dolu renkli hayallerini, rüyalarıma koydum.

Yine de keşke beklenen sadece sen olsaydın.. Oysa hayatımın bir kısmını da bekliyordum seninle birlikte. Sanıyordum ki sen çıkıp geldiğinde o kısım da gelecek ve her şey olması gerektiği gibi olacak. Eksik bir şey kalmayacak.. Seninle dolu çocukluğum, seninle birlikte yürüyecekti bana, elinde rüzgar gülü. Bu yüzden beklerken geçen dakikalar fırtınada üzerime savrulan ucu sivri metal parçalarıydılar. “Ya gelmezse” ile geçen mücadelelerim sırasında. Gelmeyeceğini anladığım an mızrağın göğsümü delip geçtiği andı. Mızrak içime oyduğu deliğe unutulmuşluğu bıraktı.

Keşke beklenen sadece sen olsaydın. Ve bu bekleyişlerin bıraktığı izlerin çok küçük bir parçasını bilebilseydin. Belki o zaman.. o zaman bu kadar sızlamazdı mızrağın bıraktığı iz.

Bettra.

Okura Not

2009-09-15T04:44:00.000-07:00

Açık maviye dönmüş gri günlerden tuhaf bir mutluluk duyuyorum. Aslında güneşin kızıyım, haziran çocuğuyum. Deniz ve güneş olsun da gerisi hikaye. Ama hiç bu kadar özlememiştim yağmuru, pusu. Yılın son tatilini puslu, soğuk Doğu Karadeniz yaylalarında geçirmek için bile uğraştım ama zaman benim kadar istekli değildi, olmadı. O serin düzlüklerde bir çadırın içinde yada tahtadan eski bir evde uzun saatler geçirmek için gerçekten birçok şeyden vazgeçebilirdim. Balkonundan ardı arkası kesilmeyen en yeşil ormanlarına dalıp gider, ciğerlerimi güzel ülkemin en temiz havasıyla doldururdum. Sadece sessizlik eşlik ederdi, Shakespeare'e. Bakir değiller biliyorum ama bana yine de bakir gelen ağaçlarının arasında uzun ve yine sessiz yürüyüşler yapıp biraz da ben onları dinlerdim. Bizim konuşmalarımız gibi olmazdı değil mi? Acı, iki yüzlülük, savaşlar olmazdı en azından. Yaprakların hışırtısı, kuşların kanat çırpması, şelalerin gümbürtüsü, rüzgarın ninnisi.. sadece doğanın muhteşem dili olurdu her derde deva..

Ne anlatılacaktı konu nereye geldi? Bazen istediklerimiz değil de beklediklerimiz kendilerini atıveriyorlar satırlara.

"Serenissima" diye bir hikayeye başladım bilenleriniz bilir. İlk satırlarını yazmıstım aşağıya. Düzeli periodlarla paylaşacaktım ama sonra vazgeçtim. Karınca kararınca yazdıklarımı sadece iyiler okumaz da canım sıkılır diye.
Yolun sonunu göremiyorum ve ışığa dair pek umudum da yok ama yine de şimdilik kağıda dökülenler bana kalsın ...

Sevgiler,
Bettra

SERENISSIMA

2009-09-13T12:28:00.000-07:00

Saat kulesinin (Campanile) altında demişti, tam 6'da. Meydanın rüya gibi olduğunu düşünürdü hep. Bir masal kitabının büyülü sayfası gibi. Susmayan mutlu bir melodi ve her köşede görebileceğiniz dans eden aşıklar. Ama şimdi kulenin altında onu beklerken yalnızdı, duyduğu tek ses uğultuydu ve bu rüyada ters giden bir şeyler vardı. On dakika bir saat gibi geçti. Kalabalığın içinde ona doğru yaklaşan herkese umutla baktı ama o görünürde yoktu. Dans eden birileri de. Yorucu ve uzun bir yolculuktan sonra meydanın böyle soğuk görünmesi normal olmalı..

"Tanrım ne düşünüyordum?" "Her şeyi geride bırakıp buraya nasıl geldim..? Gerçekte hiç tanımadığım birinin ve herhangi birine anlatsam deli olduğumu düşünmeleri çok olası anlattıklarının ardından üstelik.."

İçindeki umutsuz sese kulaklarını tıkayıp "Gelecek" dedi. "Rüya görmüyordum ya"..
San Marco bütün ihtişamıyla karşısındaydı. Şehrin diğer adının Serenissima (huzur) olduğunu duymuştu ve bu adın ona hep daha çok yakıştığını düşünürdü ama son bir saattir ne kadar denerse denesin etrafına baktığında hayallerindeki mutlu resmi göremiyordu..
Hava kararırken mıhlanmış gibi hareketsiz beklediği bu yabancı yerde tek düşünebildiği şey "Ya gelmezse?" idi. "Ne yapmaya çalışıyor, beni korkutmaya mı?"..
Çok istediği halde hala neredeyse tek kelime İtalyanca bilmez, dünyanın başka bir yerinden tanımadığı bir adamın anlattıklarına (ve tabi gördüğü rüyalara) (rüya diyordu çünkü olanlara gerçek derse gerçeklerle ilgili tüm bildiklerini değiştirmesi gerkecekti) ve tuhaf bir şekilde güven telkin eden sesine inanıp buraya gelmişken ve o tam bir saat gecikmişken daha ne kadar korkabilirdi ki? Gelecekti, değil mi ..?
Bir an sonra önündeki kalabalığın huzursuzca kımıldandığını gördü. Biri insanları sağa sola iterek ona doğru koşuyordu. Yüzünü seçemiyordu. Saçlarını da. Sadece uzun boyu ona benziyordu..

"Neler olu.." Geriye çekildi ve ne olduğunu anlamadan kendini karanlık bir ara sokakta buldu. Koşuyordu, Jack'le beraber...

Devam edecek.

Bettra...

KARA KALEM

2009-09-11T03:27:00.000-07:00

Hep böyle duracağız, sırtlarımız birbirine dönük.
Sus kalacağız..
Kimse aklını başına toplayıp "Ne yapıyoruz?" u sorgulamayacak.
Takıp sert adam maskelerimizi ve unutarak ikame edilmez ruhsal varlıklarımızı
Hiçbir şey olmamış gibi davranacağız, normalmiş ve çirkin olan hayatın kendisiymiş gibi.
Çirkinliği yazanlar, boyayanlar, hayata geçirenler masum kalacak.
Ve kopan can bağlarımızı kara kalemle tamamlayıp sahte hasarsızlık raporları sunacağız hayata.

Bettra...

KARA.. KAPKARA...

2009-09-09T11:51:00.000-07:00

"İÇİM KARARMASIN ŞİMDİ" DİYORSAN DÖN GİT.

Haberleri bıraktım.. Çok oluyor.
Kaçırmazdım.. Bir de baktım aklımı kaçırıyorum.
Ölenler, bedenleri ve ruhları parçalanalar, kaçanlar, vuranlar, hata üstüne hata yapanlar, ali kıran baş kesenler, kesip biçilenler, aldatanlar, yananlar, dolandıranlar, yalancılar, yüzsüzler, fakirler, hödükler, götürenler, sapıklar, caniler, benciller, emperyalistler, sadece kendine demokratlar, gözü dönmüşler, gözünü hırs bürümüşler, çarpıtanlar, hırsızlar, tutarsızlar, rüzgar nerden eserseciler, cahiller, acımasızlar, gurursuzlar, insan kılıklılar, yağ gibi hep üstte kalanlar, cin olmadan adam çarpanlar ve buna yine de çarpılanlar, aynı çukura 6666666. kere düşenler, aptallıklar, kimin eli kimin cebindeler, "beach"ler, yemek bulamayanlar ve havyara burun kıvıranlar... KÖTÜLER.

İyi ne var? Mutlu bir şeyler kaldı mı? Temiz birşeyler. Ar damarı çatlamamış birileri.. Dini imanı para olmayan. Kalan ve susturulmayan. İçten gelen, tarafsız olamasa da bilinçli taraf olmayan. Paranın gözünden gelmeyen bir haber duydunuz mu son yıllarda?

Vazgeçtim anladınız mı? Herkes birbirini yiyebilir benim umrumda değil artık.

Onca sene umrumda oldu da ne oldu? Her gün biraz daha depresif, biraz daha kara, daha mutsuz bir enkazdan başka ne kaldı içimde? Ne aklım eriyor ne ruhum yetiyor..

Canın, cana kıymasına aklımın hiçbir köşesi kabul etmiyor. Allah'ın verdiği cana kıyanı gözüm görmek istemiyor.

Kendi topraklarında demokrasi, özgürlük dersi verip en koyu milliyetçiği yapanların, insan hakkından dem vuranların başka topraklara insan avlar gibi bomba yağdırmasını, daha adını bilmeyen bebekleri ucunda sadece para olan iğrenç bir cinayet oyununda yok etmelerini, bir tek askerleri öldüğünde hepimizi sıra dayağına çekmelerini ama benim binlerce insanım öldürüldüğünde yada öldürdüklerinde buna hep bir kılıf uydurmalarını, insanlara böcek muamelesi yapmalarını yetmezmiş gibi topumuzu aptal yerine koyup her şey demokrasi için diye başları dik, gözlerimizin en derinine bakabilmelerini ne aklım ne yüreği kaldırıyor..

Gerçekten dayanamıyorum. Ama bütün dünya dayanıyor işte.

Benim niye umrumda olsun?

Seçim zamanı oy diye kapılarda dilenenler, pusulalardan çıkan kendi adları olsun diye erzak dağıtacak kadar alçalan ve alçantanlar vatan evladı öldüğünde, sel götürdüğünde, katiller sokaklarda gezerken, hak parayla, ideoloji ile ölçülürken, trafik adama cinnet geçirtirken, çocuklar okuyamazken, hastalar ilaç alamaz, uykusunu yarım bırakıp kuyruklarda fenalaşırken neredeler? Yoklar mı? Olanların cevabını sandıkta vermek için gittiğimizde doğru cevabı verecek olanlar nerede? Yokları mı? O zaman bin beteri müstehak değil mi?

Baktım ki canım acıyor, canım kanıyor. Nefesim yetmiyor ekranın gösterdiklerini izlemeye söylediklerini dinlemeye. Bu boşvermişliğe, gönülsüz rızaya, bu çıldırtan suskunluğa...

Vazgeçtim. Umrumda değil! Hiçbir şey kaybettiğimi de düşünmüyorum. Sanırım 5-6 ay oldu. Daha bir zararını görmedim. Ara ara web gazeteleri, zaman zaman bulunduğum ortamda istemeden maruz kaldığım zamanlar dışında haber İZLEMİYORUM, DİNLEMİYORUM, OKUMUYORUM. Ve şiddetle tavsiye ediyorum!

Yerine Oktay Sinanoğlu diyorum, Emre Kongar diyorum, Cüneyt Akalın, Feyza Hepçilingirler, Attila İlhan, Trevanian, J. K. Rowling, Tolkien, Orhan Veli, Yakup Kadri, Nazım Hikmet, Kafka, Mümin Sekman, Tolstoy, Dostoyevski, Rıfat Ilgaz, J. Steinbeck, Stephenie Meyer ve elbette şuan aklıma gelmeyen buraya sığdırmamın mümkün olmayacağı her telden yüzlerce, binlerce, milyonlarcası diyorum.

Bettra.

MACBETH

2009-09-08T13:02:00.000-07:00

"Korkudan yediğim lokma boğazımdan gitmeyecekse,
Her gece korkunç rüyalar saracaksa uykularımı
Varsın her şey çığrından çıksın,
Bu dünya da yıkılsın öteki dünya da,
İnsana rahat nefes aldırmayan kuruntularla beynimizi bir işkence masasına çevirmektense
Ölüp rahat etmek daha iyi,
Rahat etmek için öldürdüklerimizle."
(III. ii. 165-172)

"Kendini boşuna harcamış olur insan
Dilediğine erer de sevinç duymazsa.
Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi,
Yıkmakla kazandığın şey kuşkulu bir mutluluksa."
(III. ii. 6-9)

William Shakespeare

MASAL BİRİ

2009-09-08T01:51:00.001-07:00

Yeşil, sarı kimi zaman.. Ama hep ulu, hep uçsuz bucaksız..
Ne vakit dalıp gitsem bulut misali küme küme ağaçlara, biri var dans eden o bulutların üzerinde.
Birinden diğerine sıçrayan..
Başı önde mağrur adımlarla salınan yada. Düşünceli kimi zaman.
Biri var sen gibi değil, ben gibi değil..
Hangi masalımdan, hangi düşümdensin sen?
Ve ağaçları bu mutlu resme katan ne?

Bettra...

YENİ

2009-09-07T12:43:00.000-07:00

Zaman geçtikçe bir düğüm gibi oturur boğazına özlemek. Yutkunsan canın acır, öksürsen ... öksürsen bir şey değişmez yumru oranda kalır...
Kendine şaşarsın "bunu niye özlüyorum ki ?" diye..
Sokaklar gelir aklına, mahallenin eski binaları, simit satan çocuk, fırından yeni çıkmış ekmek kokusu ama sizin fırının ekmeklerinin kokusu, bakkal, trafikte sıkışıp kalmış arabalar hatta ve hiç fark etmediğin daha bir sürü şey. Her şeyi özlüyorsun değil mi? Çünkü o her şey geride bıraktığın hayatın ...

Bir "Ufacık" benzerlik seni buraya geri getirecek. Dalıp gideceksin akıl defterindeki resimlere. Burnun sızlayacak göz yaşlarınla savaşırken. Baktığın soğuk binalardan nefret edeceksin kimi gün, hiçbir şey ifade etmedikleri için. Yaşanmış bir şeyler arayacaksın, bir ufacık kırıntı.. Güneş açacak sen görmeyeceksin kış sanacaksın hep, gri... Doğal yaşam koşullarından uzaklaştırılmış vahşi bir yaban hayvanı gibi çırpınacaksın. Hava isteyeceksin, nefes almak.. Anlattıkların anlaşılmadıkça yada anlatamadıkça gönlünce, içinden haykıracak ama kimselere duyuramayacaksın sesini. Sevdiğin adamın anlamayan bakışlarına incineceksin. Kimsesizlik saracak her yanını, yaz sıcağında bile ürpereceksin. Ve "sıfır" ın anlamını anlayacaksın bugünlerde.. Her şeyin "sıfır" olduğu bir yerde ayakta kalmaya çalışırken köksüz ağaçlara benzeteceksin kendini. “Nasıl?” diyeceksin sıklıkla..

Onu düşüneceksin sonra. Şu sıralar "her şey" diye hatırladığın şeylerden uğruna vazgeçtiğin adamı. Aşkın nelere kâdir olduğunu.. Bu yeni hayatın nedenini ne çok sevdiğini ve onsuz geride bıraktıklarının hiçbir anlamı olmayacağını.. Sahip olduğun hayatı, artık sadece sana ait olan, sen kokan, senin kuralların, doğrularınla hayat bulan ve "huzur" kelimesinin, yaşam sözlüğündeki yeni karşılığı olan evini düşüneceksin. "Umut" ve "sabır" başucu kelimelerin olacak.

Sadece içi para dolu kumbaranı daha büyük bir başka kumbara için geride bıraktığını düşün. Kumbaran yine dolacak. Yeni dostlar, yeni eğlenceler ve her yeni şeyi biriktireceksin umutla. Kısa birkaç zamandan sonra fark edeceksin ki özlediklerine her kavuşmanın ardından biran önce geri dönmek, huzurla çevrili surlarının içine atmak isteyeceksin kendini. Sıcak yatağın dönecek aklında uykusuz yurt gecelerinde... Birgün bir bakacaksın “her şey” in içini artık başka şeyler dolduruyor. O gün artık yaşanmışlıkları olan duvarları fark edeceksin. Sokakları, caddeleri, yan komşunun bahçesini tanıyacak her gün başka anılar biriktireceksin.

Hiç anlatmadın mutlu anların dışındakileri. Ben de sormadım.. Bildiklerimi sormak anlamsız geliyor. Sadece birkaç sene öncesini hatırlayıp seni düşünerek, bugünlerde neler hissettiğini, anlayarak ve gözlerimde birkaç damla göz yaşı biriktirerek yazıyorum. Ve içimden “geçecek” diye sayıklıyorum...

Sevgiler,
Bettra...

Haftasonundan Kalanlar

2009-09-06T10:35:00.000-07:00

Hımmm güzel bir hafta sonu oldu demiştim değil mi? Eğlenceli ve huzurlu ve yeşil ve komik :)

Canım Cicöz ve sevgili Savaş bir İstanbul ziyaretlerinde daha bizimleydi (Tabiki olacaklar başka türlüsü düşünülebilir mi?!). Cicözü ve beni tanıyanlar pek iyi bilirler biz iki fıstık mutfakta olmayı ve harikalar (!) yaratmayı çok ama çok severiz. Ama yanılmayın lütfen bu her zaman "harikalar" yarattığımız anlamına gelmiyor :) Bazen de aşağıda gördüğünüz ve bir türlü ne olduğuna karar veremediğimiz türden şeyler çıkabiliyor ortaya.

Peki bu durumda biz ne mi yapıyoruz. Eheheh genelde uzuuuuuuun süren şen kahkalar atıp "Ama ama bu da olmadı hadi bi daha" diyerek yeniden işe koyuluyoruz. Bu sırada Tazi ve Savaş artık rahatça anlıyorlar ki mutfakta bir şeyler ters gidiyor ve Cicöz ve ben bunun tadına varıyoruz :)

Bu sefer de böyle oldu. Ağzımız tatlansın diye yaptığım sakızlı muhallebilerin üzerlerini süslemek üzere kolları sıvadık. Ve şablon kullanmamıza rağmen bakın bakalım ilk denememiz nasıl sonuçlandı:

Eh sonuç bu olunca "Yok artık ne ki şimdi bu" diyerek ve önceki deneyimlerimizi de hatırlayarak uzun dakikalar boyunca devam eden kahkahalarımız yankılandı şen evimizde :) cicözü ve onunla mutfakta geçirdiğimiz anları çok seviyorum. Bizim sonuç hiç bir zaman hüsran değil. En kötü ne olabilir ki? Bir ağız dolusu kahkaha !

Tabi bakmayın bu kadar dalga geçtiğime. Servise giden kaseler arasında aşağıdakiler de vardı:

Cuma akşamı yaşadığımız bu tatlı dakikalardan sonra bunu muhteşem bir kahvaltı ve güzel bir geziyle pekiştirmek olmazdı. Kahvaltı sonrası yola düşüp Şile ve Ağva'ya gidip Göksu Deresi kenarında biraz huzur depoladık. Dönüş akşam saatlerine denk geldi, ne yazık ki dolunay çıktığında makinemin şarjı bitmişti :( , ve bakın gün boyu makineme hangi kareler yansıdı..

Tazim patlıcan ve köy bibelerimizi közlüyor :)

Sevgiler,
Bettra...

FINAL DESTINATION 4

2009-09-06T07:14:00.000-07:00

FINAL DESTINATION 4

Film, Final Destination 2'yi de yöneten David Ellis tarafından yönetilmiş 2009 yılı bir ABD yapımı (Final Destination ve Final Destination 3'ü James Wong'un yönettiğini düşünürsek 5. bir film gelecek olursa sanırım yönetmeni James Wong olur). Özetle "Ölüm senin için geldiyese istediğini alır" diyor film.

Serinin önceki filmlerine göre şiddetin dozunun tavan yaptığı bu bölüm tematik olaraksa diğeriyle tamamen aynı (İlk üç film çok daha iyiydi diyebilirim). Hatırlarsanız daha önce de asıl karakterin öngörüleri sayesinde uçak kazası, zincirleme tarfik kazası ve hızlı tren kazasından kurtulanların sadece birkaç gün daha fazla yaşadıklarını izlemiştik. Bu kez de baş karakter Nick (Bobby Campo), bir araba yarışı sırasında bazı görüntüler görür ve bir şeylerin ters gideceğini anlar. Gördüklerinin ardından sevgilisi Lori (Shantel Vansanten), arkadaşları Hunt ve Janet'ı son anda yarışı izledikleri yerden çıkarır ve saniyeler sonra pistte onlarca insanın öldüğü büyük bir patlama meyda gelir. Ve film başlar! Ölüm, listesinden kurtulanlar için sırasıyla geri döner. Nick'se nafile bir çabayla gördüğü görüntülerden mantıklı anlamlar çıkarmaya ve onu durdurmanın bir yolunu bulmaya çalışmaktadır.

Final Destination 1, 2 ve 3 te olduğu gibi bu filmde de olayların çıkış noktası ilk sahnelerde örülüyor. Yani ölümün adeta azılı bir katil gibi insanların peşine düşmesini sağlayan olay ilk sahnelerde veriliyor ve gerilim (!) yüklü bir kaçma kovalamaca başlıyor. Sonunda kazanan hiç değişmiyor: Ölüm. Önemsiz, küçük gibi görünen kazaların birbirini tetikleyerek akıllara durgunluk verici sonuçlara neden olduğu sahnelerle dolu film, dediğim gibi öncekilerle birebir örtüşen bir şablona sahip. Sanırım en sıkıcı yanı bu. Ölüm kendi listesindeki sıraya göre can almaya gelirken izleyiciye "acaba sıradaki gerçekten o mu?" izlenimi yaratılmaya çalışılmışsa da merak duygusu uyandırmaktan çok uzak. Final Destionation'ı izlediğimde farklı bulmuş ve beğenmiştim. Ama ceplerini hep boş hisseden yapımcılar, tutan bir işi cılkı çıkana kadar bırakmadıkları için daha kaç Final Destination izleriz emin değilim. Artık bu senaryonun rafa kalkma vakti geldi de geçti diye düşünüyorum.

Filmin bir slasher filminden tek farkı insanları doğrayıp kesen biçenin bir sapık değil "ölüm"ün kendisinin olması. Hemen her ölüm tiksinç, bağırsak ciğer vb organların etrafa saçıldığı, etlerin lime lime olduğu, azrailin intikam için en kanlı, işkence dolu yollara başvurduğu sahnelerle sunuluyor (Bu sahneler kimi zaman acı dolu çığlıklar eşliğinde, kimi zamanda seslerin duyurulamadığı ızdırap dolu uzun saniyler boyunca ekranda kalıyor). Öyle ki pes edip "Madem ölmem gerekiyor o zaman ölürüm" diyerek birkaç kez intihar etmeyi deneyen güvenlik görevlisi, her seferinde hayatta kalıyor. Çünkü ölümün onun için daha işkence dolu planları var. Öyle kolay ölmek yok! Burada azrailin verdiği açık mesaj "beni uğraştırırsan seninle özel olarak ilgilenirim" olmalı..

Teknik açıdan bakınca patlamalar, yangınlarla dolu sahnelerin çoğunun görsel efekt destekli gerçek çekimler olduğu söyleniyor ama artık sıradanlanmış bir senaryoyu sanırım hiçbir efekt kurtaramıyor. 3D teknolojisinin nimetlerinden en çok yararlanılan açılıştaki patlama sahnesi kendinizi istemsiz olarak fırlayan tekerlekler yada bir araba parçasına karşı geri çektiğiniz sahnelerle dolu. Teknolojinin nimetlerini filme mâl etmekse içime sinmiyor. Senaryoya iliştirilmiş ve bu yolla "siz sinema severlerin başına da tam şuanda aynı şey gelebilir!" 3Dli sinema sahnesine, buradaki patlamaya ve fotoğrafta görebileceğiniz özensiz görüntüye deyinmek gereksiz.

Sonuç: 3D nin getirdiği tedirgin edici sahneler dışında kesinlikle korku ve gerilimden yoksun daha çok mide bulandırıcı ve "artık" sıradan bir film. Slasher türünden hoşlanmayan, çünkü burada sanat ve yaratıcılık adına "çoğu zaman" ancak kırıntılar görebilen benim gibi biri için kötü bir tercih oldu ama 3D çizik içindeki gözlükler dışında gayet iyiydi. Zaten izlemesem de olmazdı :)

Bettra...

2009-09-05T23:51:00.000-07:00

Güzel, dolu dolu iki gün geçti. 3D li kötü ötesi bir Final Destination, huzurlu bir dere kenarıda muhabbet dolu saatler, ormanın içinde dolunay eşliğinde eşsiz bir gece yolculuğu günleri dolduranlardan bazıları.

Sevgili Cizöz ve canımız Savaş evimizi şenlendirip, sadece bir "ceee" diyip gittiler :(
Dört gözle bir sonraki buluşmayı, muhteşemmm Mikelada fıçısında yüzmeyi hayal ediyoruz ;)
Yazamamak huzursuzluğu var içimde. Biraz dinlenmem gerek..
Kısa sürede hayata sunulmuş yeni cümleler ve hafta sonundan komik bazı karelerle
görüşmek üzere diyim olsun bitisin :) Gerçekten uyumam gerek :(

Sevgiler,
Bettra

İLK MİM :)

2009-09-02T12:03:00.000-07:00

MİM MİM MİMMMM ;)

İlk mimimi alıp, mimlenenler kervanına katılmış bulunuyorum. Hadi bakalım hayırlısı!
Mimleyen kişi arada yazdığım sinema yazılarını kendi blogu üzerinden de yayınlayan Dexterfernando (http://beneaththeground.blogspot.com/search/label/Haberler). Kardeş blog yani ;)
Özellikle korku sineması üzerine bir çok tanıtım ve inceleme yazısını site üzerinden bulabilirsiniz.
Sevgili Dexterfernando'ya mimi ve fikri sorulasılar arasına kattığı için teşekkür ederim.
Yeni site ismine gelince bununla ilgili ayrıca yazağım kendisine, buradan olmasın.

Sevgiler,
Bettra...

Soru: Biri beni mimlediğinde cevap verip sonra da benim başka birilerini mimlemem gerekiyor mu? :(

2009-09-02T05:55:00.000-07:00

THE PIERCES

Allison ve Catherine Pierce kız kardeşlerle sevgili .Z. sayesinde tanıştım. Gerçekten farklı ve çok hoş bir müzik yapıyorlar. İlginç olan, gözlerimi kapatıp onları her dinlediğimde mutlaka bir Tim Burton sahnesi geliyor karşıma. Burton'un tarzına bence çok yakışıyor müzikleri. Mutlaka kullanmalı...
Özellikle "Secret"i dinlemenizi tavsiye ediyorum. Youtube yada Daily Motion'dan dinleyebilrsiniz. Kimbilir belki siz de müzik arşivinize yeni bir tad eklersiniz benim gibi ;)

Sevgiler,
Bettra

2009-09-01T23:29:00.000-07:00

Bettra...

2009-08-31T05:43:00.000-07:00

VOLTURI!

Hikayedeki resmedilişlerinin ne kadar ihtişamlı olduğunu düşününce insan ekrana nasıl yansıyacaklarını merak ediyor değil mi? Volturi'ler, Twilight hikayesinin önemli yapı taşlarından biri. Vampirlerin yüz yıllardır hayatta kalmayı başarmış atalarını temsil ediyorlar ve dünyadaki tüm soydaşlarını onlar yönetiyorlar.

New Moon'un Volturi'lere ait bir kaç sahnesinin fotoğrafları People dergisinde yayınladı.

Fotoğrafta Soldan Sağa: Volturiler'in lideri Aro (Michael Sheen), Caius (Jamie Campbell Bower), Jane's twin Alec (Cameron Bright)

Yönetmen Chris Weitz bakın Volturilerin görünüşleri hakkında neler demiş:
" Donuk kırmızı gözlerine baktığınızda aslında gözlerinin içine bakamıyor, gerçek niyetlerini göremiyorsunuz. Bunun oldukça korkutucu bir yanı var. Meyer, Volturi ailesinin çok yaşlı üyelerini bir çeşit büyücü gibi göstermekten kaçındığı için ben de onları son derece genç göstermek için çalıştım. Genç ancak aynı zamanda yaşlarından gelen mesafeli ve kendilerine hakim bir duruşları var. Yani sadece fiziksel olarak genç görünüyorlar.

Fotoğrafta: Jane (Dakota Fanning), Edward (Robert Pattinson), Alice (Ashley Greene)

Fotoğrafta: Demetri (Charlie Bewley), Alice (Ashley Greene)

Sevgiler,
Bettra...
　

2009-08-30T11:51:00.000-07:00

EDEN LAKE

Dikkat yazı "spoiler" içermektedir!

2008, İngiliz yapımı olan film James Watkins tarafından yönetilmiş. Hız kesmeden gerilimi sürekli tırmandıran ve tam rahat bir soluk aldığınızda bütün sinirlerinizi geren vurucu darbeyi indirerek hikayeyi noktalayan bir gerilim filmi.

Aşklarının baharında iki sevgili hafta sonunu geçirmek için gözlerden uzakta bir göl (Eden Lake) kıyısına giderler ancak huzurlu anlar ergenlik yaşlarındaki bir grup asi çocuğun etraflarında aylaklık etmeleriyle son bulur. Çocukların aksi ve saldırgan davranışlarından rahatsız olan çift sonunda bu çocukların elinde birer kurban haline gelirler. Gerilimin sürekli tırmandığı uzun bir kaçma kovalamacadan sonra çocuklar bu ölüm-kalım mücadelesini kazanan taraf olurlar.

Bu tarz filmler bana "A Clockwork Orange" ve "Funny Games" filmlerini anımsatıyor. Çıkış noktalarının bu iki film olduğunu düşünüyorum. Anlamsız, sebepsiz görünen bir şiddet; aile
ve toplumun bu şiddetin ortaya çıkışına katkıları, oyun oynar gibi insan öldüren yeni yetme masum zararsız görünümlü katil çocuklar... Şablon artık klasikleşmeye başlasa da Eden Lake gibi gerilimi hakkıyla veren bir film olunca zevkle izleniyor. Oyunculardan Kelly Reilly çok başarılı. Çocuk oyuncunlar da öyle. "Çocuk" unsuru korku filmlerinin vazgeçilmez taşlarından biri. İçine şeytan giren, sevgisizlikten psikolojisi bozulan ve bir şeytana dönüşen çocuklar çok sık karşımıza çıkıyor. Bu filmde de oldukça rahatsız edici ve sinir bozucu olduklarını söylemeliyim. Bunun yanı sıra film, benzerleri gibi "bilmediğiniz, tanımadığınız yerlere giderseniz başınıza ne gelir bilemezsiniz" mesajını da iletiyor..

Filmde aile içi şiddete maruz kalan, sevgi ve ilgiden yoksun çocukların, tıpkı ebeveynleri gibi davrandıkları kendilerine ait bir dünyaları olduğunu izliyoruz. Bu çocukların nerede ne yaptıklarından ailelerinin haberleri yok. Kimi dayak yiyor, kimi umursanmıyor yada söyledikleri dinlenmiyor. Başları bir şekilde belaya girdiğinde bu sorun belki aileleri tarafından çözülmeyeceği belki de başlarına daha büyük dertler açılacağı için kendi sorunlarını kendileri çözüyorlar. Ve bir sorunla karşılaştıklarınıda bunu çözme yolları sadece şiddetten geçiyor. Kimi zaman de bir oyun gibi işlenen şiddete başvurmak için sorunu yaratan taraf oluyorlar.

Bu aralar İngiliz yapımlarına yakın ilgi duyduğum için izledim. Oldukça başarılı.

Bettra.